Lekarz weterynarii uniewinniony z trzech przewinień, kasacja pokrzywdzonej oddalona

W kasacji złożonej przez radcę prawnego A. D. – pełnomocnika

pokrzywdzonej M. K., od orzeczenia Krajowego Sądu Lekarsko – Weterynaryjnego

w Warszawie z dnia 10 maja 2022 r., sygn. akt [...], zarzucono rażące naruszenie

prawa, które miało istotny wpływ na treść tego orzeczenia, a polegające na

II ZK 6/23

2

rażącym naruszeniu art. 434 § 1 pkt 1 – 3 k.p.k. w zw. z art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy

z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko –

weterynaryjnych (zarzut oznaczony lit. a), § 2 ust. 2 oraz § 31 ust. 2 , § 37 ust. 1 w

związku z § 50 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z

dnia 29 lipca 1993 r. w sprawie postępowania dotyczącego odpowiedzialności

zawodowej lekarzy weterynarii (zarzut oznaczony lit. b) oraz § 51 rozporządzenia

Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 29 lipca 1993 r. w sprawie

postępowania dotyczącego odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii

(zarzut oznaczony lit. c). Podnosząc te zarzuty radca prawny A. D. – pełnomocnik

pokrzywdzonej M. K., wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie

sprawy Krajowemu Sądowi Lekarsko – Weterynaryjnemu w Warszawie, do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja radcy prawnego A. D. – pełnomocnika pokrzywdzonej M. K., jest

oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. w zw. z art. 62 ust. 1 pkt 1

ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko –

weterynaryjnych.

Przypomnieć trzeba, że Krajowy Sąd Lekarsko – Weterynaryjny w

Warszawie, od którego orzeczenia została złożona niniejsza kasacja, rozpoznawał

sprawę obwinionego lekarza weterynarii B. B. w postępowaniu odwoławczym, a

mianowicie rozpoznawał odwołanie obrońcy obwinionego od orzeczenia Sądu […]

Izby Lekarsko – Weterynaryjnej […] z dnia 19 października 2021 r., sygn. akt [...],

mocą którego obwinionego lekarza weterynarii B. B. uznano za winnego

popełnienia czterech przewinień zawodowych (przewinień dyscyplinarnych). Po

rozpoznaniu tego odwołania, Krajowy Sąd Lekarsko – Weterynaryjny w Warszawie

orzeczeniem z dnia 10 maja 2022 r., sygn. akt [...], zmienił zaskarżone orzeczenie

Sądu […] Izby Lekarsko – Weterynaryjnej […] z dnia 19 października 2021 r., sygn.

akt [...], w ten sposób, że uniewinnił obwinionego lekarza weterynarii B. B. od

popełnienia trzech zarzucanych mu przewinień zawodowych, a utrzymał w mocy

rozstrzygnięcie Sądu […] Izby Lekarsko – Weterynaryjnej […] w zakresie uznania

winy za jedno przypisane mu przewinienie za które orzeczono karę nagany. W

II ZK 6/23

3

przepisie, art. 434 k.p.k., wskazanym w kasacji radcy prawnego A. D.

– pełnomocnika pokrzywdzonej M. K., mowa jest o tak zwanym bezpośrednim

zakazie reformationis in peius, który jest gwarancją niepogarszania sytuacji

oskarżonego w procesie, w postępowaniu dyscyplinarnym – obwinionego,

w sytuacji wniesienia przez niego środka odwoławczego. Jedyne odstępstwo od

działania zakazu reformationis in peius ujęto w art. 434 § 4 k.p.k., jednakże ten

wyjątek nie ma zastosowania w postępowaniu w sprawach odpowiedzialności

zawodowej lekarzy weterynarii. Tej konstatacji nie zmieniają wymienione pod lit. b

i lit. c paragrafy z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

z dnia 29 lipca 1993 r. w sprawie postępowania dotyczącego odpowiedzialności

zawodowej lekarzy weterynarii. W realiach tej nie doszło do obrazy przepisu art.

