Sędzia SN powołany na wniosek nowej KRS wyłączony z kasacji skazanego M.C.

W dniu 27 października 2025r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek

obrońcy skazanego M.C. o wyłączenie sędziego I.Z. od orzekania w sprawie, której

przedmiotem jest rozpoznanie kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z

dnia 9 stycznia 2024r. w sprawie o sygn. akt IV Ka 259/23 utrzymującego wyrok

Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie z dnia 10 listopada 2022r. w

sprawie o sygn. akt V K 679/21.

III KK 312/24

2

Uzasadniając wniosek obrońca odwołał się przede wszystkim do

okoliczności związanych z wadliwym powołaniem na urząd sędziego SN

wskazanego Sędziego w następstwie rekomendacji udzielonej przez Krajową Radę

Sądownictwa w składzie, który został ukształtowany ustawą z dnia 8 grudnia 2017r.

(Dz. U. z 2018r., poz. 3), w sytuacji, gdy analogiczny zarzut jest stawiany sędziemu

rozpoznającemu sprawę w instancji odwoławczej.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Złożony przez obrońcę wniosek o wyłączenie od udziału w rozpoznaniu

sprawy zawisłej w Sądzie Najwyższym pod sygn. akt III KK 312/24 sędziego SN I.Z.

jest zasadny.

W kasacji podniesiono zarzut zaistnienia bezwzględnej przyczyny

odwoławczej, określonej w art. 439§1 pkt 2 k.p.k., poprzez wydanie orzeczenia

przez Sąd Okręgowy, w którego składzie zasiadała osoba powołana na stanowisko

sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, której skład został

ukształtowany na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017r. o zmianie ustawy

o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018r.,

poz. 3).

W sytuacji, gdy I.Z. został powołany na stanowisko sędziego Sądu

Najwyższego na wniosek tak samo ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa,

jest oczywiste, że biorąc udział w rozpoznaniu przedmiotowej sprawy i decydując

w przedmiocie zasadności zarzutu podniesionego w kasacji, pośrednio

wypowiadałby się na temat własnego statusu jako sędziego Sądu Najwyższego.

Z tej przyczyny, jeszcze przed wydaniem orzeczenia, strony postępowania mogłyby

pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że zarzuty podnoszące zaistnienie

uchybienia określonego w art. 439§1 pkt 2 k.p.k. nie zostaną rozpoznane

bezstronnie.

Nawiązać należy tu do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego

z dnia 2 czerwca 2022r., sygn. akt I KZP 2/22, której teza 6, na gruncie

analogicznej sytuacji, daje wyraz zasadzie nemo iudex in causa sua.

Co zaś istotniejsze, należy również mieć w polu widzenia i to, że zgodnie z

pkt 1 uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń

III KK 312/24

3

Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020r., sygn. akt BSA I-4110-

1/20 „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439§1 pkt 2 k.p.k. zachodzi także

wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu

Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie

określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017r. o zmianie ustawy o Krajowej

Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3)”.

Uchwała ta w swej treści stanowi zasadę wiążącą wszystkie składy Sądu

Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021r., sygn.

akt I KZ 29/21, OSNK 2021, z. 10, poz. 41).

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.

[WB]

[r.g.]