Wyrok nakazowy za kradzież perfum uchylony. Na monitoringu sprawca miał rude włosy

Sąd Rejonowy w Radomiu, wyrokiem nakazowym z dnia 3 września 2020 r.,

sygn. akt II K 542/20, uznał W.B. za winnego tego, że:

I. w dniu 1 kwietnia 2020 r. w R. woj. [...] w sklepie H. dokonał zaboru w celu

przywłaszczenia 2 sztuk perfum C. 100 ml o wartości 359,98 zł, perfum A. 30 ml o

II KK 384/25

2

wartości 259,99 zł, perfum A. 30 ml o wartości 269,99 zł powodując straty o łącznej

wartości 889,96 zł na szkodę J. Sp. z o.o.,

II. w dniu 17 kwietnia 2020 r. w R. woj. [...] w sklepie H. dokonał zaboru w celu

przywłaszczenia perfum B. 100 ml o wartości 279,99 zł, perfum B..1 100 ml o wartości

279,99 zł, szczoteczki do zębów V. o wartości 129,99 zł, dwóch opakowań

zawierających łącznie 4 sztuki końcówek szczoteczek do zębów 3. o wartości 139,98

powodując straty o łącznej wartości 829,95 zł na szkodę J. Sp. z o.o.,

- tj. czynów wyczerpujących dyspozycję art. 278 § 1 k.k., z przyjęciem, że

zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., za co na

podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 37a k.k. wymierzył oskarżonemu karę 150

stawek dziennych grzywny po 20 zł każda, na poczet której zaliczył mu okres

rzeczywistego pozbawienia wolności oraz zasądził od oskarżonego na rzecz

pokrzywdzonego kwotę 1 719,93 zł tytułem naprawienia szkody oraz kwotę 516,60

zł tytułem poniesionych kosztów zastępstwa procesowego, jak też orzekł o kosztach

sądowych.

Wyrok ten uprawomocnił się bez zaskarżenia w dniu 2 października 2020 r.

Z kasacją od prawomocnego wyroku nakazowego wystąpił Prokurator

Generalny, zaskarżając go w całości na korzyść W.B. Zarzucił mu rażące i mające

istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa karnego procesowego, tj. art. 500 §

1 i 3 k.p.k., polegające na wydaniu wobec W.B. w dniu 3 września 2020 r., wyroku w

postępowaniu nakazowym, podczas gdy w świetle całokształtu zgromadzonego w

sprawie materiału dowodowego wina oskarżonego oraz okoliczności popełnienia

zarzuconych mu w akcie oskarżenia czynów z art. 278 § 1 k.k., do których dokonania

się nie przyznał, budziły wątpliwości, przez co wyłączały dopuszczalność

nakazowego trybu rozpoznania sprawy i nakazywały skierowanie sprawy na

rozprawę celem przeprowadzenia postępowania dowodowego.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i

przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Radomiu do rozpoznania w

postępowaniu zwyczajnym.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Kasacja jest w całości oczywiście zasadna, co umożliwiało jej uwzględnienie

na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 5 k.p.k.

II KK 384/25

3

Stosownie do art. 500 § 1 i 3 k.p.k. możliwość wydania wyroku nakazowego

wchodzi w grę jedynie w wypadku, gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie

pozwała na stwierdzenie, że okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budzą

wątpliwości. Tym samym oczywiste jest, że wątpliwości nie może budzić zarówno

sprawstwo, jak i wina oskarżonego. W przeciwnym razie konieczne jest rozpoznanie

sprawy na rozprawie głównej w trybie zwyczajnym. Postępowanie nakazowe jest

bowiem zastrzeżone do najbardziej oczywistych spraw, w których zebrany materiał

dowodowy jest tak jednoznaczny, że nie nasuwa żadnych zastrzeżeń co do

sprawstwa i winy.

Przenosząc powyższe na realia sprawy stwierdzić trzeba, że warunki do

procedowania w trybie nakazowym nie zostały spełnione. W świetle zgromadzonego

w niniejszej sprawie materiału dowodowego, przedstawionego Sądowi wraz z aktem

oskarżenia, okoliczności popełnienia zarzuconych W.B. czynów i jego wina budziły

istotne wątpliwości, co wykluczało procedowanie w trybie nakazowym i przemawiało

za skierowaniem sprawy na rozprawę, celem przeprowadzenia wnikliwego

postępowania dowodowego.

