Prokurator chciał wyłączyć sędziów SN z kasacji. Wniosek pozostawiono bez rozpoznania

Pismem z dnia 23 lutego 2026 r. (wpływ w dniu 25 lutego 2026 r.) prokurator

Prokuratury Okręgowej delegowany do Prokuratury Krajowej, działając na

podstawie „art. 2 i 3 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 5 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. –

Prawo o prokuraturze (Dz.U. z 2024 r., poz. 390 ze zm.) i art. 41 § 1, 42 § 1 i 45 § 1

k.p.k., a także art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych UE

oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności –

przez wzgląd na ochronę praworządności, praw obywateli i interesu społecznego”,

wystąpił z wnioskiem o wyłączenie I.Z., M.S. i P.K. od rozpoznania kasacji w

III KK 710/25

2

sprawie III KK 710/25 oraz przekazanie tejże sprawy składowi orzekającemu

stanowiącemu sąd ustanowiony ustawą, niezawisły i bezstronny. Podniósł przy tym,

że wskazane osoby nie mogą tworzyć i nie tworzą sądu realizującego prawo

obywateli do sądu ustanowionego ustawą, niezależnego, bezstronnego i

niezawisłego, które zostało przyznane przez art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o

Unii Europejskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych UE w zw. z art. 6 ust. 1

Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w

Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie protokołami nr 3, 5 i 8 oraz

uzupełnionej protokołem nr 2 (Dz.U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.) oraz w art.

45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także nie respektują Konstytucji

RP oraz prawa unijnego i orzeczeń trybunałów europejskich tak w aspekcie

popierania przez nie sprzecznych z ustawą zasadniczą i prawem UR zmian w

sądownictwie wprowadzonych w latach 2017-2023, czego przejawem było

ubieganie się przez nie o stanowiska sędziów Sądu Najwyższego przed

niespełniającą wymogów konstytucyjnego organu Krajową Radą Sądownictwa

ukształtowaną ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3; dalej jako:

ustawa z 2017 r.), jak i działań podejmowanych w trakcie ich bytności w Sądzie

Najwyższym, czego przejawem jest przystępowanie przez nich do rozpoznawania

spraw oraz rozstrzyganie wniosków o zbadanie bezstronności i niezawisłości, a

także o wyłączenie osób znajdujących się w tożsamej co one sytuacji prawno-

faktycznej, a nawet dotyczących ich samych.

Zgodnie z zarządzeniem nr 21/2025 Prezesa Sądu Najwyższego kierującego

pracą Izby Karnej z dnia 25 listopada 2025 r., powyższy wniosek bez rejestracji

został przedstawiony sędziemu sprawozdawcy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek należało uznać za niedopuszczalny, co skutkowało pozostawieniem

go bez rozpoznania. Stąd też Sąd Najwyższy władny był wydać postanowienie z

udziałem sędziego, którego dotyczy wniosek. Wynikający bowiem z art. 42 § 3 k.p.k.

obowiązek powstrzymania się sędziego od udziału w sprawie ma bowiem

zastosowanie i uzasadnienie tylko wtedy, gdy wniosek o jego wyłączenie w ogóle

III KK 710/25

3

podlega rozpoznaniu. Natomiast, gdy zachodzi podstawa do pozostawienia

wniosku bez rozpoznania, nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, iż sędzia, którego

ten wniosek dotyczy, nie może brać udziału w wydaniu takiego orzeczenia (zob.

postanowienie SN z dnia 21 lipca 2011 r., I KZP 6/11, OSNKW 2011, nr 8, poz. 66;

wyrok SN z dnia 15 listopada 2013 r., III KK 227/13; postanowienie SN z dnia 14

stycznia 2026 r., II KB 118/25; postanowienie SN z 15 stycznia 2026 r., I KK 424/25;

D. Wysocki, Glosa do postanowienia SN z 21 lipca 2011 r., I KZP 6/11, OSP 2012,

z. 3, s. 207-209; J. Kosonoga w: Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz

do art. 1-166, red. R. A. Stefański, S. Zabłocki, Lex 2017, art. 41, teza 73-74; M.

Rogacka-Rzewnicka w: Kodeks postępowania karnego. Komentarz do wybranych

przepisów, red. D. Szumiło-Kulczycka, Lex 2022, art. 41, teza 3; H. Paluszkiewicz

w: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, red. K. Dudka, wyd. 3, Warszawa

2023, art. 41, teza 11; D. Świecki w: Kodeks postępowania karnego. Tom I.

Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, Lex 2025, art. 41, teza 18-19; W.

Jasiński w: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, red. J. Skorupka, wyd. 7,

Legalis 2026, art. 41, Nb 20 wraz z powołaną dalszą literaturą).

Z treści art. 41 § 1 k.p.k. wynika, że sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje

okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnione wątpliwości co do jego

bezstronności w danej sprawie. Realne uzasadnienie twierdzenia o istnieniu

wątpliwości co do bezstronności sędziego musi odnosić się do takiego zachowania

lub postawy sędziego na sali rozpraw lub poza nią, względnie innych okoliczności o

charakterze faktycznym, z których mogłoby wynikać, że sędzia jest, czy też nawet

może być, w określony sposób nastawiony do uczestników postępowania lub do

sprawy, co w rezultacie byłoby realnym zagrożeniem dla sprawiedliwego jej

rozstrzygnięcia, gdyż istnieje uzasadniona wątpliwość o stronniczość sędziego.

Żadna okoliczność relewantna z punktu widzenia art. 41 § 1 k.p.k. nie

została w przywołanym wniosku podniesiona. Nadto, fakt falowego składania

wniosków tej samej treści w różnych sprawach, uzasadnia przekonanie, że mają

one na celu wyłącznie destabilizację prowadzonych w Sądzie Najwyższym

postępowań. Autor wniosku odwołuje się do okoliczności powołania sędziów, a

więc do faktu o charakterze ustrojowym, opartym wprost na przepisach Konstytucji

RP i nie podlegającym weryfikacji w żadnym postępowaniu. Poza tym odwołuje się

III KK 710/25

4

do czynności orzekania w sytuacji, gdy czynność ta jest integralnie związana z

faktem powołania na urząd sędziego, należąc do ustrojowych, mających

umocowanie konstytucyjne i ustawowe obowiązków sędziego. W tym stanie rzeczy,

w sytuacji instrumentalnego wręcz posłużenia się regulacją zawartą w art. 41 § 1

k.p.k. przez prokuratora, należało stwierdzić, że wniosek nie mógł uzyskać

dalszego biegu procesowego, a jedyną możliwą decyzją było jego pozostawienie

bez rozpoznania.

[WB]

[a.ł]