Obrońca obwinionej kwestionował niezawisłość sędziego SN. Wniosek odrzucony

Obrońca SSO X.1 Y.1 SSN X. Y. – w sprawie zażalenia obwinionej na

postanowienie z 20 lipca 2025 r. o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego w

sprawie I ZO 118/23 – w piśmie z 19 listopada 2025 r. określonym jako wniosek o

zbadanie spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności przez Sędziego Sądu

Najwyższego Marka Siwka wniósł o:

1) stwierdzenie przesłanek z art. 29 § 5 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o

Sądzie Najwyższym (dalej jako: „u.s.n.”) i wyłączenie od rozpoznania sprawy przed

Sądem Najwyższym, Izbą Odpowiedzialności Zawodowej prowadzonej pod

sygnaturą akt: I ZO 118/25 sędziego Sądu Najwyższego Marka Siwka,

wyznaczonego do składu rozpoznającego sprawę, to jest o stwierdzenie, że z

I ZB 93/25

2

uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania

po powołaniu, Marek Siwek nie spełnia wymogów niezawisłości i bezstronności, a

w okolicznościach sprawy i z uwzględnieniem okoliczności jej dotyczących może to

doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności, mającego

wpływ na wynik sprawy,

2) ewentualnie, w oparciu o art. 41 § 1 k.p.c. w związku z art. 128 ustawy –

Prawo o ustroju sądów powszechnych wniósł o wyłączenie w/w sędziego od

orzekania w sprawie z uwagi na okoliczności opisane w uzasadnieniu niniejszego

wniosku, które mogą wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w

niniejszej sprawie,

3) o zwrócenie się przez Sąd Najwyższy do Pierwszego Prezesa Sądu

Najwyższego i Prezesa Sądu Najwyższego kierującego Izbą Kontroli

Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych oraz Prezesa Sądu Najwyższego kierującego

Izbą Karną o nadesłanie wykazu wszystkich spraw, w których orzekał w Sądzie

Najwyższym Marek Siwek, oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z tego

wykazu na okoliczność orzekania przez Marka Siwka po wydaniu uchwały

połączonych Izb Sądu Najwyższego – Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z 23.01.2020 r., sygn. akt BSA 1-4110-1/20, to jest w sytuacji, w której

powinien był powstrzymać się od wykonywania jakichkolwiek zadań z zakresu

wymiaru sprawiedliwości;

4) zwrócenie się przez Sąd Najwyższy do Pierwszego Prezesa Sądu

Najwyższego i Prezesa Sądu Najwyższego kierującego Izbą Kontroli

Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych oraz Prezesa kierującego Izbą Karną o

nadesłanie kopii wniosków o wyłączenie od udziału w sprawach, do których

rozpoznania został wyznaczony SSN Marek Siwek oraz o dopuszczenie i

przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów na okoliczność świadomości ww. co

do istnienia wątpliwości co do jego niezawisłości i bezstronności wynikającej z

wadliwego aktu ich powołania;

5) o niezwłoczne poinformowanie wnioskodawcy o imionach i nazwiskach

członków składu wyznaczonego do rozpoznania niniejszego wniosku w celu

umożliwienia złożenia ewentualnego wniosku o wyłączenie.

I ZB 93/25

3

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek podlegał odrzuceniu. Zgodnie z art. 29 § 5 u.s.n. dopuszczalne jest

badanie spełnienia przez sędziego Sądu Najwyższego lub sędziego delegowanego

do pełnienia czynności sędziowskich w Sądzie Najwyższym wymogów

niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego

powołaniu i jego postępowania po powołaniu, na wniosek uprawnionego, o którym

mowa w § 7, jeżeli w okolicznościach danej sprawy może to doprowadzić do

naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności, mającego wpływ na wynik

sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru

sprawy. Art. 29 § 9 u.s.n. nakazuje, aby wniosek o zbadanie wskazanych wyżej

wymogów czynił zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a

ponadto zawierał: 1) żądanie stwierdzenia, że w danej sprawie zachodzą przesłanki,

o których mowa w § 5; 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie wraz

z dowodami na ich poparcie. Natomiast stosownie do art. 29 § 10 zdanie pierwsze

u.s.n. wniosek niespełniający wymagań, o których mowa w § 9, podlega odrzuceniu

bez wezwania do usunięcia braków formalnych.

Rozpatrywany wniosek obrońcy obwinionej nie czyni zadość tym

wymaganiom.

