Skazany wskazywał na sędzię powołaną przez KRS. SN nie wznowił postępowania z urzędu

W piśmie z 5 lutego 2026 r. skazany wskazał, że wnosi trzeci wniosek o

wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego w Lublinie w sprawie II AKa 74/23, ze względu na zasiadanie w

składzie orzekającym sędzi X. Y., która została powołana na urząd sędziego Sądu

Apelacyjnego w Lublinie przez Krajową Radę Sądownictwa ukształtowaną w trybie

określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. Zdaniem skarżącego sam

ten fakt wskazuje na wystąpienie w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z

art. 439 § 1 pkt. 2 k.p.k.

Stanowisko to jest błędne, a sygnalizacja istnienia uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2

k.p.k. niezasadna. Sąd Najwyższy dwukrotnie już odniósł się do twierdzenia

II KO 19/26

2

skarżącego, w sprawach II KO 195/25 i II KO 219/25 nie stwierdzając podstaw do

wznowienia postępowania karnego z urzędu, a zawarta tam argumentacja jest

aktualna także w niniejsze sprawie.

Jak wskazano w uchwale trzech Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r.,

sygn. akt BSA I-4110-1/2020 (OSNK 2020, z. 2, poz. 7) dla stwierdzenia

nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wymagane jest

wykazanie, że niezależnie od wadliwego powołania, występują konkretne

okoliczności dotyczące sędziego, które mogłyby wskazywać na brak jej

niezależności od władzy wykonawczej, w świetle których dochodzi do naruszenia

standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz

art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności”.

Okoliczności takich nie wskazano w sygnalizacji, a nie są one także znane Sądowi

Najwyższemu z urzędu.

Należało zatem stwierdzić brak podstaw do wznowienia postępowania z

urzędu.

[J.J.]

[r.g.]