Wprawdzie nie sporządzono uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku, to

jednak analiza materiału dowodowego sprawy pozwala stwierdzić, że kluczowe

znaczenie dla przyjęcia, iż to W.B. jest sprawcą kradzieży dokonanej w dniu 1

kwietnia 2020 r. miała sporządzona przez policjanta z Komendy Powiatowej Policji w

R. notatka urzędowa z dnia 14 kwietnia 2020 r. wraz z dołączonym do niej zdjęciem,

wykonanym prawdopodobnie w czasie przeglądu monitoringu z czasu zdarzenia. Z

notatki tej wynika, że tenże funkcjonariusz skontaktował się z policjantem z

Komisariatu Policji w R. i przesłał mu zdjęcie sprawcy wskazanej kradzieży i na tej

podstawie ustalił, że tego przestępstwa dokonał znany owemu […] policjantowi W.B..

Zasadnicze znaczenie ma to, że w sprawie procesowo nie zweryfikowano w

dostateczny sposób informacji wynikającej ze wskazanej notatki. Słusznie zauważa

skarżący, że z treści owej notatki urzędowej wynika, iż policjantowi z Radomia

przedstawiono do wglądu tylko jedno czarno-białe zdjęcie, prawdopodobnie

wykonane w czasie przeglądu monitoringu w sklepie „H.”. Materiał dowodowy sprawy

stanowiły m.in. zabezpieczone zapisy monitoringu, obrazujące przebieg i wizerunki

sprawców obu występków, w tym zapis przebiegu zdarzenia z dnia 1 kwietnia 2020

II KK 384/25

4

r., dodatkowo zarejestrowany w technice wyższej rozdzielczości, z którego wynika,

że sprawca kradzieży miał włosy koloru rudego, przerzedzone na czubku głowy. Z

kolei w toku dochodzenia sporządzono materiał poglądowy do oględzin W.B., w

którym zamieszczono zdjęcia m.in. głowy i sylwetki podejrzanego. Zwykłe

porównanie wizerunków obu mężczyzn prowadzi do wniosku, że W.B. nie ma włosów

koloru rudego i posiada znacznie mniejszą łysinę, niż sprawca kradzieży. Omawiane

rozbieżności bezsprzecznie wymagały przeprowadzenia wnikliwego postępowania

dowodowego, co prowadzi do wniosku, że postępowanie w tej sprawie powinno

toczyć się w trybie zwyczajnym.

Z kolei w zakresie drugiego przypisanego W.B. czynu, a to z dnia 17 kwietnia

2020 r., jedyny materiał dowodowy go obciążający stanowi niewyraźny zapis z

monitoringu oraz relacja przedstawiciela pokrzywdzonego, który przesłuchany w

charakterze świadka zeznał, iż: „po obejrzeniu nagrania podejrzewam, po

zachowaniu i sposobie poruszania się mężczyzny, że tej kradzieży dokonał ten sam

mężczyzna, który dokonał kradzieży w naszym sklepie w dniu 01.04.2020 r., a

sprawa jest prowadzona w KPP w R.”.

Co przy tym istotne, sprawca drugiej kradzieży, którego wizerunek został

utrwalony na zdjęciu z monitoringu, w czasie zdarzenia miał na głowie czapkę z

daszkiem oraz nałożoną na twarz ochronną maseczkę zasłaniającą usta i nos, które

to zabezpieczenia właściwie uniemożliwiały jednoznaczne i kategoryczne

rozpoznanie osoby.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, że W.B. przesłuchany w charakterze

podejrzanego nie przyznał się do dokonania zarzuconych mu czynów i odmówił

złożenia wyjaśnień.

W przywołanych okolicznościach nie sposób było uznać, że zgromadzony w

toku dochodzenia materiał dowodowy co do zarzucanych oskarżonemu czynów nie

budził wątpliwości w rozumieniu art. 500 § 1 i 3 k.p.k. i umożliwiał procedowanie w

trybie nakazowym.

Wskazane uchybienia niewątpliwie miały rażący charakter, i w istotny sposób

mogły wpłynąć na treść zaskarżonego kasacją wyroku, skoro przeprowadzenie

postępowania dowodowego na rozprawie mogło prowadzić do wydania odmiennego

rozstrzygnięcia.

II KK 384/25

5

Dlatego też Sąd Najwyższy uwzględnił przedmiotową kasację i uchylił

zaskarżony nią wyrok nakazowy i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Radomiu

do ponownego rozpoznania. W postępowaniu ponownym Sąd ten uwzględni

wcześniejsze zapatrywania i raz jeszcze rozpozna sprawę W.B. oraz rozważy

możliwość przypisania mu zarzucanych aktem oskarżenia czynów.

Mając to wszystko na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.

Małgorzata Gierszon

Dariusz Świecki Eugeniusz Wildowicz

[WB]

[a.ł]