Wniosek o wyłączenie sędziów SN z powodu ich powołania. SN pozostawił go bez rozpoznania

Przed Sądem Najwyższym zawisła sprawa z kasacją Prokuratora

Generalnego od wskazanego wyżej wyroku Sądu Rejonowego w Kolbuszowej.

Sprawa niniejsza została zarejestrowana pod sygn. akt III KK 666/25 i

zarządzeniem z 21 stycznia 2026 r. skierowana na posiedzenie na 26 lutego 2026

r., w składzie sędziów SN: M.S., I.Z. i P.K.

Do Sądu Najwyższego 25 lutego 2026 r. wpłynęło pismo zatytułowane

„WNIOSEK PROKURATORA o wyłączenie od rozpoznania kasacji”, w którym – na

postawie art. 41 § 1 k.p.k., art. 42 § 1 k.p.k., art. 45 § 1 k.p.k. i art. 45 ust. 1

III KK 666/25

2

Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych UE oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o

ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, jego autor wniósł o wyłączenie

wymienionych sędziów SN od rozpoznania kasacji w sprawie o sygn. akt III KK

666/25, gdyż jak sugerował, ci sędziowie, nie mogą tworzyć sądu realizującego

prawo obywateli do sądu ustanowionego ustawą, niezależnego, bezstronnego i

niezawisłego. Zdaniem wnioskodawcy, wskazani sędziowie nie respektują

Konstytucji RP, prawa unijnego i orzeczeń trybunałów europejskich, czego

przejawem było ubieganie się przez nich na stanowiska sędziów Sądu

Najwyższego przed niespełniającą wymogów konstytucyjnego organu Krajową

Radą Sądownictwa ukształtowaną ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie

ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz U. z

2018 r., poz. 3) oraz przystąpienie przez nich do rozpoznania spraw oraz

rozstrzygania wniosków o zbadanie bezstronności i niezawisłości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

„Wniosek o wyłączenie” wymienionych sędziów SN, należało uznać za

niedopuszczany, a wręcz za bezprzedmiotowy.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 41 § 1 k.p.k. sędzia ulega wyłączeniu,

jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać wątpliwość co do jego

bezstronności w danej sprawie. Realne uzasadnienie twierdzenia o istnieniu

wątpliwości co do bezstronności sędziego musi odnosić się do takiego zachowania

lub postawy sędziego na sali rozpraw lub poza nią, względnie innych okoliczności o

charakterze faktycznym, z których mogłoby wynikać, że sędzia jest, czy też nawet

może być, w określony sposób nastawiony do uczestników postępowania lub do

sprawy, co w rezultacie byłoby realnym zagrożeniem dla sprawiedliwego jej

rozstrzygnięcia, gdyż istnieje uzasadniona wątpliwość o stronniczość sędziego.

Żadna okoliczność relewantna z punktu widzenia art. 41 § 1 k.p.k. nie

została w przywołanym wniosku podniesiona. Nadto, fakt falowego składania

wniosków tej samej treści w różnych sprawach, uzasadnia przekonanie, że mają

one na celu wyłącznie destabilizację prowadzonych w Sądzie Najwyższym

postępowań. Autor wniosku odwołuje się do okoliczności powołania sędziów, a

więc do faktu o charakterze ustrojowym, opartym wprost na przepisach Konstytucji

III KK 666/25

3

RP i nie podlegającym weryfikacji w żadnym postępowaniu. Poza tym odwołuje się

do czynności orzekania w sytuacji, gdy czynność ta jest integralnie związana z

faktem powołania na urząd sędziego, należąc do ustrojowych, mających

umocowanie konstytucyjne i ustawowe obowiązków sędziego. W tym stanie rzeczy,

w sytuacji instrumentalnego wręcz posłużenia się regulacją zawartą w art. 41 § 1

k.p.k., przez prokuratora, należało stwierdzić, że wniosek nie mógł uzyskać

dalszego biegu procesowego, a jedyną możliwą decyzją była decyzja formalna o

treści jak wyżej.

[WB]

[r.g.]