Kredytobiorcy przeciwko bankowi o zapłatę. SN odmówił przyjęcia skargi banku

Wyrokiem z dnia 22 marca 2024 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił

apelację pozwanego Banku od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli

w Warszawie z dnia 9 maja 2022 r., zasądzającego od pozwanego Banku na rzecz

powoda R.J. kwoty 13.851,45 zł oraz 13.664,89 CHF z bliżej oznaczonymi odsetkami

ustawowymi za opóźnienie.

W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania,

pozwany wskazał przyczyny kasacyjne określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Jego

zdaniem w sprawie wystąpiły istotne zagadnienia prawne wyrażające się

w następujących pytaniach:

1) czy sąd orzekający zawsze związany jest wolą konsumenta, który wnosi

o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umowy i znane są mu

konsekwencje wynikające ze stwierdzenia nieważności umowy? W szczególności

czy wola konsumenta wiążę sąd i przeważa nad koniecznością rozważenia przez

sąd potencjalnych konsekwencji wynikających z nieważności i czy przeważa nad

koniecznością zbadania przez Sąd możliwości utrzymania umowy w mocy przy

zastosowaniu przepisu dyspozytywnego lub poprzez eliminację klauzuli abuzywnej?;

2) czy brak możliwości oszacowania kwoty, którą strona umowy kredytu

będzie świadczyć w przyszłości stanowi per se o niejednoznaczności tego

postanowienia umownego, a w konsekwencji, czy postanowienie takie powinno

podlegać badaniu pod kątem abuzywności?

W ocenie skarżącego istnieje też potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów, tj. art. 3851 § 1 i 2 k.c. w zakresie, w jakim odnoszą się one do skutków

uznania postanowień umownych za abuzywne i możliwości zastąpienia takich

postanowień przepisami dyspozytywnymi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

II CSKP 480/25

3

Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady

od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących

dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują pełną

kognicją w zakresie faktów i dowodów. Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd

Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga kasacyjna stanowi

zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy

musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza

indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym,

w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa.

Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są

wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarżący, który jako

uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał

przyczynę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinien odpowiednio sformułować

zagadnienie prawne, wskazać przepisy prawa, na których tle zagadnienie się

wyłoniło oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą możliwość

rozbieżnych ocen prawnych oraz świadczącą o istotności tego zagadnienia

(zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01,

OSNC 2002, Nr 1, poz. 11; z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl.;

z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, niepubl.). Zagadnienie jest istotne, jeżeli jego

rozstrzygnięcie ma znaczenie dla ukierunkowania praktyki sądowej i rozstrzygnięcia

sprawy, w której zagadnienie powstało (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego

z 18 września 2012 r., II CSK 180/12, niepubl. oraz z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14,

niepubl.), wywołuje poważne wątpliwości, a zarazem nie było dotychczas

rozstrzygnięte w judykaturze albo dotychczasowe orzecznictwo wymaga zmiany

(zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16,

niepubl.).

Powołanie się na przyczynę kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

wymaga natomiast wykazania przez stronę skarżącą, że chodzi o wykładnię

II CSKP 480/25

4

przepisów prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione

w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich

dotychczasowej wykładni, podania, w drodze stosownego jurydycznego wywodu, na

czym owe wątpliwości polegają, a także że mają one poważny oraz rzeczywisty

charakter i ich rozstrzygnięcie wiąże się z rozpatrywaną sprawą i jest istotne z punktu

widzenia wyniku postępowania oraz publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.

Jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących

w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy

różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń,

dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni przepisu

(por.m.in. postanowienia z 15 października 2002 r., II CZ 102/02, niepubl.;

z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, niepubl.; z 8 lipca 2008 r. I CSK 111/08, niepubl.;

z 20 listopada 2015 r., III CSK 269/15, niepubl.; z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15,

niepubl.; z 3 sierpnia 2017 r., IV CSK 85/17, niepubl.; z 7 grudnia 2017 r.,

I CSK 499/17, niepubl.; z 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 571/17, niepubl.).

