Sędzia, który wcześniej oceniał zarzut pozbawienia obrony, wyłączony ze sprawy

Sędzia SN M.P. został wyznaczony do rozpoznania sprawy o sygn. akt III

KO 204/25 w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania

prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 11

stycznia 2018 r., sygn. akt II AKa 180/17, utrzymującego w mocy wyrok Sądu

Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 lipca 2017 roku, sygn. akt III K

156/15.

W dniu 10 lutego 2026 roku sędzia SN M.P. złożył wniosek o wyłączenie go

od rozpoznania ww. sprawy, wskazując w jego treści, że brał udział w składzie

orzekającym Sądu Najwyższego, który postanowieniem z dnia 29 marca

2022 r., sygn. akt V KZ 10/22 utrzymał w mocy postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 5 marca 2022 r., sygn. akt V KO 97/21 o odmowie przyjęcia osobistego

wniosku skazanego o wznowienie postępowania, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.

III KO 204/25

2

Sędzia SN M.P. wskazał także, że w uzasadnieniu tego postanowienia wypowiadał

się m.in. w kontekście zarzutu skazanego o pozbawieniu możliwości brania udziału

w postępowaniu sądowym i prowadzenia swojej obrony, która to argumentacja

została wskazana w kolejnym wniosku do rozpoznania którego został wyznaczony

sędzia SN M.P.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Zgodnie z art. 41 § 1 k.p.k. sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje

okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego

bezstronności w danej sprawie. Podstawą wyłączenia sędziego jako iudex

suspectus, może być każda okoliczność, jeśli tylko uzasadnia wątpliwość co do

bezstronności sędziego, którą należy rozumieć zarówno jako subiektywne odczucie

sędziego, jak i jego bezstronność w odbiorze zewnętrznym opartą na

zobiektywizowanych przesłankach i analizowaną przez odwołanie się do oceny

sytuacji dokonanej przez przeciętnego, rozsądnie rozumującego obserwatora

procesu

(zob.

uchwała

SN

z

dnia

26

kwietnia

2007 r., I KZP 9/07; wyrok SN z dnia 8 stycznia 2009 r., III KK 257/08; wyrok SN z

dnia 18 marca 2009 r., IV KK 380/08; postanowienie SN z dnia 18 listopada 2025 r.,

V KK 395/25). Wątpliwość co do bezstronności sędziego powinna być więc

należycie, a zatem wystarczająco "uzasadniona".

Pojęcie "sprawy", o jakim mowa w art. 40 i 41 § 1 k.p.k. odnosi się zarówno

do sprawy głównej, rozumianej jako orzekanie w głównym przedmiocie procesu, jak

również postępowań incydentalnych, w tym takich, które mają miejsce w ramach

sprawy głównej (zob. uchwała SN z dnia 13 czerwca 2023 r., I KZP 22/22).

Zdaniem Sądu Najwyższego należy podzielić zaprezentowane w osobistym

wniosku sędziego SN M.P. stanowisko o zasadności wyłączenia go od rozpoznania

sprawy o sygn. akt III KO 204/25. Podstawą wyłączenia sędziego jest wyrażenie

przez tego sędziego swojego stanowiska w zakresie braku możliwości wznowienia

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w

Szczecinie z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II AKa 180/17, utrzymującego w

mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 lipca 2017 r.,

III KO 204/25

3

sygn. akt III K 156/15. Tym samym sędzia M.P. nie jest w stanie bezstronnie

rozpoznać ponownego wniosku skazanego o wznowienie postępowania, w którym

zawarto argumentację, co do której sędzia wyraził już swoje zdanie.

W związku z powyższym udział sędziego SN M.P. w rozpoznawaniu

przydzielonej sprawy mógłby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego

bezstronności.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd Najwyższy orzekł jak w

sentencji.

[WB]

[a.ł]