Grzywna za czyn z art. 222 poniżej ustawowego minimum. SN uchylił wyrok

T.G. został oskarżony o to, że:

I. w dniu 21 kwietnia 2024 r. w K. woj. [...] znieważył funkcjonariuszy Komendy

Powiatowej Policji w K. mł. asp. A.F. i mł. asp. G.M. słowami powszechnie uznanymi

za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych,

tj. o popełnienie przestępstwa z art. 226 §1 k.k.;

III KK 666/25

2

II. w dniu 21 kwietnia 2024 r. w K. woj. [...] znieważył funkcjonariuszy Komendy

Powiatowej Policji w K. asp. J.W. i asp. D.C. słowami powszechnie uznanymi za

obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, tj.

o popełnienie przestępstwa z art. 226 § 1 k.k.;

III. w dniu 21 kwietnia 2024 r. w K. woj. [...] naruszył nietykalność cielesną

funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w K. mł. asp. G.M. kilkukrotnie kopiąc

go w okolice prawego uda podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków

służbowych, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 222 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy w Kolbuszowej wyrokiem z 11 lutego 2025 r., sygn. akt II K

121/24:

1. uznał oskarżonego T.G. za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w

pkt. I i II, przyjmując, że czynów tych dopuścił się w warunkach ciągu

przestępstw z art. 91 §1 k.k., co stanowiło przestępstwo z art. 226 § 1 k.k. w

zw. z art. 91 §1 k.k., za które wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 70

stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na

kwotę 50 zł;

2. uznał oskarżonego T.G. za winnego zarzucanego mu w pkt. III czynu,

stanowiącego występek z art. 222 § 1 k.k., za który wymierzył mu karę

grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki

dziennej grzywny na kwotę 50 zł;

3. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce jednostkowych kar

grzywny orzeczonych w punktach 1 i 2 orzekł wobec oskarżonego T.G. karę

łączną grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej

stawki dziennej grzywny na kwotę 50 zł;

4. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego T.G. na rzecz

pokrzywdzonych: A.F., G.M., J.W. i D.C., kwoty po 1.000 zł tytułem

zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

5. na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na

rzecz Skarb Państwa częściowe koszty sądowe w kwocie 530 zł, w

pozostałym zakresie wydatkami obciążając Skarb Państwa.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się 19 lutego

2025 r. (k. 169).

III KK 666/25

3

Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny, który zaskarżając go w

całości na niekorzyść skazanego, zarzucił rażące i mające istotny wpływ na jego

treść naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, a mianowicie art.

387 § 1, 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 33 § 1a pkt 3 k.k. i z art. 86 § 1 k.k., polegające na

uwzględnieniu wadliwego wniosku obrońcy oskarżonego, zaakceptowanego jako

własny przez oskarżonego T.G. o dobrowolne poddanie się karze i zaaprobowaniu

propozycji wymierzenia oskarżonemu za zarzucony mu w pkt. III aktu oskarżenia

czyn z art. 222 § 1 k.k. kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, przy ustaleniu

wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 50 zł oraz orzeczenia za

wszystkie zarzucone mu czyny kary łącznej grzywny w wymiarze 100 stawek

dziennych, mimo że zgodnie z art. 33 § 1a pkt 3 k.k., sąd skazując oskarżonego za

przestępstwo z art. 222 § 1 k.k., zagrożone zarówno grzywną, jak i karą pozbawienia

wolności przekraczającą 2 lata, zobligowany był wymierzyć mu karę jednostkową

grzywny za ten czyn w wysokości nie niższej od 150 stawek dziennych, co

jednocześnie zgodnie z dyspozycją art. 86 § 1 k.k. nakazywało orzeczenie kary

łącznej grzywny za wszystkie przypisane oskarżonemu czyny w wymiarze powyżej

150 stawek dziennych.

Wskazując na ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i

przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Kolbuszowej do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście zasadna, dlatego podlegała uwzględnieniu na

posiedzeniu bez udziału stron, stosownie do treści art. 535 § 5 k.p.k.

Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie doszło do rażącej i mającej

istotny wpływ na treść wydanego wyroku obrazy przepisów prawa procesowego oraz

materialnego wskazanych w petitum wniesionej kasacji.