Zagadnienia i wątpliwości prawne sformułowane przez pozwanego nie czynią

zadość wskazanym wymaganiom, gdyż zostały już wystarczająco wyjaśnione

w orzecznictwie Sądu Najwyższego, uwzględniającym judykaturę Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Z orzecznictwa tego wynika przede wszystkim, że określenie wysokości

należności obciążającej konsumenta z odwołaniem do tabel kursów ustalanych

jednostronnie przez bank, bez wskazania obiektywnych kryteriów, jest

nietransparentne, pozostawia pole do arbitralnego działania banku i w ten sposób

obarcza kredytobiorcę nieprzewidywalnym ryzykiem oraz narusza równorzędność

stron, w związku z czym jest niedopuszczalne (por. wyroki Sądu Najwyższego

z 22 stycznia 2016 r., I CSK 1049/14, OSNC 2016, Nr 11, poz. 134, z 1 marca

2017 r., IV CSK 285/16, niepubl., z 19 września 2018 r., I CNP 39/17, niepubl.,

z 24 października 2018 r., II CSK 632/17, niepubl., z 13 grudnia 2018 r.,

V CSK 559/17, niepubl., z 27 lutego 2019 r., II CSK 19/18, niepubl., z 4 kwietnia

2019 r., III CSK 159/17, OSP 2019, z. 12, poz. 115, z 9 maja 2019 r., I CSK 242/18,

niepubl., z 29 października 2019 r., IV CSK 309/18, niepubl., z 11 grudnia 2019 r.,

V CSK 382/18, Glosa 2020, nr 4, s. 67 i n., z 30 września 2020 r., I CSK 556/18,

niepubl., z 24 lutego 2022 r., II CSKP 45/22, niepubl., z 13 maja 2022 r.,

II CSKP 480/25

5

II CSKP 464/22, niepubl., z 27 maja 2022 r., II CSKP 314/22, niepubl.,

z dnia 8 listopada 2022 r., II CSKP 674/22, niepubl., z dnia 25 lipca 2023 r.,

II CSKP 1487/22, niepubl., z dnia 25 października 2023 r., II CKSP 820/23, niepubl.,

z dnia 29 listopada 2023 r., II CSKP 1460/22, niepubl., z dnia 19 stycznia 2024 r.,

II CSKP 874/22, niepubl., z dnia 24 maja 2024 r., II CSKP 1560/22, niepubl.

i z dnia 6 września 2024 r., II CSKP 1644/22, niepubl.).

Zapatrywanie to znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dotyczącym postanowień dyrektywy 93/13,

a w szczególności w wyroku z dnia 18 listopada 2021 r., C-212/20, A. S.A.,

dotyczącym postanowienia zastrzeżonego w umowie kredytu indeksowanego do

franka szwajcarskiego przewidującego, że raty kredytu są wyrażone w walucie obcej

i w dniu wymagalności pobierane są z rachunku bankowego kredytobiorcy, według

kursu sprzedaży zgodnie z tabelą obowiązującą w banku na koniec dnia roboczego

poprzedzającego dzień wymagalności raty spłaty kredytu (pkt 19). Przypominając,

że przewidziane w art. 5 dyrektywy 93/13 wymaganie przejrzystości postanowień

umownych musi podlegać wykładni rozszerzającej i nie może zostać zawężone do

ich prostego i zrozumiałego charakteru pod względem formalnym i gramatycznym

(pkt 41), Trybunał zwrócił tam uwagę, iż w przypadku spornej klauzuli indeksacyjnej

problem dotyczy nie tyle jej jednoznaczności, ile niewskazania sposobów ustalania

kursu wymiany stosowanego do obliczenia rat spłaty, gdyż nie precyzuje ona

wszystkich czynników uwzględnianych przez bank w celu ustalenia kursu wymiany

stosowanego przy obliczaniu rat spłaty kredytu hipotecznego (pkt 47-48). We

wcześniejszym swym orzecznictwie zaś wyjaśnił, że dla poszanowania wymogu

przejrzystości zasadnicze znaczenie ma kwestia, czy umowa kredytu przedstawia

w sposób przejrzysty powód i szczególne cechy mechanizmu zamiany waluty obcej,

a także stosunek pomiędzy tym mechanizmem a mechanizmem przewidzianym

w innych warunkach umowy, tak aby konsument był w stanie zrozumieć, w oparciu

o jednoznaczne i zrozumiałe kryteria, wypływające dla niego z tej umowy

konsekwencje ekonomiczne (pkt 49). Istotne jest zatem to, czy w świetle całokształtu

istotnych okoliczności faktycznych, w tym reklamy i informacji dostarczonych przez

