Spór banku ze spółką o zapłatę skończył się ugodą. SN umorzył kasację

Pozwani – A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w O. i W.S. – wnieśli

skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 14 lipca 2023 r. (sygn.

akt I AGa 35/23), wydanego w sprawie z powództwa Banku spółki akcyjnej w W.

o zapłatę.

Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o nieprzyjęcie jej do

rozpoznania, o jej oddalenie w całości, a także o zasądzenie solidarnie od

pozwanych na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów

zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

II CSKP 697/25

2

Postanowieniem z 1 września 2025 r., I CSK 264/24, Sąd Najwyższy przyjął

skargę kasacyjną do rozpoznania.

Pismem procesowym z 6 lutego 2026 r. pełnomocnik powoda – mając na

uwadze zawarcie przez strony ugody pozasądowej – na wypadek cofnięcia skargi

kasacyjnej przez pozwanych, cofnął wniosek o zasądzenie kosztów postępowania

zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz wniósł o odstąpienie przez Sąd

Najwyższy od orzekania o kosztach postępowania, ewentualnie o ich wzajemne

zniesienie lub obciążenie każdej ze stron kosztami poniesionymi we własnym

zakresie. Pismo to zostało 6 lutego 2026 r. wysłane listem poleconym na adres

pełnomocnika pozwanych.

Pismem z 6 lutego 2026 r. pełnomocnik pozwanych cofnął w całości skargę

kasacyjną oraz wniósł o umorzenie postępowania. Wskazał również, że strony

dokonały całkowitego, ugodowego rozliczenia, obejmującego także koszty

wszelkich postępowań, i wniósł – analogicznie jak powód – o odstąpienie od

orzekania o kosztach postępowania kasacyjnego lub o ich wzajemne zniesienie

bądź obciążenie każdej ze stron kosztami poniesionymi we własnym zakresie. Do

pisma załączono kopię pisma powoda zawierającego analogiczny wniosek.

Zarządzeniem z 3 marca 2026 r. zwrócono pełnomocnikowi pozwanych

pismo z 6 lutego 2026 r. na podstawie art. 132 § 1 w zw. z art. 391 § 1 zd. 1

w zw. z art. 39821 k.p.c., z uwagi na brak oświadczenia o doręczeniu odpisu pisma

pełnomocnikowi strony przeciwnej.

W piśmie procesowym z 13 marca 2026 r. pełnomocnik pozwanych

ponownie wniósł pismo z 6 lutego 2026 r. w przedmiocie cofnięcia skargi

kasacyjnej, uzupełniając je o oświadczenie o doręczeniu odpisu pełnomocnikowi

powoda. Wniósł o uwzględnienie cofnięcia skargi kasacyjnej ze skutkiem na dzień

6 lutego 2026 r., wyjaśniając, że odpis pisma został faktycznie przesłany

pełnomocnikowi powoda równocześnie z wniesieniem go do Sądu Najwyższego, co

potwierdził załączonymi dowodami nadania. Na wypadek nieuwzględnienia tego

wniosku ponownie cofnął w całości skargę kasacyjną i wniósł o umorzenie

postępowania. Podtrzymał również wniosek o odstąpienie od orzekania o kosztach

postępowania, powołując się na analogiczne stanowisko powoda. Złożył także

II CSKP 697/25

3

oświadczenie o przesłaniu odpisu niniejszego pisma pełnomocnikowi powoda

przesyłką poleconą.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wobec skutecznego cofnięcia skargi kasacyjnej przez skarżących

pozwanych, Sąd Najwyższy obowiązany był umorzyć postępowanie kasacyjne na

podstawie art. 391 § 2 w zw. z art. 39821 k.p.c. Cofnięcie skargi kasacyjnej stanowi

czynność procesową, która – zgodnie z jednolitym orzecznictwem Sądu

Najwyższego – wiąże sąd i nie podlega jego kontroli, co skutkuje koniecznością

umorzenia postępowania kasacyjnego (zob. m.in. postanowienia Sądu

Najwyższego: z 3 września 1998 r., I CKN 820/97, z 14 czerwca 2017 r.,

I CSK 520/16 oraz z 9 października 2013 r., V CSK 444/12).

W niniejszej sprawie obie strony wnosiły o odstąpienie od orzekania

o kosztach postępowania kasacyjnego, nie domagając się ich zasądzenia. Wobec

braku wniosku o zasądzenie kosztów oraz zgodnego stanowiska stron, Sąd

Najwyższy nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.

(A.G.)

[SOP]