Nie ma racji wnioskodawca w twierdzeniu o braku niezawisłości i

bezstronności Sędziego ze względu na okoliczności towarzyszące powołaniu do

Sądu Najwyższego.

W dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie

podnoszono, że skoro w założeniu ustawodawcy wniosek, o którym mowa

w art. 29 § 5 u.s.n., ma zmierzać do stwierdzenia niespełnienia przez sędziego

Sądu Najwyższego wymogów (naruszenia standardu) niezawisłości

i bezstronności w konkretnej sprawie, nie będzie wystarczające przytoczenie

okoliczności towarzyszących powołaniu danego sędziego Sądu Najwyższego

(w tym ewentualnych wadliwości procedury nominacyjnej) i jego postępowania

po powołaniu, które mogą wywoływać uzasadnione wątpliwości co do spełnienia

przezeń wymagań niezawisłości i bezstronności, ale konieczne jest także

wskazanie okoliczności świadczących o tym, że „deficyt ten” może oddziaływać

na wynik konkretnej sprawy, z uwzględnieniem okoliczności dotyczących

I ZB 93/25

4

uprawnionego oraz charakteru sprawy (np. postanowienia Sądu Najwyższego

z: 15 listopada 2022 r., III CB 5/22, 20 marca 2024 r., III CB 8/24). Co więcej, za

okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego na tle art. 29 § 5 ustawy o Sądzie

Najwyższym nie mogą być uznane okoliczności o charakterze generalnym,

odwołujące się do systemowych rozwiązań procesu powoływania sędziów (a zatem

w istocie okoliczności dotyczące sposobu ich powołania), ale wyłącznie

indywidualne okoliczności powołania, dotyczące konkretnego sędziego objętego

wnioskiem o przeprowadzenie tzw. testu niezawisłości i bezstronności. Prowadzi to

do wniosku, że podważenie niezawisłości lub bezstronności sędziego nie może

opierać się jedynie np. na stwierdzeniu, że sędzia został powołany na wniosek

Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z dnia 8 grudnia

2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych

ustaw. Przywoływanie tej okoliczności we wniosku będzie stanowić naruszenie

normy z art. 29 § 4 ustawy o Sądzie Najwyższym, który stanowi, iż okoliczności

towarzyszące powołaniu sędziego Sądu Najwyższego nie mogą stanowić

wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia wydanego z udziałem tego

sędziego lub kwestionowania jego niezawisłości i bezstronności. Konieczne jest

zatem powołanie jeszcze innych, dodatkowych okoliczności (postanowienia Sądu

Najwyższego z: 23 lutego 2023 r., I ZB 44/22, 12 stycznia 2024 r., III CB 66/23).

Właściwe ukształtowanie składu orzeczniczego ma istotne znaczenie, gdyż

w szerszej perspektywie wpisuje się w konstytucyjne (art. 45 ust. 1 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej), konwencyjne (art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw

człowieka i podstawowych wolności), a także unijne (art. 47 Karty praw

podstawowych Unii Europejskiej) gwarancje dostępu jednostki do sądu właściwego,

prawidłowo umocowanego i bezstronnego. Nie oznacza to jednak, że w

konsekwencji każdy sędzia Sądu Najwyższego nie spełnia minimalnego standardu

bezstronności i w konsekwencji każdorazowo sąd z udziałem takiego sędziego jest

nienależycie obsadzony. Gdy zaś chodzi o prymat prawa europejskiego, to w

przypadku konfliktu w tym zakresie między prawem polskim a ponadnarodowym to

dla sądu polskiego pierwszeństwo powinno mieć orzeczenie polskiego Trybunału

Konstytucyjnego (wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 14 lipca 2021 r., P 7/20, z 7

października 2021 r., K 3/21, z 24 listopada 2021 r., K 6/21, z 10 marca 2022 r., K

I ZB 93/25

5

7/21). Oznacza to, że powołanie sędziego jest wyłączną kompetencją Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej, którą wykonuje na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa

(postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 21 kwietnia 2020 r., Kpt 1/20). Należy

podkreślić, że to na podmiocie składającym wniosek o stwierdzenie braku

standardów niezawisłości i bezstronności ciąży obowiązek obiektywnego

wykazania, że istnieją uzasadnione wątpliwości co wskazanych przymiotów.

Okoliczności te nie mogą mieć charakteru abstrakcyjnego lub ograniczać się

wyłącznie do subiektywnego przeświadczenia podmiotu składającego wniosek,

że istnieją powody świadczące o braku niezawisłości i bezstronności sędziego.

