Sprawę o czyn na szkodę córki pracownika sekretariatu przekazano sądowi w Krasnymstawie

Sąd Rejonowy w Zamościu postanowieniem z dnia 16 października 2025 r.,

sygn. akt II K 929/25, zwrócił się o przekazanie sprawy innemu sądowi

równorzędnemu, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Uzasadniając swoje

wystąpienie wskazał, że w sprawie o przestępstwo z art. 200 § 1 k.k. pokrzywdzoną

jest […] wieloletniego pracownika sekretariatu […] Wydziału Karnego tamtejszego

Sądu. Ponadto sprawa jest przedmiotem zainteresowania lokalnej społeczności i

mediów, a dotychczas wyłączyło się już wszystkich 9 sędziów […] Wydziału

II KO 204/25

2

Karnego Sądu Rejonowego w Zamościu. W przekonaniu Sądu Rejonowego z

uwagi na potrzebę kształtowania społecznego przekonania o bezstronności sądów

zasadne jest, aby była ona rozpoznawana przez inny sąd równorzędny.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Inicjatywa Sądu Rejonowego w Zamościu zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja unormowana w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątku od zasady

rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy i z tego względu jej

zastosowanie powinno mieć miejsce jedynie wówczas, jeżeli przemawiają za tym

istotne względy, związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości. Jednym z nich jest

autorytet wymiaru sprawiedliwości, dla kształtowania którego należy unikać sytuacji,

w których rozpoznanie danej sprawy przez sąd wiązałoby się z ograniczeniem

swobody orzekania lub mogłoby – w odczuciu społecznym – prowadzić do

przekonania o braku warunków do bezstronnego rozpoznania sprawy. W

orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że „zewnętrzny wizerunek

funkcjonowania sądów wymaga, aby unikać wszelkich sytuacji mogących stwarzać

zagrożenie formułowania racjonalnych opinii, że nie tylko względy merytoryczne

decydują o sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Toteż należy uwzględnić wniosek

złożony w trybie art. 37 k.p.k., jeżeli zachodzą uzasadnione podejrzenia, że

postronny, ale i obiektywny obserwator określonego postępowania sądowego

mógłby powziąć wątpliwości co do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny i

bezstronny w sądzie właściwym do rozpoznania sprawy” (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 21 maja 2021 r., II KO 34/21, LEX nr 3181529; zob. też:

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 lipca 2019 r., V KO 71/19; LEX nr

2744156). „Jeżeli stroną procesu jest sędzia, pracownik sądu lub inna osoba, która

ma ciągły bliski zawodowy, a także osobisty kontakt z sędziami - ten sąd nie

powinien orzekać w sprawie. Stanowi to przejaw dbałości o owo dobro wymiaru

sprawiedliwości, jakim jest z jednej strony efektywność postępowania (zaistniałe

wyłączenia poszczególnych sędziów od rozpoznania sprawy) oraz wizerunek sądu

jako organu niezależnego, z którym orzekają niezawiśli sędziowie, co do których

nie można czynić zarzutu, iż w swojej służbie kierują się pozamerytorycznymi

kryteriami” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2021 r., III KO

28/21, LEX nr 3316994).

II KO 204/25

3

Wprawdzie w niniejszej sprawie pokrzywdzonym nie jest bezpośrednio

pracownik sądu, ale jego córka, niemniej powyższe zapatrywania prawne wolno

odnieść także do tej sprawy, albowiem zarówno u stron, jak i w odbierze

zewnętrznym procedowanie przez Sąd miejscowo właściwy mogłoby stwarzać

wątpliwości co do bezstronności sądu, zwłaszcza biorąc pod uwagę charakter

sprawy (przestępstwo o charakterze seksualnym na szkodę […]). Z tego względu

dla zapewnienia optymalnych warunków do obiektywnego jej rozpoznania, zarówno

w ujęciu obiektywnym, jak i w odbiorze społecznym, zasadne jest skorzystanie

przez Sąd Najwyższy z uprawnienia przewidzianego w art. 37 k.p.k. i przekazanie

sprawy innemu sądowi równorzędnemu. Takim Sądem jest Sąd Rejonowy w

Krasnymstawie, którego siedziba mieści się w niedalekiej odległości od siedziby

Sądu Rejonowego w Zamościu.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w

postanowieniu.

[WB]

[a.ł]