Ł.B. zarzucał udział sędziów powołanych w nowej KRS. SN nie wszczął wznowienia z urzędu

Ł.B. złożył do Sądu Apelacyjnego w Szczecinie pismo z dnia 11 sierpnia

2025 r., zatytułowane: „zażalenie”, potraktowane jako wniosek o wznowienie z

urzędu postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu

Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 24 czerwca 2024 r., sygn. akt II AKz 318/24,

utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 13

maja 2024 r., sygn. akt II K 39/24. Wskazał, że w sprawie wystąpiła bezwzględna

przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. z uwagi na zasiadanie

w składzie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie – sędziego X.Y., zaś w składzie Sądu

Okręgowego w Koszalinie – sędzi X.Y.1, którzy zostali powołani na urząd sędziego

ww. Sądów w procedurze nominacyjnej Krajowej Rady Sądownictwa w składzie

III KO 143/25

2

ukształtowanym w trybie przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie

ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z

2018 r., poz. 3).

Należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego

począwszy od uchwały trzech połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/20, OSNK z 2020 r., z. 2, poz. 7):

„nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu

sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w

składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym

albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie

określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej

Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), jeżeli

wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach (podkr. –

SN), do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej

oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności”.

Stanowisko to zostało powtórzone w późniejszych orzeczeniach Sądu Najwyższego, w tym

zwłaszcza w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK

2022/6/22) oraz zostało potwierdzone w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw

Człowieka (zob. np. wyrok z dnia 22 lipca 2021 r. w sprawie Reczkowicz przeciwko Polsce,

skarga nr 43447/19) oraz judykatach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob.

m.in. zob. wyroki TSUE w sprawach: C-585/18 i in., C-824/18, C-791/19, C-487/19). W

kontekście analizowanej problematyki, jeżeli chodzi o sędziów sądów powszechnych, nie

może być zatem mowy o jakimkolwiek automatyzmie, lecz należy wykazać okoliczności,

które mogłyby rzutować na niespełnienie przez sąd orzekający z ich udziałem standardu

niezawisłości i bezstronności. Tymczasem Sądowi Najwyższemu nie są znane okoliczności,

które podważałyby posiadanie przez wskazanych we wniosku sędziów atrybutów

niezawisłości i bezstronności, jak też nie wykazał ich skazany. Warto ponadto zauważyć,

że obrońca Ł.B. obecny na posiedzeniu Sądu Apelacyjnego w Szczecinie w dniu 25

czerwca 2024 r. (k. 72), nie kwestionował prawidłowości składu tego Sądu ani składu Sądu

I instancji.

Na powyższe zarządzenie zażalenie nie przysługuje.

[WB]

[a.ł]

III KO 143/25

3