Kolejne zażalenie w sprawie skargi na przewlekłość. SN odrzucił je i wnioski stron

Zażaleniem z 20 maja 2024 r. M. J. (dalej: „skarżący”) zastępowany przez

profesjonalnego pełnomocnika zaskarżył postanowienie Sądu Apelacyjnego

w K. z 8 maja 2024 r., V S 109/23 o odrzuceniu skargi na przewlekłość

postępowania.

Postanowieniem z 24 października 2024 r., I NZ 20/24 Sąd Najwyższy

odrzucił przedmiotowe zażalenie, z uwagi na jego niedopuszczalność, zaś pismem

z 22 listopada 2024 r. skarżący zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika

złożył zażalenie na wskazane wyżej postanowienie Sądu Najwyższego

I NZ 65/25

2

z 24 października 2024 r., I NZ 20/24. W treści środka zaskarżenia skarżący zawarł

wniosek o jego uchylenie, zniesienie postępowania oraz zasądzenie na rzecz

strony kosztów zastępstwa prawnego i kosztów skargi w przypadku ich poniesienia.

Postanowieniem z 15 września 2025 r., I NZ 49/25 Sąd Najwyższy odrzucił

zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu Najwyższego z 24 października

2024 r., I NZ 20/24 w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie Sądu

Apelacyjnego w K. z 8 maja 2024 r., V S 109/23, odrzucił wniosek

o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego, odrzucił wniosek o zbadanie spełnienia

wymogów niezawisłości i bezstronności sędziów Sądu Najwyższego oraz umorzył

postępowanie wywołane wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych.

Pismem z 8 października 2025 r. (data prezentaty Sądu Najwyższego)

skarżący zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył zażalenie

na wskazane wyżej postanowienie Sądu Najwyższego z 15 września 2025 r.,

I NZ 49/25. W treści środka zaskarżenia, skarżący zawarł wniosek

o wyłączenie wszystkich sędziów Sądu Najwyższego od rozpoznania niniejszego

zażalenia oraz wniosek ewentualny o przeprowadzenie testu bezstronności

i niezawisłości w trybie art. 42 ust. 3 p.u.s.p., a także wniosek o zwolnienie

od kosztów sądowych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego podlegał odrzuceniu

jako niedopuszczalny. Wniosek ten został bowiem złożony w treści zażalenia,

a zatem jeszcze przed wyznaczeniem składu orzekającego w niniejszym

postępowaniu zażaleniowym. Tymczasem w uchwale składu siedmiu Sędziów

Sądu Najwyższego z 26 lipca 2019 r., I NOZP 1/19, Sąd Najwyższy rozstrzygnął,

że wniosek o wyłączenie sędziego niewyznaczonego do rozpoznania sprawy

jest niedopuszczalny, przy czym sędzia objęty takim wnioskiem o wyłączenie

może zasiadać w składzie sądu rozpoznającego ten wniosek.

Z tych samych przyczyn, a także mając na względzie art. 29 § 6 oraz § 10

ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r.

poz. 622), odrzuceniu podlegał zawarty w treści skargi wniosek ewentualny

I NZ 65/25

3

o zbadanie spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności w trybie art. 42 § 3

ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych

(tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 334 z późn. zm.).

Przechodząc do kwestii zażalenia skarżącego uznać należało, że jest ono

niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu. Sąd Najwyższy nie jest bowiem

sądem powszechnym. Nie rozpoznaje sprawy w toku instancji, tak jak sąd

powszechny. Rozpoznaje sprawy wyraźnie przypisane w ustawie. Zasadą jest,

że orzeczenia Sądu Najwyższego nie podlegają zaskarżeniu. Odstępstwo

od tej reguły stanowi wyjątek, który musi mieć wyraźną podstawę prawną

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 lutego 2017 r., II PO 1/17 i powołane

w nim orzecznictwo oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 21 maja 2019 r.,

I NO 32/18).

Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz

na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Stosownie

do § 11 przytoczonego przepisu, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także

w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji

i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżone w przedmiotowym postępowaniu postanowienie nie należy

do żadnej z kategorii spraw wymienionych w art. 3941 § 1 i 11 k.p.c.,

ani nie ma wobec niego zastosowania żaden przepis szczególny,

który umożliwiałby podejmowanie czynności kontrolnych przez Sąd Najwyższy,

wobec czego nie przysługuje na nie zażalenie do Sądu Najwyższego.

Z powyższych względów zażalenie należało odrzucić na podstawie

art. 3941 § 3 w zw. Z art. 397 § 11 k.p.c.

[a.ł]

I NZ 65/25

4