Przepis art. 387 § 2 k.p.k. stanowi, że sąd może uwzględnić wniosek o

wydanie wyroku skazującego, gdy okoliczności popełniania przestępstwa i wina nie

budzą wątpliwości, a cele postępowania zostaną osiągnięte pomimo

nieprzeprowadzenia rozprawy w całości. Skorzystanie z powyższego trybu nakłada

na sąd rozpoznający wniosek o wydanie wyroku skazującego obowiązek kontroli

III KK 666/25

4

tego wniosku, zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym, tak aby

potwierdzić zmaterializowanie się wszystkich warunków jego prawnej

dopuszczalności. Jednym z tych warunków jest natomiast zgodność zgłaszanych we

wniosku i jednocześnie zaakceptowanych przez uprawnionych uczestników

postępowania postulatów dotyczących zarówno prawnokarnej oceny zachowania

oskarżonego, ale także rodzaju i wymiaru kary, która musi odpowiadać

obowiązującym przepisom prawa karnego materialnego. Jeśli treść wniosku nie

spełnia wymogów w zakresie prawa materialnego, obowiązkiem sądu jest

rozważenie uzależnienia uwzględnienia go od konwalidacji dostrzeżonych

wadliwości (art. 387 § 3 k.p.k.), względnie – skierowania sprawy do rozpoznania na

zasadach ogólnych.

Z treści zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd meriti nie dokonał należytej

oceny wniosku obrońcy T.G. o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzania

rozprawy na płaszczyźnie jego zgodności z przepisami prawa materialnego – nie

dostrzegł bowiem, iż zawarta w nim propozycja orzeczenia wobec oskarżonego za

czyn z art. 222 § 1 k.k. (pkt. III aktu oskarżenia), kary grzywny w wymiarze 50 stawek

dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł, rażąco narusza

granice kary wynikające z treści art. 33 § 1a pkt 3 k.k. Zgodnie natomiast z tym

przepisem, jeśli ustawa nie stanowi inaczej, a przestępstwo jest zagrożone zarówno

grzywną, jak i karą pozbawienia wolności, grzywnę wymierza się w wysokości nie

niższej od 150 stawek, jeśli czyn zagrożony jest karą pozbawienia wolności

przekraczającą 2 lata. Przestępstwo z art. 222 § 1 k.k. jest zagrożone karami

grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3, co powoduje, że

Sąd Rejonowy w Kolbuszowej wymierzając T.G. jednostkową karę grzywny za czyn

z pkt. III aktu oskarżenia, zobligowany był do określenia jej wysokości na poziomie

nie niższym niż 150 stawek dziennych. Wymierzając oskarżonemu karę grzywny

poniżej tej granicy, Sąd I instancji rażąco naruszył treść wskazanego w kasacji

przepisu prawa materialnego, a w następstwie tego – również art. 86 § 1 k.k., zgodnie

z którym, sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar

wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak

810 stawek dziennych grzywny. Sąd Rejonowy w Kolbuszowej karę łączną grzywny

wynikłą z połączenia kar jednostkowych za ciąg przestępstw z pkt. I i II oraz za

III KK 666/25

5

przestępstwo z pkt. III – ukształtował na 100 stawek dziennych, podczas gdy kara ta,

uwzględniając treść art. 86 § 1 k.k., art. 33 § 1a pkt 3 k.k. i art. 222 § 1 k.k., powinna

być wyższa od 150 stawek dziennych.

Trafnie zatem wskazał w kasacji skarżący, że wymierzenie kary poniżej dolnej

granicy ustawowego zagrożenia, przy jednoczesnym niezastosowaniu instytucji

nadzwyczajnego złagodzenia kary, względnie wskazania szczególnej podstawy do

takiego ukształtowania rozstrzygnięcia co do kary, jest rażącym naruszeniem prawa

karnego materialnego, które miało oczywisty wpływ na treść wyroku Sądu

Rejonowego w Kolbuszowej w części dotyczącej orzeczenia o karze. Konieczne

zatem stało się uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy

celem ponownego rozpoznania, w którym ponownie należy rozważyć kwestię korekty

wniosku o wydanie wyroku skazującego w aspekcie jego zgodności z prawem

materialnym, względnie rozpoznanie sprawy na zasadach ogólnych.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.

Paweł Kołodziejski

Marek Siwek

Igor Zgoliński

[WB]

[r.g.]