kredytodawcę w ramach negocjacji danej umowy kredytu, właściwie poinformowany

oraz dostatecznie uważny i racjonalny przeciętny konsument może nie tylko

dowiedzieć się o istnieniu wahań kursów wymiany ogólnie obserwowanych na rynku

walutowym, ale również oszacować - potencjalnie istotne - konsekwencje

II CSKP 480/25

6

ekonomiczne, jakie ma dla niego zastosowanie kursu sprzedaży przy obliczaniu rat

kredytu, którymi zostanie ostatecznie obciążony, a w rezultacie także całkowity koszt

zaciągniętego przez siebie kredytu (pkt 50). Wprawdzie Trybunał dostrzegł, że kurs

wymiany zmienia się w długim okresie i w przypadku umowy kredytu indeksowanego

do waluty obcej na okres 40 lat kredytodawca nie może przewidzieć zmiany

obciążenia finansowego, jakie może pociągnąć za sobą mechanizm indeksacji

przewidziany w umowie (pkt 51), jednakże stwierdził, iż okoliczność ta nie może

uzasadniać niewskazania w postanowieniach umowy oraz w ramach informacji

dostarczonych przez przedsiębiorcę w trakcie negocjacji umowy kryteriów

stosowanych przez bank w celu ustalenia kursu wymiany mającego zastosowanie do

obliczania rat spłaty, co umożliwiłoby konsumentowi określenie w każdej chwili tego

kursu wymiany (pkt 53). Konsument bowiem musi móc zrozumieć, do czego się

zobowiązuje, zwłaszcza co do sposobu obliczenia rat spłaty kredytu, który zaciąga

(pkt 54). W rezultacie Trybunał stwierdził, że art. 5 dyrektywy 93/13 należy

interpretować w ten sposób, iż treść klauzuli umowy kredytu zawartej między

przedsiębiorcą a konsumentem ustalającej cenę zakupu i sprzedaży waluty obcej,

do której kredyt jest indeksowany, powinna, na podstawie jasnych i zrozumiałych

kryteriów, umożliwić właściwie poinformowanemu oraz dostatecznie uważnemu

i racjonalnemu konsumentowi zrozumienie sposobu ustalania kursu wymiany waluty

obcej stosowanego w celu obliczenia kwoty rat kredytu, w taki sposób, aby

konsument miał możliwość w każdej chwili samodzielnie ustalić kurs wymiany

stosowany przez przedsiębiorcę (pkt 55, teza). Przypominając również, że

przestrzeganie wymagania transparentności postanowienia stanowi jeden

z czynników, które sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę przy dokonywaniu oceny

abuzywności tego postanowienia na podstawie art. 3 ust. 1 tej dyrektywy 93/13

(pkt 58), Trybunał zasugerował, iż przedmiotowe postanowienie dotyczące indeksacji,

niepozwalające konsumentowi na samodzielne określenie w każdej chwili kursu

wymiany stosowanego przez przedsiębiorcę, ma abuzywny charakter (pkt 64).

Zastrzegł przy tym, że badanie, czy istnieje znaczna nierównowaga wynikających

z umowy praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta, nie może ograniczać

się do ekonomicznej oceny o charakterze ilościowym, dokonywanej w oparciu

o porównanie z jednej strony całkowitej kwoty transakcji będącej przedmiotem

umowy, a z drugiej strony kosztów, które zgodnie z tym warunkiem obciążają

konsumenta. Znacząca nierównowaga może bowiem wynikać z samego faktu

II CSKP 480/25

7

wystarczająco poważnego naruszenia sytuacji prawnej, w której konsument, jako

strona danej umowy, znajduje się na mocy właściwych przepisów krajowych,

w postaci czy to ograniczenia treści praw, które zgodnie z rzeczonymi przepisami

przysługują mu na podstawie tej umowy, czy to przeszkody w ich wykonywaniu, czy

też nałożenia na niego dodatkowego obowiązku, którego nie przewidują normy

krajowe” (pkt 65-66; por. też np. wyroki Trybunału z dnia 27 stycznia 2021 r.,

C-229/19 i C-289/19, Dexia Nederland, pkt 49, z dnia 13 października 2022 r.,

C-405/21, Nova Kreditna Banka Maribor, pkt 22, z dnia 21 września 2023 r., C-139/22,

mBank (Polski rejestr klauzul niedozwolonych), pkt 54 oraz postanowienie Trybunału

z dnia 30 maja 2024 r., C-325/23, Deutsche Bank Polska, pkt 58-59, 69-71). W ujęciu

Trybunału abuzywność postanowienia sugeruje to, że konsumenci nie zostali

uprzedzeni o dodatkowej korzyści Banku wynikającej z przeliczeń, jak również to że

korzyść ta nie ma żadnego ekwiwalentu (por. postanowienie Trybunału z dnia

18 października 2023 r., C-117/23, Eurobank Bulgaria, pkt 48-50, teza).

