Powód sam wniósł zażalenie do Sądu Najwyższego. Zostało odrzucone bez adwokata lub radcy

Postanowieniem z 10 września 2025 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-

Mokotowa w Warszawie odrzucił skargę powoda M.R. o stwierdzenie niezgodności

z prawem postanowienia tego Sądu z 15 czerwca 2023 r., z uwagi na

niezachowanie tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego oraz przedmiot

postanowienia objętego skargą.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł osobiście powód.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych.

III CZ 227/25

2

Przymus adwokacko-radcowski ustanowiony w powyższym przepisie

obejmuje wszystkie postępowania należące do właściwości Sądu Najwyższego.

Pisma procesowe sporządzone z naruszeniem art. 871 k.c. podlegają zwrotowi bez

wzywania do usunięcia braków, chyba że ustawa stanowi inaczej, a środki

zaskarżenia, w tym skarga kasacyjna i zażalenie, podlegają – na zasadach

ogólnych i również bez wdrażania procedury naprawczej – odrzuceniu, na

podstawie art. 3986 § 2 i 3 k.p.c., a w wypadku zażaleń – w związku także z art.

3941 § 3 k.p.c. (zob. m.in. postanowienia SN: z 28 marca 2018 r., V CZ 16/18; z 29

czerwca 2021 r., I CZ 39/21; z 28 stycznia 2022 r., III CZ 44/22; z 30 listopada 2023

r., II UZ 71/22; z 5 sierpnia 2024 r., III CZ 105/24; z 10 września 2024 r.,

III CZ 139/24).

W rozpoznawanej sprawie powód nie miał zdolności postulacyjnej na

podstawie art. 871 § 2 k.p.c., a więc nie mógł wnieść osobiście skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jak również

zażalenia na postanowienie odrzucające tę skargę. Jak wskazano, w postępowaniu

przed Sądem Najwyższym, z uwagi na obowiązujący przymus adwokacko-

radcowski, o którym mowa w art. 871 § 1 k.p.c., wykluczona jest możliwość

składania pism procesowych, w tym przedmiotowego zażalenia, sporządzonych

przez stronę osobiście, właśnie ze względu na brak zdolności postulacyjnej.

Z uwagi na powyższe, zażalenie, dla którego właściwy do rozpoznania jest

Sąd Najwyższy, wniesione z pominięciem przymusu adwokacko-radcowskiego,

podlega odrzuceniu.

Jedynie na marginesie można zatem wskazać, że zasadne są wywody

zawarte w zaskarżonym postanowieniu odnośnie do niedopuszczalności

w niniejszej sprawie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia z uwagi na przedmiot postanowień nią objętych. Tę kwestię

w postępowaniu procesowym reguluje art. 4241 § 1 i 2 k.p.c. i żadne z postanowień

wskazanych w postanowieniu z 10 września 2025 r. nie podlega zaskarżeniu tym

środkiem.

Z tych względów, na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art. 3941 § 3 w zw. z art.

42412 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

III CZ 227/25

3

[P.L.]

[a.ł]