Niedopuszczalne jest również wyprowadzanie wniosków, które byłyby

sprzeczne z zasadami logicznego myślenia oraz doświadczeniem życiowym.

Konieczne jest zatem wskazanie takich twierdzeń i dowodów, z których można

realnie i obiektywnie wyprowadzić zastrzeżenia podniesione we wniosku

(postanowienie Sądu Najwyższego z 6 sierpnia 2024 r., I ZB 53/24).

Wnioskodawca nie zestawia uzasadnienia swojego wniosku ze

skonkretyzowanym w regulacji art. 29 § 5 u.s.n. wymogiem uwzględnienia – w

konstrukcji wniosku „testowego” – okoliczności dotyczących uprawnionego oraz

charakteru sprawy. Nie dopełnił on wymogu wynikającego z treści art. 29 § 5

ustawy o Sądzie Najwyższym, pomijając przesłankę „okoliczności danej sprawy”.

We wniosku nie przywołano bowiem odpowiedniej argumentacji wskazującej na to,

jak w realiach tej konkretnej sprawy, okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego

Sądu Najwyższego Marka Siwka i jego postępowania po powołaniu, mogłyby

wpływać na naruszenie standardu niezawisłości lub bezstronności oraz na jej wynik,

przy uwzględnieniu okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru

sprawy.

Nie przekonuje twierdzenie wnioskodawcy o rzekomym „ryzyku

negatywnego nastawienia wskazanego sędziego związanego z tym, że zarzucane

SSO X.1 Y.1 czyny dotyczą jej postawy wobec sędziów znajdujących się w takiej

samej sytuacji prawnej jak Pan sędzia Marek Siwek”. Twierdzenie to nie zostało

sprecyzowane we wskazaniu konkretnych argumentów wykazujących możliwości

wystąpienia sugerowanej w uzasadnieniu wniosku sytuacji. Powoływanie się przez

wnioskodawcę na wskazane w uzasadnieniu wniosku orzeczenia wyłączające SSN

I ZB 93/25

6

Marka Siwka od rozpoznania spraw zawisłych przed Sądem Najwyższym nie jest

argumentem potwierdzającym przekonująco żądanie rozpatrywanego wniosku. Jak

to wyżej wskazano istota „testu” określonego w art. 29 § 5 u.s.n. musi odnosić się

(uwzględniać) do okoliczności konkretnej sprawy, której dotyczy przedmiotowa

procedura badania wymogów niezawisłości i bezstronności sędziego. W każdym

„teście” Sąd bada indywidualnie okoliczności określone w art. 29 § 5 u.s.n. w danej,

konkretnej sprawie, w której złożono określony wniosek.

W realiach niniejszej sprawy, przy uwzględnieniu porządku konstytucyjnego,

nie sposób mówić o naruszeniu standardu niezawisłości lub bezstronności przez

SSN Marka Siwka. Sam fakt powołania SSN Marka Siwka w określonej procedurze

przed KRS ukształtowanej stosownie do treści ustawy nowelizującej KRS, jak też

fakt wykonywania przez niego czynności orzeczniczych po podjęciu uchwały trzech

połączonych izb - Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu

Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. nie przekonuje o zasadności rozpatrywanego

wniosku. W wyroku z 20 kwietnia 2020 r., U 2/20, Trybunał Konstytucyjny uznał, iż

uchwała składu połączonych Izb - Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z 23 stycznia 2020 r. (zasada prawna), jako akt normatywny utraciła

moc obowiązującą. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał stwierdził m.in., że

uchwała ta jest niezgodna: - z art. 179 Konstytucji, ponieważ podważa charakter

tego przepisu jako samodzielnej podstawy skutecznego powołania sędziego przez

Prezydenta na wniosek KRS, a więc jako samodzielnej, zupełnej i wystarczającej

regulacji prawnej umożliwiającej wykonywanie przez Prezydenta wskazanej w tym

przepisie kompetencji. Akt powołania sędziego oznacza bowiem jego upoważnienie

do wydawania orzeczeń w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej (zob. wyroki TK z: 5

czerwca 2012, K 18/09; 24 października 2017 r., K 3/17), - z art. 144 ust. 3 pkt 17

Konstytucji, ponieważ nie można jej pogodzić z istotą prerogatywy Prezydenta do

powoływania sędziów na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Prerogatywa