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał też – co miał na względzie Sądu

Apelacyjny - jakie przesłanki muszą być spełnione, aby można było przyjąć, że

konsument został należycie poinformowany o ryzyku walutowym związanym

z zaciągnięciem kredytu indeksowanego do waluty obcej czy denominowanego w tej

walucie, co wskazywałoby na jednoznaczność postanowienia wprowadzającego to

ryzyko i wykluczało jego kontrolę pod kątem abuzywności, zważywszy, iż chodzi

o postanowienie określające świadczenie główne (por. art. 3851 § 1 zd. 2 k.c.).

W szczególności zastrzegał m.in., że ogólne pouczenie konsumenta, iż wahania

kursów waluty obcej, do której kredyt jest denominowany/indeksowany, wpłyną na

wysokość salda kredytu oraz wysokość raty kapitałowo-odsetkowej wyrażonej

w walucie krajowej, jest niewystarczające dla stwierdzenia, że bank udzielił

kredytobiorcy konsumentowi wystarczającej informacji (por. wyroki Sądu

Najwyższego z dnia 27 listopada 2019 r., II CSK 483/18, niepubl.,

z dnia 10 maja 2022 r., II CSKP 285/22, z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 293/22,

niepubl, z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22, z dnia 24 czerwca 2022 r.,

II CSKP 10/22, niepubl., z dnia 8 listopada 2022 r., II CSKP 1153/22, niepubl.,

z dnia 20 lutego 2023 r., II CSKP 809/22, niepubl., z dnia 28 lutego 2023 r.,

II CSKP 763/22, niepubl. i z dnia 25 października 2023 r., II CKSP 820/23). Kryteria

te zostały uszczegółowione w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2022 r.,

II CSKP 464/22, gdzie wskazano, że kluczowe znaczenie ma uświadomienie

II CSKP 480/25

8

konsumentowi, iż silna deprecjacja waluty krajowej może pociągać za sobą

konsekwencje trudne do udźwignięcia przez konsumenta. Zdaniem Sądu prawidłowa

informacja powinna uwzględniać kilka istotnych elementów. Przede wszystkim

uświadamiać konsumentowi - wyraźnie i z należytą powagą - że ryzyko silnej

deprecjacji jest trudne do oszacowania w perspektywie długookresowej (in casu

Umowa była zawarta na 30 lat) i nie powinno być lekceważone (pozostaje realne).

Wymaganiu temu nie czyni zadość np. podawanie „uspokajających” informacji

o historycznych wahaniach waluty indeksacji w okresie nieproporcjonalnym do

przewidywanego czasu trwania umowy kredytu, które może wręcz usypiać czujność

kredytobiorcy, wywołując wrażenie o jedynie hipotetycznym charakterze zagrożeń.

Istotne jest również zwrócenie uwagi na powagę tego zagrożenia w aspekcie

możliwego rozmiaru deprecjacji waluty krajowej, a w szczególności podkreślenie, że

może być ona gwałtowna i drastyczna (przekraczać nawet kilkadziesiąt procent),

z uwzględnieniem sytuacji majątkowej konkretnego konsumenta, decydującej o tym,

jaki stopień deprecjacji waluty indeksacji przekraczać będzie granice jego zdolność

do spłacania kredytu. Wymagana w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej informacja co do tego, że konsekwencje silnej deprecjacji mogą być

trudne do udźwignięcia dla konsumenta, nie powinna ograniczać się do ogólnego

stwierdzenia o jej wpływie na wysokość zadłużenia czy nawet rat, ale obrazować ów

wpływ konkretnymi wyliczeniami. Konsument powinien być też uświadomiony, że

deprecjacja taka może powodować utratę zdolności do spłaty kredytu, z czym wiąże

się poważne ryzyko utraty nieruchomości – stanowiącej częstokroć miejsce

zamieszkania konsumenta - obciążonej hipoteką zabezpieczającą spłatę kredytu.

