Spór o składki ZUS za 2012 rok. SN odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej spółki

Sąd Apelacyjny w Łodzi wyrokiem z 4 czerwca 2024 r., oddalił apelację

odwołującej się K. spółki o ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. (płatnik składek)

od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 7 sierpnia 2023 r., oddalającego

odwołanie spółki od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Łodzi z

I USK 355/24

2

7 marca 2023 r. stwierdzającej, że płatnik składek jest dłużnikiem organu

rentowego z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne,

ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz P. określił wysokość należności K. Spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. za okres od sierpnia 2012 r. do listopada

2012 r.

Płatnik składek zaskarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną.

Wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazując na występowanie w sprawie

istotnego zagadnienia prawnego: 1/ czy wobec treści art. 48 ust. 1 ustawy z dnia

13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, z której wynika, że

organ rentowy może wydać decyzję o wymiarze składek z urzędu wobec płatnika

składek, prowadzenie postępowań, w wyniku których zapaść ma rozstrzygniecie w

przedmiocie osoby płatnika składek, uniemożliwia wydanie organowi rentowemu

decyzji wymiarowej, ze skutkiem dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia

składek objętych decyzją wymiarową w trakcie prowadzenia postępowań o

ustalenie kto jest płatnikiem składek dla ubezpieczonych pracowników - przy

jednoczesnym braku sporu co do osoby pracodawcy oraz wysokości podstaw

wymiaru składek; oraz 2/ w przypadku uznania, że brak wiążącego ustalenia osoby

płatnika zawiesza bieg terminu przedawnienia składek, to czy w kontekście

brzmienia art. 48 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych okoliczność ta

winna być traktowana w kategoriach zagadnienia wstępnego wymaganego

wcześniej do rozstrzygnięcia, uregulowanego w art. 24 ust. 5e) tej ustawy, jako

okoliczność zawieszająca bieg terminu przedawnienia składek, a to z uwagi na brak

wskazania przez ustawodawcę jako jednej z decyzji, których wydanie powoduje

skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia składek ZUS, w art. 24

ust. 5f) tej ustawy decyzji w przedmiocie ustalenia płatnika składek.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o wydanie

postanowienia w przedmiocie odmowy przyjęcia jej do rozpoznania oraz o

zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I USK 355/24

3

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego

rozpoznania.

Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).

Warunkiem skuteczności wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania w związku z występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia

prawnego jest przedstawienie problemu o charakterze abstrakcyjnym,

nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i wymagającego pogłębionej

wykładni. Takim zagadnieniem prawnym jest zagadnienie, które wiąże się z

określonymi przepisami prawa materialnego lub procesowego, których wyjaśnienie

ma nie tylko znaczenie dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, lecz także dla

rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Przedstawienie zagadnienia prawnego

uzasadniającego wniosek o merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno

nastąpić przez sformułowanie problemu prawnego wymagającego rozstrzygnięcia,

określenie przepisów prawa, w związku z którymi powstało, i powołanie

argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Dopiero wtedy Sąd Najwyższy

ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście

zagadnieniem „prawnym” i to „istotnym” (por. postanowienia Sądu Najwyższego:

z 10 września 2014 r., I CSK 729/13, LEX nr 1532950; z 2 grudnia 2014 r., II CSK

376/14, LEX nr 1622307).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że

skarżący nie wykazał istnienia powołanej przez siebie przesłanki przedsądu.

Należy zauważyć, że niemal identyczną co do swej treści skargę

wnioskodawca złożył już w sprawie dotyczącej decyzji określającej zadłużenie

płatnika składek wydanej przez organ rentowy w dniu 7 stycznia 2020 r. Sąd

Najwyższy postanowieniem z dnia 12 stycznia 2023 r. sygn. akt: I USK 161/22

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, podnosząc, że sformułowane

we wniosku zagadnienia nie mają rangi istotnych, gdyż udzielenie na nie

odpowiedzi nie wykracza poza zwykłą wykładnię i stosowanie prawa.

I USK 355/24

4

W przeciwnym razie funkcja podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. będzie

bezprzedmiotowa i postępowanie kasacyjne stanie się powszechną (trzecią)

instancją.

Fakt złożenia przez płatnika składek odwołania od „części” decyzji z 9 lipca

2019 r., tj. w zakresie wskazania płatnika, nie mógł spowodować uprawomocnienia

się decyzji w części ustalającej obowiązek podlegania ubezpieczeniom przez

pracownika. Te dwie rzeczy są bowiem nierozerwalnym komponentem decyzji

zobowiązaniowej. Dopiero prawomocne zakończenie sporów mogło stanowić

asumpt do wydania zaskarżonej decyzji. Nieuprawnionym zatem jest twierdzenie

skarżącego, że należności wynikające z zaskarżonej decyzji, w przedmiocie

wymiaru składek, w przeważającej części uległy wygaśnięciu wskutek

przedawnienia. Możliwość wydania decyzji o wysokości zadłużenia była możliwa

dopiero po uprawomocnieniu się decyzji stwierdzającej, iż to K. sp. z o.o. jest

płatnikiem składek za poszczególnych ubezpieczonych.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach orzeczono

stosownie do art. 98 § 1 i § 11 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.

M.G.

[SOP]