Zażalenie P. K. na postanowienie SN o odrzuceniu zażalenia odrzucone

Postanowieniem z 14 lipca 2025 r., I NZ 30/25 Sąd Najwyższy odrzucił

zażalenie P. K. (dalej: „skarżący”) na zarządzenie Sądu Najwyższego z 4 czerwca

2025 r. w sprawie I NWW 21/25.

W dniu 28 sierpnia 2025 r. skarżący wniósł pismo zatytułowane

„Skarga o wznowienie postępowania wraz z zażaleniem na <<postanowienie

z dnia 14 lipca 2025 roku>> oraz wnioskiem o wyłączenie sędziego X.Y.”.

W piśmie tym skarżący:

1. zaskarżył „powyższe postanowienie na swoją korzyść, w tym także

rzekomo wydane zarządzenie z 4 czerwca 2025 r.”, które nie zostało mu doręczone;

2. pismu temu zarzucił obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć

wpływ na jego treść;

3. wniósł o uchylenie zaskarżonego pisma i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania Sądowi Najwyższemu Izbie Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych;

I NZ 52/25

2

4. wniósł

o

wznowienie

postępowania

zakończonego

ww. „postanowieniem" z 14 lipca 2025 r. oznaczonym jako rzekomo wydane

w sprawie przez „neosędziego Pawła Czubika”;

5. na podstawie art 49 k.p.c. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej, art 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej

oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

oraz art. 379 pkt 4) k.p.c. wniósł o wyłączenie „neosędziego X. Y” od udziału

w niniejszej sprawie;

6. wniósł o uchylenie zaskarżonego „postanowienia" w całości i ponowne

rozpoznanie sprawy, w tym wyznaczenie rozprawy i ponowne przeprowadzenie

wszystkich czynności procesowych;

7. wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm

przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego za wszystkie

dotychczasowe instancje.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W myśl art. 3941 § 1, § 11 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną

oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

a także na orzeczenie uchylające przez sąd drugiej instancji wyrok sądu pierwszej

instancji i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że w obecnym stanie prawnym

nie ma podstaw do wniesienia tego środka od orzeczenia Sądu Najwyższego

w przedmiotowej sprawie. Z przywołanego przepisu wynika, że postanowienie

Sądu Najwyższego w kwestii odrzucenia zażalenia nie zostało objęte żadnym

szczególnym trybem postępowania zażaleniowego, a jednocześnie nie da się

przyjąć, że jest to podlegające zaskarżeniu postanowienie wydane w toku kontroli

instancyjnej. Dodatkowo zaznaczyć należy, że zasada dwuinstancyjności

postępowania przewiduje prawo do zaskarżenia wyłącznie orzeczeń wydanych

w pierwszej instancji (tak F. Zedler, Zagadnienia instancyjności postepowania

I NZ 52/25

3

cywilnego [w:] Z. Banaszczyk (red.), Prace z prawa prywatnego. Księga

pamiątkowa ku czci Sędziego Janusza Pietrzykowskiego, Warszawa 2000,

s. 381 i n.).

W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie

Sądu Najwyższego z 14 lipca 2025 r., I NZ 30/25, którym odrzucono zażalenie

skarżącego na zarządzenie Sądu Najwyższego z 4 czerwca 2025 r. w sprawie

I NWW 21/25.

W takiej sytuacji konieczne staje się stwierdzenie, że zażalenie skarżącego

jako pozbawione podstaw prawnych nie podlega rozpoznaniu merytorycznemu

i z uwagi na prawną niedopuszczalność wymaga odrzucenia.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 395 § 1

w zw. z art. 397 § 11 w zw. z 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji postanowienia.

[D.Z.]

[a.ł]