Sąd Najwyższy nie przyjął skargi pracownika o przywrócenie do pracy, koszty 240 zł

Powód M.W. w pozwie z 15 września 2023 r. domagał się od strony

pozwanej Z. sp. z o.o. w K., przywrócenia do pracy i wypłacenia wynagrodzenia za

okres pozostawania bez pracy, zasądzenia od strony pozwanej na rzecz powoda

I PSK 223/26

2

kosztów procesu według norm przepisanych i nadania wyrokowi w pkt 1 klauzuli

natychmiastowej wykonalności.

Sąd Rejonowy w Kłodzku IV Wydział Pracy, wyrokiem z 21 maja 2024 r.

(sygn. akt IV P 173/23), wydanym w sprawie z powództwa M.W., przeciwko Z. sp. z

o.o. w K., o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne i

przywrócenie do pracy, w punkcie pierwszym wyroku powództwo oddalił, w punkcie

drugim zasądził od powoda na rzecz pozwanej spółki gminnej kwotę 180 zł, tytułem

zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie,

liczonymi od dnia prawomocności wyroku, oraz w punkcie trzecim nieuiszczoną

opłatę od pozwu, od której uiszczenia powód jako pracownik był zwolniony zaliczył

na rachunek Skarbu Państwa.

Na skutek apelacji powoda, Sąd Okręgowy w Świdnicy VII Wydział Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 14 stycznia 2025 r. (sygn. akt VII Pa 83/24),

oddalił apelację i zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 180 zł,

tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za instancję odwoławczą, wraz z

ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od

daty uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty.

Skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego wywiódł powód, zaskarżając w

całości wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy, zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego, a to art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja

1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. z 2025 r., poz. 440), poprzez jego

błędną wykładnię i zastosowanie, polegającą na przyjęciu braku ochrony

powoda przed rozwiązaniem stosunku pracy na podstawie tego przepisu

prawa, pomimo, że bezsprzecznie powód pismem z 28 lipca 2022 r. został

wskazany pracodawcy jako osoba objęta taką ochroną;

2. naruszenie prawa materialnego, a to art. 25 ust. 1 i 2 w związku z art. 32 ust.

1 ustawy, poprzez błędną ich wykładnię polegająca na przyjęciu, że w

przypadku wskazania przez organizację związkową liczby osób

podlegających ochronie w liczbie większej aniżeli przewiduje art. 25 ust. 3 i 4

ustawy pracodawca ma prawo uznaniowo zadecydować, która z osób

wskazanych przez organizację związkową nie podlega tej ochronie;

I PSK 223/26

3

3. naruszenie prawa materialnego, a to art. 32 ust. 1 ustawy, poprzez jego

błędną wykładnię polegającą na oddaleniu powództwa pomimo

jednoznacznego stanowiska organizacji związkowej nie wyrażającego zgody

na rozwiązanie stosunku pracy z powodem, co uzasadniało uwzględnienie

powództwa w całości.

W związku z tak stawianymi zarzutami, skarżący wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi II instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i

orzeczenie, co do istoty sprawy, poprzez zmianę wyroku Sądu II instancji zmianę

zaskarżonego wyroku w części określonej w pkt I i II sentencji i uwzględnienie

powództwa w całości oraz zasądzenie od pozwanej kosztów postępowania wg

norm przepisanych, orzeczenie o kosztach postępowania według norm

przepisanych i rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Skarżący wniósł także o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

albowiem w sprawie istnieje zagadnienie prawne, które dotychczas nie zostało

praktycznie objęte orzecznictwem sądowym, a ma bardzo istotne znaczenie dla

stosowania prawa, a to celem wyjaśnienia kto i ewentualnie w jakim terminie jest

uprawniony do badania, która z osób - wskazanych przez organizację związkową

na podstawie art. 25 ustawy o związkach zawodowych, jako objętych szczególną

ochroną z art. 32 ustawy o związkach zawodowych - jest faktycznie tą ochroną

objęta, a także czy tak wskazany i weryfikowany pracownik może ponosić

negatywne konsekwencje takiej oceny, pomimo istnienia uzasadnionego

przekonania o korzystaniu z tejże ochrony i wreszcie, czy wyznaczenie przez

organizację związkową większej ich liczby niż przewidziana w bezwzględnie

obowiązujących przepisach prawa może prowadzić do uznania, iż takie

wyznaczenie jest prawnie nieskuteczne i w konsekwencji, żadna z wyznaczonych

osób nie podlega szczególnej ochronie wynikającej z przepisu art. 32 ust. 1 ustawy.

W odpowiedzi na wywiedzioną skargę kasacyjną, pozwana spółka gminna

wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie

oddalenie skargi kasacyjnej - w przypadku jej przyjęcia do rozpoznania i

zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej spółki kosztów postępowania

kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

I PSK 223/26

4

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikuje się do przyjęcia i dalszego

merytorycznego rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W

związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien

wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w

powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym,

że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje

potrzeba rozpoznania skargi.