Jeżeli Umowa przewiduje mechanizmy ograniczające czy łagodzące ryzyko kursowe,

konsument powinien być też odrębnie poinformowany o zasadzie ich działania

(np. czy może żądać przewalutowania kredytu) i krokach, które powinien podjąć

w celu skorzystania z nich (por. też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia

2024 r., II CSKP 874/22, niepubl.). W tym kontekście Sąd Najwyższy podkreślał też,

że nawet przestrzeganie przez bank obowiązującego w dacie zawarcia umowy

standardu wynikającego z rekomendacji S Komisji Nadzoru Bankowego dotyczącej

dobrych praktyk w zakresie ekspozycji kredytowych zabezpieczonych hipotecznie

wydanej w 2006 r., nie wyklucza oceny, iż bank nie udzielił konsumentowi należytej

informacji, a ocena ta może przesądzać nietransparentność klauzuli ryzyka

walutowego (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2022 r.,

II CSKP 480/25

9

II CSKP 464/22 i z dnia 20 lutego 2023 r., II CSKP 809/22 i z dnia 25 października

2023 r., II CKSP 820/23, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 września

2022 r., I CSK 2071/22, niepubl. i tam przywoływane orzeczenia). Natomiast

w wyroku z dnia 20 lutego 2023 r., II CSKP 809/22, sięgając również do orzecznictwa

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Sąd Najwyższy stwierdził, że ryzyko

kursowe towarzyszące umowom pożyczki (kredytu) zawieranym na bardzo długi

czas jest na tyle poważne, że jeżeli ma nim być w całości obciążony pożyczkobiorca

(kredytobiorca), to niezbędne jest przedstawienie mu nie tylko danych z okresu, kiedy

nie miały miejsca zdarzenia powodujące istotne wahania kursu waluty, lecz także

przedstawienie zagrożeń będących wynikiem zdarzeń nadzwyczajnych mogących

spowodować 100 - 200% wzrost kursu.

Sąd Najwyższy wypowiadał się także wiele razy co do tego, czy bez

dotkniętych abuzywnością tzw. klauzul przeliczeniowych umowa kredytu

indeksowanego do waluty obcej może nadal obowiązywać, wskazując, że

wyeliminowanie tych klauzul prowadzi także do upadku klauzuli ryzyka walutowego,

charakterystycznego dla umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej

i uzasadniającego powiązanie stawki oprocentowania ze stawką LIBOR, co jest

równoznaczne z tak daleko idącym przekształceniem umowy, iż należy ją uznać za

umowę o odmiennej istocie i charakterze niż zamierzone przez strony, choćby nadal

chodziło tu tylko o inny podtyp czy wariant umowy kredytu. Rzecz bowiem w tym, że

bez postanowień określających sposób wyznaczenia kursu miarodajnego dla

przeliczenia złotówki na franki szwajcarskie i na odwrót (bez uzupełnienia związanej

z tym luki), klauzule przewidujące indeksację (ucieleśniające też ryzyko walutowe),

w ogóle nie mogą wywrzeć skutku (por. np. wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18 i z dnia 25 lipca 2023 r., II CSKP 1487/22).

Oznacza to z kolei, że po wyeliminowaniu tego rodzaju klauzul utrzymanie umowy

o charakterze zamierzonym przez strony nie jest możliwe (por. np. wyroki Sądu

Najwyższego z dnia 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, z. B,

poz. 20, z dnia 13 kwietnia 2022 r., II CSKP 15/22, niepubl., z dnia 10 maja 2022 r.,

II CSKP 285/22 i II CSKP 382/22, niepubl., z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 293/22,

niepubl, z dnia 20 maja 2022 r., II CSKP 796/22, niepubl., z dnia 8 listopada 2022 r.,

II CSKP 1153/22, niepubl., z dnia 26 stycznia 2023 r., II CSKP 722/22, niepubl.,

z dnia 31 stycznia 2023 r., II CSKP 941/22, niepubl., z dnia 20 lutego 2023 r.,

II CSKP 809/22, niepubl., z dnia 10 marca 2023 r., II CSKP 1017/22, niepubl.,

II CSKP 480/25

10

z dnia 27 kwietnia 2023 r., II CSKP 1016/22, niepubl., z dnia 25 maja 2023 r.,

II CSKP 1311/22, niepubl., z dnia 6 czerwca 2023 r., II CSKP 1159/22, niepubl.,

z dnia 25 lipca 2023 r., II CSKP 1487/22, niepubl., z dnia 28 lipca 2023 r.,

II CSKP 611/22, niepubl., z dnia 8 listopada 2023 r., II CSKP 1530/22, niepubl.,

z dnia 21 listopada 2023 r., II CSKP 1675/22 i II CSKP 701/23, niepubl.,

z dnia 29 listopada 2023 r., II CSKP 1460/22, niepubl. i II CSKP 1753/22,

z dnia 19 stycznia 2024 r., II CSKP 874/22, niepubl., z dnia 24 stycznia 2024 r.,

II CSKP 1496/22, niepubl. oraz z dnia 6 września 2024 r., II CSKP 1644/22, niepubl.).

