Wyrok kasatoryjny w sporze z V. S.A. o zapłatę uchylony, sąd rozpoznał istotę sprawy

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu wyrokiem z dnia

6 kwietnia 2023 r. uwzględnił częściowo powództwo wniesione przez powoda P.J.

przeciwko V. S.A. Od wyroku w części uwzględniającej powództwo pozwany wniósł

apelację.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 lutego 2025 r. uchylił

zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego

rozpoznania. Podstawą wydania orzeczenia kasatoryjnego przez Sąd drugiej

instancji było stwierdzenie, że Sąd Rejonowy „nie usiłował zweryfikować twierdzeń

III CZ 149/25

2

pozwanego i sformułowanych na ich podstawie tez dowodowych w zakresie

dowodu z opinii biegłego”, co spowodowało nierozpoznanie istoty sprawy

i uzasadniało uchylenie zaskarżonego wyroku na podstawie art. 386 § 4 k.p.c.

W zażaleniu pozwany zarzucił naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. i art. 232 k.p.c.

w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że w postępowaniu przed Sądem

Najwyższym, toczącym się na skutek zażalenia na orzeczenie kasatoryjne sądu

drugiej instancji, kognicja Sądu Najwyższego ogranicza się do zbadania czy zostały

naruszone przepisy postępowania określające podstawy uchylenia przez sąd

drugiej instancji zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej

instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny jako przesłankę uchylenia

wyroku Sądu pierwszej instancji wskazał art. 386 § 4 k.p.c.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że do

nierozpoznania istoty sprawy dochodzi wówczas, gdy sąd rozstrzygnął nie o tym,

co było przedmiotem sprawy, zaniechał w ogóle zbadania materialnej podstawy

żądania, pominął całkowicie merytoryczne zarzuty zgłoszone przez stronę,

rozstrzygnął o żądaniu powoda na innej podstawie faktycznej niż zgłoszona

w pozwie, nie rozważył zarzutów pozwanego dotyczących kwestii faktycznych lub

prawnych rzutujących na zasadność roszczenia powoda. Uwzględniając sposób

rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Rejonowy brak jest podstaw do uznania, że istota

sprawy nie została rozpoznana.

Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji wskazuje, że w sprawie

przeprowadzono postępowanie dowodowe, dokonano ustaleń faktycznych

i dokonano oceny zasadności żądania pozwu. Nie można zatem przyjąć, że Sąd

Rejonowy nie zbadał materialnej podstawy żądania pozwu. Przyjęty w kodeksie

postępowania cywilnego model apelacji pełnej zakłada, że sąd drugiej instancji

rozpoznając sprawę w granicach zaskarżenia dokonuje własnych ustaleń

faktycznych, opierając się na materiale zebranym w postępowaniu przed sądem

pierwszej instancji i prowadząc w razie potrzeby własne postępowanie dowodowe

oraz stosuje właściwe przepisy prawa materialnego. Postępowanie apelacyjne co

III CZ 149/25

3

do zasady powinno więc zakończyć się wydaniem merytorycznego orzeczenia

rozstrzygającego definitywnie spór między stronami.

Argumentacja przedstawiona przez Sąd Okręgowy nie uzasadnia

dostatecznie stwierdzenia, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy.

Z tych względów zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu na podstawie art.

3941 § 3 w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c.

Dariusz Zawistowski

[a.ł]