434 § 1 pkt 1 – 3 k.p.k. w zw. z art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r.

o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko – weterynaryjnych, gdyż Krajowy

Sąd Lekarsko – Weterynaryjny w Warszawie, nie pogorszył sytuacji obwinionego

lekarza weterynarii B. B., którego obrońca zaskarżył orzeczenie Sądu […] Izby

Lekarsko – Weterynaryjnej […] z dnia 19 października 2021 r., sygn. akt [...]. W

kasacji nie podniesiono skutecznego zarzutu, z którego by wynikało, iż Krajowy Sąd

Lekarsko – Weterynaryjny w Warszawie, rozpoznając odwołanie wniesione na

korzyść obwinionego lekarza weterynarii B. B., w sposób rażący naruszył określone

przepisy normujące postępowanie odwoławcze i że takie naruszenie mogło mieć

istotny wpływ na treść orzeczenia zaskarżonego kasacją. Pamiętać bowiem trzeba,

że postępowanie kasacyjne, prowadzi zawsze do oceny kasacji, a nie sprawy

rozpatrywanej merytorycznie, w której została złożona kasacja (por. uzasadnienie

wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt SK 30/05,

OTK - A 2006, nr 1, poz. 2). Przypomnieć też należy, że Trybunał Konstytucyjny

rozpoznawał wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczący zakresu kontroli

sądowej nad postępowaniami dyscyplinarnymi wobec adwokatów, radców

prawnych, notariuszy i prokuratorów. Zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich

ustawodawca naruszył konstytucyjne gwarancje związane z prawem do sądu przez

to, że nie zapewnił pełnej sądowej kontroli nad postępowaniami dyscyplinarnymi w

tych zawodach, gdyż nie można uznać, iż jest nią instytucja kasacji. Trybunał

Konstytucyjny w wyroku z 25 czerwca 2012 r., sygn. akt K 9/10, OTK - A 2012/6,

II ZK 6/23

4

poz. 66, nie uwzględnił wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich i orzekł, że

przepisy art. 91b w zw. z art. 91a ust. 1 p.a., art. 623 w zw. z art. 622 u.r.p., art. 63b

w zw. z art. 63a p.n. i art. 83 ust. 3 w zw. z art. 83 ust. 2 u.p. z 1985 r. są zgodne z

art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że wyznaczony

przez zaskarżone przepisy zakres postępowania kontrolnego przed Sądem

Najwyższym jest zgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Ograniczenie podstaw

kasacyjnych w sprawach dyscyplinarnych do „rażącego naruszenia prawa” oraz

„rażącej niewspółmierności kary dyscyplinarnej” mieści się w granicach swobody

stanowienia prawa przez ustawodawcę zwykłego oraz nie narusza zasady

sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy i związanego z nią obowiązku odpowiedniego

ukształtowania procedury sądowej. Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że

stanowiąca element prawa do sądu zasada sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy

przewiduje dostosowanie kryteriów oceny rzetelności procedur sądowych do ich

funkcji i charakteru prawnego. Standardem konstytucyjnym jest sądowa kontrola

prawidłowości postępowania w sprawach dyscyplinarnych, która powinna

umożliwiać m.in. uchylenie wadliwego orzeczenia. Postępowanie kontrolne ze

swojej natury musi mieć charakter ograniczony, gdyż nie polega na rozstrzyganiu

spraw od podstaw.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, że kasacja,

może być uznana za oczywiście bezzasadną, gdy po jej analizie i skonfrontowaniu

z materiałami sprawy, bez potrzeby głębszego w nie wnikania, bądź po takim

wniknięciu, jest w sposób niebudzący wątpliwości niezasadna, gdyż stanowi

jedynie polemikę z argumentacją sądu, którego orzeczenie zaskarża lub

przedstawia argumentację nie mającą żadnego pokrycia w przepisach prawa albo

nieprzystającą do realiów danego procesu lub wskazuje na uchybienia, jakie w

ogóle w niepowtarzalnych realiach danej sprawy nie wystąpiły, albo na uchybienia,

które wprawdzie rzeczywiście wystąpiły, ale nie budzi żadnych wątpliwości, iż nie

mogły one mieć istotnego wpływu na treść zaskarżonego kasacją orzeczenia (por.

np. T. Grzegorczyk, Kasacja jako nadzwyczajny środek zaskarżenia w sprawach

karnych i jej skuteczność w praktyce, Państwo i Prawo 2015, nr 6, L. Paprzycki,

Oczywista bezzasadność i oczywista zasadność kasacji, w: P. Hofmański, K.

II ZK 6/23

5

Zgryzek (red.), Współczesne problemy procesu karnego i wymiaru sprawiedliwości.

Księga ku czci Profesora Kazimierza Marszała, Katowice 2003.).

Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak w

postanowieniu.

[M. T.]

[r.g.]

Wiesław Kozielewicz