Prezydenta nie podlega kontroli w żadnym trybie. Tym bardziej więc nie może

stanowić przedmiotu ograniczenia czy jakiegokolwiek zawężenia interpretacyjnego

dokonanego w treści podstawowego aktu normatywnego. TK przypominał, że

prerogatywa jest rodzajem uprawnienia Prezydenta, które nie wymaga dla swojej

ważności podpisu Prezesa Rady Ministrów, ponoszącego odpowiedzialność

I ZB 93/25

7

polityczną przed Sejmem za akty Prezydenta wymagające dla swej ważności

kontrasygnaty. Ustrojodawca świadomie wyłączył taką konieczność względem

określonych kompetencji głowy państwa, aby zapewnić Prezydentowi wykonywanie

zadań, wskazanych przede wszystkim w art. 126 Konstytucji (por. wyroki TK z: 23

marca 2006 r., K 4/06; 11 września 2017 r., K 10/17), - z art. 183 ust. 1 Konstytucji,

ponieważ jej treść nadaje nadzorowi judykacyjnemu SN inne znaczenie niż

wynikające z wykładni wskazanego konstytucyjnego wzorca kontroli. Efektem aktu,

stanowiącego w swej zewnętrznej formie akt prawa wewnętrznego będący - od

strony formalnej - dopuszczalną, co do zasady, postacią aktywności prawotwórczej

SN służącej nadzorowi judykacyjnemu, jest (...) wykluczenie z orzekania wszystkich

sędziów SN powołanych na wniosek KRS ukształtowanej w oparciu o przepisy

ustawy nowelizującej, wykluczenie z orzekania - pod pewnymi warunkami - sędziów

sądów powszechnych i sądów wojskowych powołanych na powyższych, zasadach

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 stycznia 2024 r. I ZB 61/22).

Szczegółowa analiza przedmiotowego wniosku uzasadnia twierdzenie, że w

odniesieniu do wskazanego w art. 29 § 5 w zw. z § 9 u.s.n. wymogu okoliczności

towarzyszących powołaniu sędziego opiera się on w istocie nie na indywidualnych

okolicznościach powołania Marka Siwka na urząd sędziego Sądu Najwyższego,

lecz koncentruje się na występującej, zdaniem wnioskodawcy, systemowej

nieprawidłowości powoływania sędziów, której wnioskodawca upatruje w

ukształtowaniu Krajowej Rady Sądownictwa na podstawie ustawy z 2017 r. Tego

rodzaju abstrakcyjnie sformułowane zarzuty nie mogą odnieść skutku w

postępowaniu toczącym się na podstawie art. 29 § 5 i następnych u.s.n., gdyż

celem tej instytucji nie jest umożliwienie kwestionowania przewidzianego przez

ustawodawcę systemu powoływania sędziów, ale ocena indywidualnych

okoliczności dotyczących powołania konkretnego sędziego oraz jego zachowania

po powołaniu, przy czym ocena ta powinna nastąpić w kontekście konkretnej

sprawy.

Przedmiotowa ocena bez względu na to, na jakiej występuje podstawie,

zawsze dotyczy jednak osądzenia konkretnej sprawy i następuje na podstawie

wszelkich istotnych aspektów, które rozważane z punktu widzenia prawa oraz

wiążących sędziego zasad etyki i ocen mogą wywoływać w odbiorze zewnętrznym

I ZB 93/25

8

umotywowaną wątpliwość co do jego bezstronności, czy istnieją choćby pozory

osobistego zaangażowania. W badanej sprawie powyższe okoliczności nie zostały

wykazane.

Należy podkreślić, że wniosek, o którym mowa w art. 29 § 5 u.s.n. nie

stanowi alternatywy dla wniosku o wyłączenie sędziego z powodu występowania

okoliczności tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do

bezstronności sędziego w danej sprawie (art. 41 k.p.k.). Ustawodawca wskazuje,

że wniosek wniesiony w trybie art. 29 § 5 ustawy o Sądzie Najwyższym dotyczy

wyłącznie okoliczności towarzyszących powołaniu sędziego Sądu Najwyższego i

jego postępowania po powołaniu. Niedopuszczalne będzie zatem powoływanie się

na okoliczności, które dotyczą zdarzeń niezwiązanych z powołaniem sędziego, jak

również takich, które miały miejsce przed powołaniem na wskazany urząd. W ich

przypadku możliwe jest bowiem jedynie złożenie wniosku we wspomnianym

zwykłym trybie, przewidzianym dla procedury karnej.

