Problemy organizacyjne sądu nie uzasadniły przekazania sprawy D. M. innemu sądowi

Postanowieniem z dnia 26 listopada 2025 r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie,

sygn. akt II K 250/25, zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie innemu

sądowi równorzędnemu, w trybie art. 37 § 1 k.p.k., do rozpoznania sprawę

oskarżonego D. M. . W uzasadnieniu wystąpienia wskazał, że dobro wymiaru

sprawiedliwości wymaga, aby sprawę rozpoznał inny sąd równorzędny.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek Sądu Rejonowego nie zasługiwał na uwzględnienie.

Uzasadnienie wydanego w tym przedmiocie postanowienia nie zawiera

przekonujących argumentów mogących świadczyć o tym, że pozostawienie

III KO 233/25

2

niniejszej sprawy we właściwości sądu powołanego ustawowo do jej rozpoznania,

mogłoby stanowić zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości, będącego

wyłącznym kryterium przekazania sprawy – na podstawie art. 37 k.p.k. – innemu

sądowi równorzędnemu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie

wskazywano na wyjątkowy charakter instytucji uregulowanej we wskazanym

przepisie, podkreślając że zbyt szerokie jej stosowanie może spowodować skutki

wręcz sprzeczne z ratio legis powołanego unormowania, osłabiając poczucie

zaufania nie tylko do konkretnego sądu, lecz również do całego wymiaru

sprawiedliwości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 2000r., II

KO 156/00, Prok. i Pr. 2001, nr 1, poz. 9). Tylko więc w szczególnych wypadkach,

gdy zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości jest realne, uznać można, że

istnieją istotne racje przemawiające za odstąpieniem od konstytucyjnej zasady

rozpoznania sprawy przez sąd właściwy, również w znaczeniu miejscowym.

Takiej okoliczności nie może stanowić sam fakt, że w sądzie właściwym

miejscowo zachodzą nieprawidłowości w zarządzaniu i organizacji tej instytucji. Jak

zauważa sam wnioskujący, w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia

2025 r., sygn. akt III KO 55/25 wskazano już, że przepis art. 37 k.p.k. nie może być

traktowany jako sposób rozwiązywania bieżących problemów organizacyjnych

sądów, których rozwiązanie nie jest zadaniem Sądu Najwyższego lecz

kierownictwa sądu, a w szczególności jego prezesa, który dysponuje odpowiednimi

instrumentami ustawowymi (art. 47a, art. 47b, art. 77 § 9 ustawy z 27 lipca 2001 r.

ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych).

Przypomnieć tylko należy, że sądy nie powinny unikać prowadzenia

wszelkich spraw pozostających w ich kognicji (rzeczowej i miejscowej), nawet tych

złożonych i trudnych, a przeciwwagą dla ewentualnych negatywnych opinii, które

przecież zawsze mogą się pojawić, powinna być sprawność procedowania i

trafność orzekania - wskazujące na to, że postępowanie przeprowadzone zostało

rzetelnie, zaś wydane orzeczenie, znajdujące oparcie w obowiązujących przepisach,

wolne jest od pozaprocesowych wpływów.

Uwzględniając powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

[J.J.]

III KO 233/25

3

[a.ł]