Akta sporu M.T. z Miastem stołecznym Warszawa trafią do nowego składu SN

Postanowieniem z 7 listopada 2025 r. Sąd Najwyższy: 1. stwierdził, że

w związku z upływem okresu, na który wyznaczono sędziego Sądu Najwyższego

Dawida Miąsika do orzekania w Izbie Cywilnej Sądu Najwyższego bez jego zgody,

skład tego Sądu wyznaczony do rozpoznania sprawy II CSKP 1489/22 nie jest

prawidłowy ze względu na niezgodność art 35 § 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.

o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2021 r. poz. 154 ze zm., dalej - „uSN”) - w zakresie

wyznaczenia sędziego do orzekania w innej izbie bez jego zgody - z art 178 ust. 1

w związku z art. 180 ust 2 oraz z art. 2 Konstytucji RP a także z art. 45 ust. 1

Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych

wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie

Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61,

poz. 284 ze zm.); 2. przedstawił akta sprawy Prezesowi Sądu Najwyższego

kierującemu pracą Izby Cywilnej Sądu Najwyższego celem wystąpienia do

Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z wnioskiem o wyznaczenie sędziego

Sądu Najwyższego Dawida Miąsika do rozpoznania sprawy II CSKP 1489/22 za

jego zgodą.

Po wydaniu powyższego postanowienia, Prezes kierująca pracą Izby

Cywilnej Sądu Najwyższego, nawiązując do stanowiska Pierwszego Prezesa Sądu

Najwyższego wyrażonego w piśmie skierowanym do sędziego Sądu Najwyższego

Dawida Miąsika z 30 grudnia 2025 r., w którym wskazano na brak potrzeby

ponownego wyznaczenia tego sędziego do spraw uprzednio przydzielonych

- wobec jasnego i niebudzącego wątpliwości znaczeniowych brzmienia art 35 § 3

in fine uSN, według którego po upływie okresu wyznaczenia sędziego do orzekania

w innej Izbie, sędzia podejmuje czynności w sprawach przydzielonych mu w tej

Izbie do ich zakończenia, zarządziła 9 stycznia 2026 r. przedstawienie akt sprawy

II CSKP 1489/22 sędziemu sprawozdawcy celem wyznaczenia terminu jej

rozpoznania w pierwszym kwartale 2026 r.

II CSKP 1489/22

3

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony

i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy

administracji publicznej. Organami władzy publicznej w rozumieniu powołanego

przepisu są nie tylko organy władzy wykonawczej, lecz także władzy sądowniczej,

w tym Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego i Prezesi kierującymi pracami izb tego

Sądu. Oznacza to, że organy te są związane stanowiskiem wyrażonym w sentencji

wydanego w niniejszej sprawie postanowienia Sądu Najwyższego z 25 listopada

2025 r., według którego skład orzekający wyznaczony do rozpoznania niniejszej

sprawy jest nieprawidłowy ze względu na udział w nim sędziego Sądu Najwyższego

Dawida Miąsika zajmującego stanowisko sędziowskie w Izbie Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych Sądu Najwyższego w powiązaniu z niezgodnością art. 35 § 3 uSN

– w zakresie wyznaczenia sędziego Sądu Najwyższego bez jego zgody do

orzekania w innej izbie Sądu Najwyższego aniżeli izba, w której sędzia zajmuje

stanowisko – z art. 178 ust. 1 w związku z art. 180 ust. 2 oraz art. 2 i art. 31 ust. 3

Konstytucji RP, a także art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz

art. 6 ust. 1 EKPCz. Żaden z tych organów nie może uchylać się od skutków

obowiązywania tej prawomocności przez podejmowanie jakichkolwiek działań

administracyjnych względnie dyscyplinarnych względem sędziów, którzy jako Sąd

Najwyższy wydali prawomocne postanowienie. Co więcej każdy z wymienionych

organów ma prawny obowiązek przestrzegania i wykonywania prawomocnych

postanowień Sądu Najwyższego, których mocą wiążącą jest objęty. Działania

sprzeczne z takimi postanowieniami – i podżeganie do nich - stanowią rażące

naruszenie prawa i przekroczenie uprawnień oraz uchybiają godności urzędu

Sędziego Sądu Najwyższego, zarówno wtedy, gdy są podejmowane przez sądy,

jak i wtedy, gdy podejmują je ww. organy.

Ponadto zarządzenie z 9 stycznia 2026 r. narusza niezawisłość sędziowską

sędziego sprawozdawcy, do którego wyłącznej kompetencji należy ocena, czy

sprawa dojrzała do rozstrzygnięcia i tym samym wyznaczenie terminu jej

załatwienia. Podstawą do jego wydania nie mogło być stanowisko Pierwszego

Prezesa Sądu Najwyższego o braku potrzeby wyznaczenia sędziego Sądu

Najwyższego Dawida Miąsika do rozpoznania niniejszej sprawy za jego zgodą,

II CSKP 1489/22

4

gdyż Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, pozostając również związany

postanowieniem z 7 listopada 2025 r., nie był uprawniony do zajęcia takiego

stanowiska. Kierowanie w drodze administracyjnej pism do członków składu

orzekającego Sądu Najwyższego kwestionujących ocenę prawną dokonaną

w prawomocnym orzeczeniu Sądu Najwyższego wydanym przez ten skład

orzekający nie może w związku z tym stanowić podstawy do zmiany stanowiska

Sądu Najwyższego wyrażonego w prawomocnym orzeczeniu.

W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia, że nie doszło do wyznaczenia

sędziego Sądu Najwyższego Dawida Miąsika przez Pierwszego Prezesa Sądu

Najwyższego za jego zgodą do rozpoznania niniejszej sprawy, należało

przedstawić akta sprawy Prezesowi Sądu Najwyższego kierującemu pracą Izby

Cywilnej celem wyznaczenia składu Sądu Najwyższego zgodnego z prawem do

rozpoznania niniejszej sprawy.

Z tych względów, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

Roman Trzaskowski

Dawid Miąsik

Karol Weitz

(K.L.)

[r.g.]