Trzeba stwierdzić, że status sędziów Sądu Najwyższego zgodny jest z

ustawą i Konstytucją. Kwestie sporne jakie wystąpiły w tym zakresie rozstrzygnęły

orzeczenia polskiego Trybunału Konstytucyjnego, w tym wyroki: z 20 kwietnia 2020

r., U 2/20; z 2 czerwca 2020 r., P 13/19, z 7 października 2021 r., K 3/21; z 24

listopada 2021 r., K 6/21; z 23 stycznia 2022 r., P 10/19; z 10 marca 2022 r., K 7/21.

Z kolei uchwała składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., BSAI-4110-1/20, nie wiąże

formalnie sędziów Sądu Najwyższego, natomiast zawarte w niej myśli mogą być

wykorzystywane w praktyce orzeczniczej w granicach normalnych sposobów

wykładni prawa (postanowienie Sądu Najwyższego z 3 listopada 2021 r., IV KO

86/21).

Kwestia iudex suspectus ze względu na zarzuty ustrojowe nie jest nowa.

Otóż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 23 stycznia 2022 r., sygn. P 10/19, orzekł:

1. Art. 49 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania

cywilnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, ze zm.) w zakresie, w jakim za przesłankę

mogącą wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej

sprawie uznaje jakąkolwiek okoliczność odnoszącą się do procedury powoływania

tego sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej

I ZB 93/25

9

Rady Sądownictwa do pełnienia urzędu, jest niezgodny z: a) art. 45 ust. 1

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17

Konstytucji.

2. Art. 31 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z

2021 r. poz. 1904) w związku z art. 49 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks

postępowania cywilnego w zakresie, w jakim za przesłankę wyłączenia sędziego z

orzekania uznaje okoliczność, że obwieszczenie Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej o wolnych stanowiskach sędziego w Sądzie Najwyższym, na podstawie

którego rozpoczyna się proces nominacyjny sędziów, stanowi akt wymagający dla

swojej ważności podpisu Prezesa Rady Ministrów (kontrasygnaty), a konsekwencją

jego braku jest wątpliwość co do bezstronności sędziego powołanego do pełnienia

urzędu w procedurze nominacyjnej rozpoczętej takim obwieszczeniem, jest

niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 144 ust. 2 oraz art. 144 ust. 3 pkt 17

Konstytucji.

3. Art. 1 w związku z art. 82 § 1 i art. 86, art. 87, art. 88 ustawy z 8 grudnia

2017 r. o Sądzie Najwyższym w zakresie, w jakim stanowi normatywną podstawę

rozstrzygania przez Sąd Najwyższy o statusie osoby powołanej do sprawowania

urzędu na stanowisku sędziego, w tym sędziego Sądu Najwyższego, i

wynikających z tego uprawnieniach takiego sędziego oraz związanej z tym

statusem skuteczności czynności sądu dokonanej z udziałem tej osoby, jest

niezgodny z art. 2 w związku z art. 10, art. 144 ust. 3 pkt 17 i art. 183 ust. 1 i 2

Konstytucji. Wprawdzie wyrok Trybunału dotyczy art. 49 k.p.c., jednak pozwala

stwierdzić, że przedstawiona w nim wykładnia prawa rozciąga się również na

problem stosowania art. 41 § 1 k.p.k. ze względu na zbieżną podstawę oceny

dopuszczalności wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy na wniosek (iudex

suspectus) – (postanowienie Sądu Najwyższego z 14 października 2024 r., I ZO

91/23). Wskazać również należy na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2 czerwca

2020 r., sygn. akt P 13/19, w którym orzeczono, że: Art. 49 § 1 ustawy z dnia 17

listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze

zm.) w zakresie, w jakim dopuszcza rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego z

powodu podniesienia okoliczności wadliwości powołania sędziego przez

I ZB 93/25

10

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, jest

niezgodny z art. 179 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wnioskodawca nie wskazał podstawy do wyłączenia sędziego określonej w

art. 41 § 1 k.p.c. w związku z art. 128 ustawy – Prawo o ustroju sądów

powszechnych. Za taką – jak to wynika z powyżej przedstawionej argumentacji –

nie może być przyjęta uchwała składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., BSAI-4110-

1/20.

Powyższe stanowisko nie wyklucza jednak możliwości złożenia

przedmiotowego wniosku w trybie art. 41 § 1 i § 2 k.p.k. w związku z art. 128 u.s.p.

w sprawie, której dotyczy niniejsze postępowanie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 29 § 10 u.s.n., Sąd

Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.

[M. T.]

[r.g.]