Nękanie po zawiadomieniu z wnioskiem o ściganie. SN oddalił kasację skazanego

Wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 23 sierpnia

2024 r., sygn. akt IV K 215/25, K.G. został uznany za winnego popełnienia

przestępstwa z art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za

które wymierzono mu karę 200 stawek dziennych grzywny, przy określeniu

II KK 317/25

2

wysokości jednej stawki na kwotę 30 złotych. Ponadto orzeczono zakaz

kontaktowania się oskarżonego z pokrzywdzoną A.K. na okres 2 lat oraz zakaz

zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 50 metrów na okres 2 lat.

Od tego wyroku, w zakresie rozstrzygnięcia o karze, apelację na niekorzyść

oskarżonego wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, który – podnosząc

zarzuty rażącej niewspółmierności kary – wniósł o zmianę zaskarżonego

orzeczenia poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia

wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby.

Z kolei obrońca oskarżonego, sformułował zarzuty obrazy prawa

procesowego, która miała istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia (art. 4

k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k.) oraz podniósł zarzuty błędów w ustaleniach

faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Wniósł o uniewinnienie K.G.

od zarzucanego mu czynu.

Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2025 r., sygn. akt XI

Ka 1006/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Od orzeczenia Sądu II instancji kasację wniósł obrońca skazanego,

podnosząc zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, mającego

wpływ na treść zapadłego w sprawie orzeczenia, a mianowicie art. 14 k.p.k.,

statuującego obowiązującą w postępowaniu karnym zasadę skargowości, a to

poprzez wyjście przez Sąd I instancji w treści kwestionowanego na ten moment

wyroku skazującego poza granice aktu oskarżenia, jak również skazanie za czyn

mimo de facto braku wniosku pokrzywdzonej w tym zakresie i tym samym skazanie

K.G., co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w

zw. z art. 17 § 7 pkt 9 k.p.k.

Na podstawie tak sformułowanego zarzutu autor kasacji wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania.

Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście

bezzasadnej.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej rozpoznania na

posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

II KK 317/25

3

Na wstępie warto przypomnieć, że orzecznictwie powszechnie akcentuje się,

iż „zgodnie z tą zasadą określoną w art. 14 § 1 k.p.k., ramy postępowania

jurysdykcyjnego są określone przez zdarzenie historyczne opisane w akcie

oskarżenia, a nie przez poszczególne elementy tego opisu. W konsekwencji, sąd

nie jest związany ani szczegółowym opisem czynu zawartym w zarzucie aktu

oskarżenia, ani kwalifikacją prawną nadaną temu czynowi przez oskarżyciela.

Zasada skargowości nie ogranicza sądu w ustaleniach szczegółowych elementów

faktycznych zdarzenia opisanego w akcie oskarżenia, ani w prawnej ocenie

zarzucanego czynu” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2021 r., II

KK 26/21, LEX nr 3219756).

Co jednak najistotniejsze w kontekście argumentacji wskazanej w

uzasadnieniu kasacji, w przypadku rozciągniętych w czasie przestępstw

wieloczynowych cezurą czasową dla Sądu orzekającego jest data wydania wyroku,

nie zaś moment złożenia wniosku o ściganie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

27 lutego 2002 r., II KKN 17/00, OSNKW 2002/7-8/55, LEX nr 53737). Bez

znaczenia dla sprawy pozostaje zatem to, że pokrzywdzona złożyła zawiadomienie

o popełnieniu przestępstwa z wnioskiem o ściganie 26 września 2021 r., zaś koniec

okresu przypisanego skazanemu przestępstwa określono, analogicznie jak w akcie

oskarżenia, na listopad 2022 r. Kwestionowanie zaś przez obrońcę skazanego

samego czasu popełnienia przestępstwa dotyczy ustaleń faktycznych i pozostaje

poza zakresem postępowania kasacyjnego, niezależnie od ograniczonych jego ram

w niniejszej sprawie z uwagi na wymierzenie oskarżonemu kary wolnościowej.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w

postanowieniu, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami

sądowymi postępowania kasacyjnego obciążając skazanego.

[WB]

[r.g.]

II KK 317/25

4