Pielęgniarka ma zapłacić szpitalowi 600 zł za pełnomocnika w postępowaniu kasacyjnym

Pełnomocnik pokrzywdzonego Szpitala w R. wnioskiem z dnia 14

października 2025 r. zwrócił się o uzupełnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia

14 października 2025 r., sygn. akt II ZK 9/25, w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach

II ZK 9/25

2

postępowania. Wskazał, że obrońca pielęgniarki S. M. wywiódł kasację od

orzeczenia Naczelnego Sądu Pielęgniarek i Położnych z dnia 25 kwietnia 2024 r.

utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych z

dnia 8 lutego 2024 r., na mocy którego S. M. została pozbawiona prawa do

wykonywania zawodu.

W związku z wniesieniem wspominanej kasacji, odpowiedź na nią wniósł

pełnomocnik pokrzywdzonego, w której poza żądaniem oddalenia kasacji złożył

wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa

procesowego przed Sądem Najwyższym według norm przepisanych.

Pomimo wniosku pełnomocnika pokrzywdzonego, w wyroku oddalającym

kasację ukaranej S. M. jako oczywiście bezzasadną, Sąd Najwyższy

nie rozstrzygnął wniosku o zasądzenie wymienionych wyżej kosztów, a zatem

zachodzi w tym zakresie konieczność uzupełnienia wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek jest zasadny o tyle, o ile zachodzi konieczność dodatkowego

ustalenia ich wysokości.

Trzeba zaznaczyć, że lektura odpowiedzi na kasację zawartej w piśmie

pełnomocnika pokrzywdzonego z dnia 11 października 2024 r., na którą

pełnomocnik ten powołuje się we wniosku o uzupełnienie wyroku, wskazuje

jednoznacznie, że ta odpowiedź odnosi się wyłącznie do kasacji wniesionej przez

obrońcę obwinionej A. W. i wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa

procesowego ogranicza się wyłącznie do tej części postępowania kasacyjnego.

Okoliczności tej nie zmienia oświadczenie złożone przez pełnomocnika

pokrzywdzonego na rozprawie w dniu 25 września 2024 r., w którym „(…) jeśli

chodzi o koszty to zajmuje stanowisko jak w odpowiedzi na kasacje”.

Tymczasem wniosek o uzupełnienie wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o

kosztach postępowania (z dnia 14 października 2025 r.) został złożony w związku z

uznaniem za oczywiście bezzasadną kasacji wniesionej przez obrońcę ukaranej S.

M. Chociaż wniosek o zasądzenie kosztów postępowania w zakresie dotyczącym

kasacji wniesionej przez obrońcę ukaranej S. M. nie został złożony przed

II ZK 9/25

3

zamknięciem rozprawy, to Sąd Najwyższy stoi na stanowisku,

że na gruncie przepisów normujących postępowanie z zakresu odpowiedzialności

zawodowej pielęgniarek i położnych, wniosek o zasądzenie od ukaranego na rzecz

pokrzywdzonego wyłożonych przez niego kosztów pełnomocnika, może zostać

zgłoszony również po zamknięciu przewodu sądowego, a nawet po wydaniu

wyroku – analogicznie jak przewiduje to Kodeks postępowania karnego, którego

przepisy stosuje się odpowiednio w postępowaniu z zakresu odpowiedzialności

zawodowej pielęgniarek i położnych na mocy odesłania zawartego w art. 88 pkt 1

ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych (co do niewskazania w ustawie

terminu do złożenia wniosku o zasądzenie kosztów postępowania zob.

argumentację przytoczoną w uchwałach Sądu Najwyższego: z dnia 9 października

1975 r., sygn. akt VI KZP 26/75, OSNKW 1975, nr 12, poz. 156, Lex nr 19043 oraz

z dnia 17 maja 1973 r., sygn. akt VI KZP 10/73, OSNKW 1973, nr 7-8, poz. 86,

Lex nr 18599).

Zgodnie z regułą art. 637a k.p.k. do kosztów postępowania kasacyjnego

stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach postępowania odwoławczego. Te zaś

przewidują (art. 636 § 1 k.p.k.), że w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego

wniesionego wyłącznie przez oskarżonego, koszty procesu ponosi na ogólnych

zasadach ten, kto wniósł środek odwoławczy. Gdy koszty te będą należne od kilku

oskarżonych, mogą zostać rozdzielone zgodnie z zasadą słuszności (art. 636 § 2

k.p.k., art. 633 k.p.k.). Z zasad ogólnych (art. 627 k.p.k.) wynika natomiast, że od

skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza wydatki na rzecz

oskarżyciela posiłkowego.

Stosując powyższe regulacje odpowiednio w postępowaniu kasacyjnym w

sprawie z zakresu odpowiedzialności dyscyplinarnej pielęgniarek i położnych,

należy przyjąć, że pokrzywdzonemu przysługuje zwrot wydatków związanych z

ustanowieniem pełnomocnika. W realiach niniejszej sprawy zwrot ten przysługuje w

związku z oddaleniem kasacji wniesionej przez obrońcę ukaranej S. M., a więc

jednej z dwóch kasacji rozpatrywanych w tym postępowaniu. W związku z

powyższym Sąd Najwyższy kierując się regułą wynikającą z art. 633 k.p.k. i

wynikającą z niej zasadą słuszności, przyjął, że wydatki poniesione przez

II ZK 9/25

4

pokrzywdzonego powinny zostać mu zwrócone w połowie, bowiem tylko w

stosunku do jednej obwinionej kasacja została uwzględniona.

Pełnomocnik pokrzywdzonego nie złożył oświadczenia o wysokości kosztów

obciążających stronę z tytułu należnego mu wynagrodzenia. W tej sytuacji Sąd,

stosownie do treści § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22

października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U.

z 2023 r. poz. 1935, z późn. zm.) ustalił tę opłatę z uwzględnieniem jej wysokości

wynikającej ze stawki minimalnej. Zgodnie z § 11 ust. 2 w zw. z § 11 ust. 7

powołanego rozporządzenia stawka minimalna za reprezentowanie

pokrzywdzonego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym wynosi 1 200 zł.

Skoro zatem pokrzywdzonemu należy się zwrot wydatków w połowie, należało

zasądzić na jego rzecz kwotę 600 zł.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.

[M. T.]

[r.g.]