Skarżący powołuje się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia

prawnych (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Należy więc przypomnieć, że sformułowanie

istotnego zagadnienia prawnego, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinno

przybrać postać porównywalną z formułowaniem zagadnienia prawnego budzącego

poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art. 390 § 1 k.p.c. Chodzi więc

o przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego przepisu lub zespołu

przepisów, albo szerzej i bardziej ogólnie – wątpliwości, co do pewnego

uregulowania prawnego. Z przedstawionych przez stronę wnoszącą skargę

argumentów w odniesieniu do istotnego zagadnienia prawnego musi jednak

wynikać, jakie są konkretne problemy prawne, na czym polegają istotne wątpliwości

(na przykład interpretacyjne). Sformułowane zagadnienie powinno zatem

odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie

podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy

przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego (postanowienia Sądu

Najwyższego: z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147; z 16

kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883). Przedstawienie okoliczności

I PSK 223/26

5

uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę

istotnego zagadnienia prawnego dotyczyć musi problemu prawnego dotychczas

nierozpatrywanego w judykaturze (postanowienia Sądu Najwyższego z 23 maja

2018 r., I CSK 33/18, LEX nr 2508114 czy z 16 maja 2018 r., II CSK 15/18, LEX nr

2499790). Chodzi o problem prawny, który nie został do tej pory bezpośrednio

rozwiązany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i dla rozwikłania którego

dotychczasowe orzecznictwo jest niewystarczające (tak w postanowieniu Sądu

Najwyższego z 17 kwietnia 2018 r., I UK 268/17, LEX nr 2508639).

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie zdołała wykazać, że mamy

do czynienia z przywoływaną przesłanką pzedsądu. Tym bardziej, że problem

podnoszony przez stronę skarżącą był już wielokrotnie rozstrzygany przez Sąd

Najwyższy i brak jest podstaw do przyjęcie, że w dalszym ciągu budzi jakiekolwiek

wątpliwości i wymaga zmiany. W wyroku z 2 czerwca 2010 r. (II PK 367/09, Legalis

nr 483410), przywoływanym także przez stronę skarżącą, Sąd Najwyższy

jednoznacznie przesądził, że przepis art. 32 ust. 1 ustawy o związkach

zawodowych określa zakres ochrony przysługującej między innymi członkowi

zarządu zakładowej organizacji związkowej i ogranicza tę ochronę do członków

zarządu imiennie wskazanych jego uchwałą. W przypadku zakładowej organizacji

związkowej reprezentatywnej w rozumieniu art. 24125a k.p. ogólna liczba

pracowników podlegających ochronie jest limitowana przez ust. 3 i 4 wskazanego

wyżej artykułu, natomiast w odniesieniu do innej zakładowej organizacji związkowej

- przez jego ust. 6, zgodnie z którym ochrona ta przysługuje jednemu pracownikowi

imiennie wskazanemu uchwałą zarządu tej organizacji. Niedokonanie takiego

wskazania powoduje, że - z mocy art. 32 ust. 8 ustawy - ochrona przewidziana w

art. 32 ust. 1 przysługuje przewodniczącemu zakładowej organizacji

związkowej. Nadto, określenie przez ustawodawcę limitu pracowników

korzystających ze wzmożonej ochrony trwałości stosunku pracy oznacza, że

imienne wskazanie przez zarząd zakładowej organizacji związkowej większej ich

liczby niż przewidziana w bezwzględnie obowiązujących przepisach jest prawnie

nieskuteczne i oznacza niedokonanie takiego wskazania w rozumieniu art. 32 ust.

8. Właściwe wskazanie pracowników podlegających szczególnej ochronie przed

rozwiązaniem umowy o pracę należy bowiem do obowiązków zarządu związku

I PSK 223/26

6

zawodowego, a niewykonanie tego obowiązku nie może powodować dla

pracodawcy ujemnych konsekwencji, w szczególności w postaci objęcia ochroną

pracowników, którym nie przysługuje ona z mocy obowiązujących przepisów.

Stanowisko to zostało zaakceptowane przez doktrynę i orzecznictwo oraz nie

budzi wątpliwości – takich wątpliwości nie przedstawiła także strona skarżąca w

uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Brak jest więc

podstaw do twierdzenia, że błąd we wskazaniu liczby osób objętych ochroną, na

podstawie przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, rodzi

konieczność uruchamiania dalszych, nieprzewidzianych w ustawie procedur, które

zmierzałyby do ustalenia, jakie konkretnie osoby są objęte ochroną w ramach

ustawowego limitu.

Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,

orzekł jak w sentencji, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z

art. 108 § 1, art. 98 § 1, 11 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z § 10 ust.

4 pkt 2 w związku z § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. 2026 r.,

poz. 215).

DS.

[a.ł]