Właśnie dlatego w orzecznictwie Sądu Najwyższego zwraca się uwagę na ścisłe

powiązanie klauzuli ryzyka walutowego i klauzuli spreadowej (por. wyroki Sądu

Najwyższego z dnia 27 listopada 2019 r., II CSK 483/18, OSP 2021, z. 2, poz. 7, z

dnia 10 maja 2022 r., II CSKP 285/22, z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 293/22,

z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22, niepubl., z dnia 24 czerwca 2022 r.,

II CSKP 10/22, niepubl., z dnia 28 października 2022 r., II CSKP 902/22

i II CSKP 910/22, niepubl., z dnia 8 listopada 2022 r., II CSKP 1153/22,

z dnia 26 stycznia 2023 r., II CSKP 722/22, z dnia 20 lutego 2023 r., II CSKP 809/22,

z dnia 8 marca 2023 r., II CSKP 1095/22, z dnia 12 kwietnia 2023 r., II CSKP 1531/22,

z dnia 18 kwietnia 2023 r., II CSKP 1511/22, z dnia 25 lipca 2023 r., II CSKP 1487/22,

z dnia 29 listopada 2023 r., II CSKP 1460/22 i II CSKP 1753/22 oraz

z dnia 6 września 2024 r., II CSKP 1644/22, niepubl.). Jeżeli zaś bez niedozwolonych

postanowień umownych umowa nie może obowiązywać, a nie są spełnione

przesłanki uzupełnienia luki przez regulację zastępczą i konsument nie wyraził

świadomie i swobodnie woli sanowania postanowienia, umowa jest trwale

bezskuteczna (nieważna), a podstawą tej nieważności jest art. 58 k.c.

(por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021 r., I CSKP 166/21, niepubl.,

z dnia 25 lipca 2023 r., II CSKP 1487/22, niepubl., z dnia 25 października 2023 r.,

II CSKP 820/23, z dnia 19 stycznia 2024 r., II CSKP 874/22, niepubl. oraz

z dnia 6 września 2024 r., II CSKP 1644/22, niepubl.).

Sąd Najwyższy wyjaśniał też - zgodnie z wiążącymi wskazówkami

wynikającymi z judykatury Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - jakie

przesłanki muszą być spełnione, aby niedozwolone postanowienie umowne

odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej (w umowie kredytu

indeksowanego czy denominowanego) mogło zostać zastąpione innym sposobem

określenia kursu waluty obcej. W szczególności w uzasadnieniu uchwały składu

II CSKP 480/25

11

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - zasada prawna - z dnia 7 maja 2021 r.,

III CZP 6/21 (OSNC 2021, Nr 9, poz. 56) wskazano, że zastąpienie takie wchodzi w

rachubę tylko wtedy, gdy (koniunkcja przesłanek): 1) po wyłączeniu klauzuli

abuzywnej umowa nie może obowiązywać, o czym decyduje obiektywne podejście

w świetle prawa krajowego, a zatem wola jednej ze stron, w tym konsumenta, nie ma

w tym zakresie rozstrzygającego znaczenia (por. też wyroki Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 marca 2012 r., C-453/10, Jana

Pereničova, pkt 33-34, z dnia 14 marca 2019 r., C-118/17, Zsuzsanna Dunai, pkt 40,

51, z dnia 26 marca 2019 r., C-70/17 i C-179, Abanca Corporación Bancaria, pkt 57,

z dnia 3 października 2019 r., C-260/18, Kamil Dziubak, pkt 39-41,

z dnia 29 kwietnia 2021 r., C-19/20, I.W. i R.W., pkt 83, 89, z dnia 2 września

2021 r., C-932/19, OTP Jelzálogbank i in., pkt 49-50, z dnia 8 września 2022 r.,

C-80/21, C-81/21 i C-82/21, D.B.P., pkt 74, z dnia 8 września 2022 r., w połączonych

sprawach C-80/21, C-81/21 i C-82/21, D.B.P., pkt 67, 74 oraz z dnia 12 października

2023 r., C-645/22, Luminor Bank, pkt 29, 37); 2) całkowity upadek umowy naraża

konsumenta na „szczególnie niekorzystne konsekwencje”, w świetle okoliczności

istniejących lub możliwych do przewidzenia w czasie sporu (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 8 marca 2023 r., II CSKP 617/22, niepubl.; por. też wyroki

