Skazany wskazywał neosędziego w składzie SN. Wznowienia z urzędu nie będzie

Pismem z dnia 17 listopada 2025 r., zatytułowanym „wniosek”, skazany S.N.

zwrócił się do Sądu Najwyższego o wznowienie z urzędu postępowania

kasacyjnego zakończonego wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2021

r., II KK 130/21. Skazany podniósł, że wyrok ten został wydany przez Sąd

Najwyższy z udziałem „Neosędziego”, tj. sędziego powołanego na wniosek

Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy

z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz

II KO 237/25

2

niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3; dalej: ustawa nowelizująca KRS).

Skazany wniósł również o ustanowienie obrońcy z urzędu oraz o zwolnienie w

całości od kosztów sądowych postępowania wznowieniowego.

Należało zważyć, co następuje.

Po zapoznaniu się z argumentacją skazanego i aktami sprawy należało

stwierdzić brak podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o

wznowienie z urzędu postępowania wskazanego w piśmie skazanego (art. 542 § 3

k.p.k.).

Niezależnie od argumentacji skazanego, wznowienie postępowania

kasacyjnego, także z urzędu, jest w tej sprawie niedopuszczalne. Wznowić można

jedynie postępowania zakończone orzeczeniami, które ostatecznie kończą i

rozstrzygają sprawę. Tego przymiotu nie ma wyrok Sądu Najwyższego wskazany w

piśmie skazanego, ponieważ jest to wyrok częściowo uchylający wyrok Sądu

odwoławczego i w uchylonej części przekazujący sprawę do ponownego

rozpoznania (co warto podkreślić – jest to wyrok uwzględniający kasację

Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego w sprawie o wydanie wyroku

łącznego). Wyrok ten w zakresie wyznaczonym kasacją Prokuratora Generalnego

uchylił zatem procesowy stan „zakończenia prawomocnym orzeczeniem”

rozstrzyganej sprawy i spowodował powrót do stanu, w którym postępowanie

toczyć się będzie ponownie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 maja

2022 r., I KO 53/22). Zatem, orzeczenie wskazane w sygnalizacji skazanego nie

jest „prawomocnym orzeczeniem kończącym postępowanie sądowe” w rozumieniu

art. 540 § 1 k.p.k. Dopóki trwa stan zawisłości sprawy i istnieje możliwość

wzruszenia nawet formalnie prawomocnej części wyroku (art. 442 § 1 zd. drugie

k.p.k.), wznowienie postępowania karnego w zakresie tej części jest

niedopuszczalne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 października

2019 r., IV KO 116/19).

Niezależnie od powyższego wypada zauważyć, że argumentacja skazanego

jest błędna i nie mogłaby być skuteczna nawet wówczas, gdyby w syganlizacji

wskazano orzeczenie sądu kończące prawomocnie i ostatecznie postępowanie

karne w sprawie. Skazany wskazał, że w jego sprawie orzekał „Neosędzia”, czyli

II KO 237/25

3

sędzia powołany na wniosek wadliwie ukształtowanej KRS. Tymczasem wszyscy

sędziowie Sądu Najwyższego tworzący skład tego Sądu w sprawie II K 130/21

zostali powołani do pełnienia urzędu przed 2017 r., a więc przed uchwaleniem

ustawy nowelizującej KRS. W składzie Sądu Najwyższego zasiadali: SSN R.M.

(powołany do pełnienia urzędu postanowieniem Prezydenta RP z dnia 25 lutego

2002 r., nr 112-3-02), SSN K.K. (powołany do pełnienia urzędu postanowieniem

Prezydenta RP z dnia 17 sierpnia 2011 r., nr 1130-9-2011) i SSN A.T. (powołany

do pełnienia urzędu postanowieniem Prezydenta RP z dnia 14 sierpnia 2002 r., nr

112-8-02).

W tych okolicznościach stwierdzić należało, że przedstawiona sygnalizacja

nie wykazała podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o

wznowienie z urzędu, w trybie art. 542 § 3 k.p.k., wskazanego na wstępie

postępowania.

Z uwagi na powyższe okoliczności, należało zarządzić jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]