Skazany nie mógł złożyć kasacji od wyroku pierwszej instancji, SN to potwierdził

Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia kasacji wniesionej przez

A.W. od wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinku z dnia 2 czerwca 2026 r., sygn.

akt II K 115/26, podnosząc, że strona nie jest uprawniona do wniesienia kasacji od

wyroku sądu I instancji. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano nadto, że wobec

powyższego niezasadne jest wyznaczanie skazanemu obrońcy z urzędu do

wniesienia kasacji, skoro „w przedmiotowej sprawie wniesienie kasacji przez

skazanego możliwe jest tylko z powodu uchybień określonych w art. 439 k.p.k., a

na te skazany się nie powołuje”.

III KZ 22/26

2

Powyższe zarządzenie zostało zaskarżone przez A.W., który podniósł, że

jest mu znana treść art. 519 k.p.k., jednak wnosząc kasację nie mógł odwołać się

„do decyzji Sądu II instancji”, ponieważ z naruszeniem prawa do obrony nie został

zawiadomiony o wyroku Sądu pierwszej instancji. Gdy chodzi z kolei o uchybienia z

art. 439 § 1 k.p.k., to chciał się powołać na bezwzględne przyczyny odwoławcze

opisane w pkt 10 i 11 tegoż przepisu, jako że sprawę rozpoznano pod jego

nieobecność oraz nie miał obrońcy w trakcie postępowania.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Wniesione zażalenie jest całkowicie niezasadne.

Trafnie bowiem w zaskarżonym zarządzeniu – z odwołaniem się do treści

art. 519 k.p.k. (wadliwie wskazano tu jednak, że chodzi o art. 519 § 1 k.p.k., choć

omawiany artykuł nie został podzielony na paragrafy) – przyjęto, że stronie nie

służy kasacja od prawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji, skoro przepis ten

stanowi, że skarga ta może być wniesiona od prawomocnego wyroku sądu

odwoławczego kończącego postępowanie. Treść tego przepisu znana jest zresztą

A.W., co sam podkreśla w uzasadnieniu swego środka odwoławczego.

Wskazywanie zaś przez skarżącego w zażaleniu, że w odniesieniu do

uchybień z art. 439 § 1 k.p.k., chciał się powołać na te z pkt 10 i 11, nic nie zmienia,

gdy chodzi o trafność podjętej decyzji o odmowie przyjęcia kasacji. Powołanie się

bowiem na bezwzględne przyczyny odwoławcze nie powoduje, że wniesiona w

sprawie osobista kasacja stanie się dopuszczalna. Jest tak z uwagi na

jednoznaczną treść wspomnianego art. 519 k.p.k. Tym samym stwierdzenie

zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia, że „w przedmiotowej sprawie

wniesienie kasacji przez skazanego możliwe jest tylko z powodu uchybień

określonych w art. 439 k.p.k.” nie jest prawdziwe, skoro pozostaje w sprzeczności z

przepisem art. 519 k.p.k. Twierdzenie to nie podważa jednak trafności zaskarżonej

decyzji. W sprawie wchodziłoby w rachubę jedynie wniesienie kasacji przez

podmiot specjalny w trybie art. 521 § 1 k.p.k. Już tylko na marginesie dostrzec

jednak wypada, że skazany został w sprawie pouczony o treści art. 75 § 1 k.p.k.,

zgodnie z którym oskarżony jest obowiązany zawiadamiać organ prowadzący

postępowanie o każdej zmianie miejsca swojego zamieszkania lub pobytu

trwającego dłużej niż 7 dni, w tym także z powodu pozbawienia wolności w innej

III KZ 22/26

3

sprawie, oraz o regulacji art. 139 k.p.k., co potwierdził własnoręcznym podpisem (k.

28-29).

Sumując, w zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo odmówiono przyjęcia

kasacji, jako niedopuszczalnej z mocy ustawy (art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 §

2 k.p.k.), a wniesione zażalenie tej oceny zmienić nie może.

Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]