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 3 października 2019 r., C-260/18,

Kamil Dziubak, pkt 51, z dnia 8 września 2022 r., C-80/21, C-81/21 i C-82/21, D.B.P.,

pkt 67, z dnia 27 kwietnia 2023 r., C-705/21, AxFina Hungary, pkt 41 oraz

z dnia 23 listopada 2023 r., C-321/22, Provident Polska, pkt 87), z uwzględnieniem

rzeczywistych i bieżących interesów konsumenta i z zastrzeżeniem, że „do celów tej

oceny decydująca jest wola wyrażona przez konsumenta w tym względzie” w tym

sensie, że jeżeli sąd poinformował konsumenta w sposób obiektywny i wyczerpujący

o skutkach prawnych oraz szczególnie szkodliwych skutkach ekonomicznych, jakie

może mieć dla niego unieważnienie umowy, sąd ten nie może, po uwzględnieniu

jego woli stwierdzenia nieważności umowy, sprzeciwić się zrzeczeniu się przez niego

ochrony przyznanej im przez dyrektywę 93/13 (por. wyroki Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 8 września 2022 r., C-80/21, C-81/21

i C-82/21, D.B.P., pkt 78 w związku z pkt 74-75, z dnia 16 marca 2023 r., C‑6/22,

M.B.,U.B.,M.B. przeciwko X S.A. (M.B. i in.), pkt 43-45 i teza oraz z dnia

12 października 2023 r., C-645/22, Luminor Bank, pkt 29; postanowienie Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 18 października 2023 r., C-117/23,

II CSKP 480/25

12

Eurobank Bulgaria, pkt 66), a z drugiej strony sąd nie może chronić konsumenta

przed upadkiem umowy, jeżeli ocenia, że nie naraża on go na „szczególnie

niekorzystne konsekwencje”, choćby konsument domagał się tej ochrony (por. wyrok

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 października 2023 r.,

C-645/22, Luminor Bank, pkt 38, 40-41); 3) istnieje przepis dyspozytywny albo

przepis „mający zastosowanie, gdy strony danej umowy wyrażą na to zgodę”, który

mógłby zastąpić wyłączone niedozwolone postanowienie umowne, umożliwiając

utrzymanie umowy (z korzyścią dla konsumenta); jeżeli niedozwolone postanowienie

umowne odzwierciedlało obowiązujący przepis ustawowy mający zastosowanie

w przypadku porozumienia stron, w rachubę wchodzi także zastąpienie

niedozwolonego postanowienia „tym stanowiącym punkt odniesienia przepisem

ustawowym w nowym brzmieniu przyjętym już po zawarciu umowy” (por. np. wyrok

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 26 marca 2019 r., C-70/17

i C-179/17 Abanca Corporación Bancaria, pkt 59-64 i teza). Zarazem w orzecznictwie

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyjaśniono, że art. 6 ust. 1 dyrektywy

93/13 stoi na przeszkodzie wypełnieniu luk w umowie, spowodowanych usunięciem

z niej nieuczciwych warunków, które się w niej znajdowały, wyłącznie na podstawie

przepisów krajowych o charakterze ogólnym, przewidujących, iż skutki wyrażone

w treści czynności prawnej są uzupełniane w szczególności przez skutki wynikające

z zasad słuszności lub ustalonych zwyczajów, które nie stanowią przepisów

dyspozytywnych lub przepisów mających zastosowanie, jeżeli strony umowy wyrażą

na to zgodę (por. wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

z dnia 3 października 2019 r., C-260/18, Kamil Dziubak, pkt 62 oraz pkt 3 sentencji,

z dnia 8 września 2022 r., C-80/21, C-81/21 i C-82/21, D.B.P., pkt 77,

z dnia 12 stycznia 2023 r., C-395/21, D.V., pkt 63, 65 i z dnia 16 marca 2023 r.,

C‑6/22, M.B. i in., pkt 56). Sąd Najwyższy wypowiadał się już również co do

niedopuszczalności zastąpienia niedozwolonych postanowień kursowych przez

sięgnięcie do art. 69 ust. 3 Prawa bankowego, wykładni oświadczeń woli (art. 65 k.c.),

art. 41 Prawa wekslowego albo art. 358 § 2 k.c. (por. w szczególności wyroki Sądu

