Obrońca D.D. chciał wznowić postępowanie o wznowienie. SN nie przyjął wniosku

Pismem z 14 lipca 2025 r. obrońca D.D. wniósł

o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego

z 22 maja 2025 r. sygn. akt II KO 29/25 oddalającym wniosek obrońcy skazanego

o wznowienie prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie

z 10 lipca 2018 r. sygn. akt V Ka 366/18, a którego prawidłowość potwierdzona

została postanowieniem Sądu Najwyższego z 3 grudnia 2019 r. w sprawie o sygn.

akt III KK 740/18, którym oddalił wniesioną kasację, uznając ją za bezzasadną.

II KO 151/25

2

W uzasadnieniu wniosku jego autor wskazał, iż zaskarżone postanowienie

Sądu Najwyższego z 22 maja 2025 r., którym oddalił wniosek o wznowienie,

dotknięte zostało wadą stanowiącą bezwzględną przyczynę odwoławczą, gdyż w

jego wydaniu udział brali SSN Małgorzata Bednarek. SSN Anna Dziergawka, SSN

Stanisław Stankiewicz, którzy nominacje uzyskali w procedurze z udziałem w opinii

skarżącego wadliwie ukształtowanej Krajową Radą Sądownictwa.

Wniosek obrońcy skazanego o wznowienie postępowania, stanowiący

– z uwagi na wskazanie uchybienia wymienionego w art. 439 § 1 k.p.k.

– sygnalizację wznowienia z urzędu postępowania, jest niedopuszczalny z mocy

ustawy. Nie jest bowiem dopuszczalne wznowienie (niezależnie od tego, czy

miałoby to nastąpić na wniosek strony, czy też z urzędu) samego postępowania

o wznowienie, zakończonego prawomocnym postanowieniem sądu o oddaleniu

wniosku o wznowienie. Dlatego też należało w oparciu o treść przepisów art. 530

§ 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 in fine k.p.k. – odpowiednio stosowanych na etapie

postępowania o wznowienie postępowania (art. 545 § 1 k.p.k.) – odmówić jego

przyjęcia.

Jedynie na marginesie – odnosząc się do twierdzeń wskazanych

w uzasadnieniu wniosku obrońcy skazanego o wznowienie z urzędu postępowania

o wznowienie – przypomnieć należy, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem

orzecznictwa i nauki procesu karnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z 20 maja 2010 r. sygn. akt V KO 47/10, OSNKW 2010, z. 8, poz. 73;

postanowienie Sądu Najwyższego z 8 lutego 2011 r. sygn. akt III KO 99/10, LEX

736767; postanowienie Sądu Najwyższego z 7 lipca 2016 r. LEX 206779 oraz D.

Świecki (w:) D. Świecki (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz

aktualizowany, art. 540, LEX/el. 2018; J. Grajewski (w:) L. Paprzycki (red.),

Komentarz aktualizowany do art. 425-673 Kodeksu postępowania karnego, art. 540,

LEX/el. 2015) wznowienie postępowania jest dopuszczalne w tych sprawach, które

zostały zakończone prawomocnym orzeczeniem rozstrzygającym o przedmiocie

procesu (czyli o odpowiedzialności karnej oskarżonego, odpowiedzialności

odszkodowawczej Skarbu Państwa za niesłuszne skazanie, ukaranie, tymczasowe

aresztowanie

II KO 151/25

3

i zatrzymanie oraz odszkodowanie i zadośćuczynienie na podstawie ustawy z dnia

23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób

represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego)

albo o dopuszczalności orzekania w tej kwestii, a więc tych postępowań, które

dotyczą głównego, zasadniczego przedmiotu procesu karnego.

Wbrew twierdzeniom obrońcy skazanego, wyrażonym uzasadnienia pisma

sygnalizacyjnego, nie jest zatem możliwe, zarówno na wniosek strony, jak i z

urzędu, wznowienie samego postępowania o wznowienie, zakończonego uprzednio

prawomocnym orzeczeniem sądu o oddaleniu wniosku o wznowienie postępowania.

Przedmiotem samego postępowania o wznowienie nie jest bowiem

odpowiedzialność karna oskarżonego, lecz stwierdzenie zasadności wskazanych

we wniosku podstaw wznowieniowych. W tym znaczeniu nie ma ono charakteru

autonomicznego i nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie karne. Wniosek o

wznowienie postępowania może być zresztą przez strony ponawiany bez żadnych

ograniczeń temporalnych.

Kierując się powyższym zarządzono jak w pkt. 1 sentencji zarządzenia.

"Wniosek o wznowienie" jest sygnalizacją potrzeby wznowienia

postępowania z urzędu. Dlatego też nie podlega on opłacie, a opłata wniesiona

podlega zwrotowi. Wobec tego - w oparciu o przepisy art. 626 § 2 k.p.k. w zw. z art.

639 k.p.k. - należało zwrócić wniesioną przez D. D. opłatę w kwocie 150 zł (k. 21

akt).

Z tych względów orzeczono jak w pkt. 2 sentencji zarządzenia.

[J.J.]

[a.ł]