Kolejny wniosek o zwolnienie od opłaty nie wstrzymał odmowy przyjęcia kasacji

Zarządzeniem z dnia 12 listopada 2025 r., w sprawie WKK 59/25,

Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Krakowie, na mocy art.

530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 1 k.p.k., odmówił przyjęcia kasacji wniesionej od

wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa

141/24, przez pełnomocnika wnioskodawcy, wobec nieuiszczenia, pomimo

stosownego wezwania do uzupełnienia braku, opłaty od kasacji.

III KZ 51/25

2

Zażalenie na to zarządzenie złożył pełnomocnik wnioskodawcy zarzucając

obrazę przepisów art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 9 § 2 k.p.k. poprzez pozostawienie

osobistego wniosku M. W. o zwolnienie go od opłaty od kasacji bez rozpoznania, co

skutkowało odmową przyjęcia kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że przedmiotem niniejszego postępowania

zażaleniowego jest kontrola instancyjna zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji, a

nie postanowienia odmawiającego zwolnienia od opłaty od kasacji, które jest

zresztą niezaskarżalne.

W sprawie nie budzi wątpliwości to, że wnioskodawca mimo wezwania do

uzupełnienia braku formalnego wniesionego nadzwyczajnego środka zaskarżania

(wraz z pouczeniem o konsekwencjach nieuzupełnienia braku w terminie) nie uiścił

wymaganej opłaty od kasacji w terminie, co stanowiło podstawę wydania

zaskarżonego zarządzenia. Aprobując stanowisko wyrażone w zaskarżonym

zarządzeniu należy podkreślić, że ile w odpowiedzi na pierwsze wezwanie sądu do

uzupełnienia braku formalnego kasacji dopuszczalne jest – zamiast uiszczenia

opłaty – złożenie wniosku o zwolnienie od tego obowiązku, to już w przypadku

rozpoznania tego wniosku negatywnie i ponownego wezwania strony do uiszczenia

opłaty od wnoszonego środka zaskarżenia, złożenie kolejnego wniosku o

zwolnienie od opłaty nie wymaga ustosunkowania się do niego przez sąd i stwarza

podstawy do stwierdzenia, że brak ten nie został uzupełniony w terminie, co

powoduje konieczność wydania zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji. Przyjęcie,

że składanie kolejnych wniosków o zwolnienie od opłaty od kasacji powodowałoby

konieczność ich rozpoznania przez sąd, wydłużając tym samym czas do

uzupełnienia tego braku prowadziłoby do konsekwencji absurdalnych tj. możliwości

przedłużania na czas teoretycznie nieoznaczony kontroli formalnej wniesionego

środka zaskarżenia podlegającego opłacie poprzez wielokrotnie składanie

wniosków o zwolnienie od tego obowiązku w różnych częściach. Z oczywistych

zatem względów takiego stanowiska nie sposób zaaprobować. Polska procedura

karna zawiera unormowanie pozwalające na zwolnienie w całości lub w części od

wyłożenia kosztów podlegających uiszczeniu przy wnoszeniu pisma procesowego

III KZ 51/25

3

(art. 623 k.p.k.), jednak regulacja ta nie może być interpretowana w sposób, który

mógłby doprowadzić do dysfunkcji wymiaru sprawiedliwości (zob. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2024 r., sygn. akt III KZ 49/24).

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

[J.J.]

[a.ł]