Najwyższego z dnia 27 maja 2022 r., II CSKP 395/22, niepubl., z dnia 8 listopada

2022 r., II CSKP 1153/22, z dnia 20 lutego 2023 r., II CSKP 809/22, z dnia 27 kwietnia

2023 r., II CSKP 1027/22, niepubl. i z dnia 19 stycznia 2024 r., II CSKP 874/22,

niepubl. oraz tam przywoływane orzecznictwo; por. też wyrok Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 18 listopada 2021 r., C-212/20, A.S.A.,

II CSKP 480/25

13

pkt 68, 70, 78, teza, gdzie wskazano, że art. 5 i 6 dyrektywy 93/13 należy

interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by sąd krajowy,

który stwierdził nieuczciwy charakter warunku umowy zawartej między

przedsiębiorcą a konsumentem w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy, dokonał

wykładni tego warunku w celu złagodzenia jego nieuczciwego charakteru, nawet jeśli

taka wykładnia odpowiadałaby wspólnej woli stron).

Sąd Najwyższy, pod wypływem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej, wypowiadał się również – także w kontekście postulatu ograniczenia

zakresu abuzywności tzw. klauzul spreadowych - co do dopuszczalności oceny

abuzywności fragmentów postanowień (postanowień rozumianych jako jednostki

redakcyjne), wskazując, że przepisy dyrektywy 93/13 stoją na przeszkodzie temu,

żeby uznany za nieuczciwy warunek został częściowo utrzymany w mocy przez

usunięcie elementów przesądzających o jego nieuczciwym charakterze,

w przypadku gdyby to usunięcie sprowadzało się do mającej wpływ na istotę tych

warunków zmiany ich treści i że jedynie wtedy, gdyby nieuczciwy element warunku

stanowił zobowiązanie umowne odrębne od pozostałych postanowień, które mogłoby

być przedmiotem zindywidualizowanego badania jego nieuczciwego charakteru, sąd

krajowy mógłby go usunąć (por. wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

z dnia 29 kwietnia 2021 r., C-19/20, Bank BPH, pkt 70-71, z dnia 8 września 2022 r.,

C-80/21, C-81/21 i C-82/21, D.B.P., pkt 63-64 i teza oraz z dnia 23 listopada

2023 r., C-321/22, Provident Polska, pkt 89-90; por. też wyroki Sądu Najwyższego

z dnia 8 marca 2023 r., II CSKP 617/22, niepubl., z dnia 25 października 2023 r.,

II CKSP 820/23, niepubl. oraz z dnia 29 listopada 2023 r., II CSKP 1460/22

i II CSKP 1753/22, niepubl.); reguła ta została odniesiona również do różnych

postanowień tego samego warunku (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej z dnia 23 listopada 2023 r., C-321/22, Provident Polska, pkt 91-93, 96).

Sąd Najwyższy wyjaśnił przy tym, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż postanowienia

przewidujące przeliczenie kwoty wypłaconych w złotówkach środków kredytowych

na CHF na podstawie kursu kupna waluty CHF z tabeli kursowej banku oraz

przeliczenie rat kapitałowo-odsetkowych spłacanych w zł według kursu sprzedaży

CHF z tabeli kursowej Banku, zawierały – każde z nich - różne i odrębne

zobowiązania umowne. Wyeliminowanie z tych postanowień odwołania do spornych

Tabel oznaczałoby, że przewidywałyby one przeliczenie wypłat czy spłat

złotówkowych na CHF, jednakże nie wskazywały kursu miarodajnego dla tych

II CSKP 480/25

14

przeliczeń. Zważywszy zaś, że bez wskazania miarodajnego kursu przeliczenie takie

jest niemożliwe, należy uznać, iż usunięcie odesłania do Tabel wpływałoby na istotę

postanowień indeksacyjnych, gdyż nie pozwalałoby one na określenie wysokości

spłat złotówkowych. Odesłania te nie mogą być przedmiotem odrębnego badania

pod kątem abuzywności także dlatego, że w żadnym razie nie kształtują odrębnych

obowiązków, lecz stanowią istotną część mechanizmu indeksacji, który - jako całość

- decyduje o wysokości spłat obciążających kredytobiorcę (por. wyroki Sądu

Najwyższego z dnia 25 października 2023 r., II CKSP 820/23, z dnia 29 listopada

2023 r., II CSKP 1460/22 i II CSKP 1753/22 oraz z dnia 19 stycznia 2024 r.,

II CSKP 874/22, niepubl.).

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił,

jak w sentencji.

(K.L.)

[a.ł]