Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej bez uzasadnienia. SN oddalił zażalenie na odrzucenie

Sąd Apelacyjny w Lublinie postanowieniem z 25 sierpnia 2025 r. odrzucił

skargę kasacyjną Z. Z. (skarżący) od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 25

marca 2025 r., III AUa 540/23 oddalającego jego apelację od wyroku Sądu

Okręgowego w Lublinie z 4 maja 2023 r., VIII U 920/20.

Odpis wyroku Sądu Apelacyjnego z 25 marca 2025 r. wraz z uzasadnieniem

został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 9 maja 2025 r. W dniu 8 lipca

2025 r. pełnomocnik skarżącego złożył skargę kasacyjną od powyższego

orzeczenia. Zarządzeniem z dnia 9 lipca 2025 r. skarżący został wezwany do

uzupełnienia braków skargi poprzez złożenie dwóch odpisów skargi kasacyjnej oraz

oznaczenie orzeczenia, od którego wnoszona jest skarga i dołączenie uzasadnienia

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w terminie tygodniowym pod

III UZ 21/25

2

rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełniania braków formalnych zostało

doręczone stronie w dniu 25 lipca 2025 r. W dniu 1 sierpnia 2025 r. pełnomocnik Z.

Z. złożył do sądu dwa odpisy skargi kasacyjnej oraz pismo procesowe, w którym

oznaczył zaskarżony wyrok i stwierdził, że odnośnie uzasadnienia wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje art. 3989§ 1 pkt 4 k.p.c., jako

że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Podniósł, że w toku całego

postępowania przewijał się problem przyznania skarżącemu renty mimo naruszenia

sprawności organizmu i nierokowania odzyskania zdolności do pracy po

przekwalifikowaniu. Uzasadnienie podstaw skargi zostało natomiast sformułowane

w skardze kasacyjnej z dnia 8 lipca 2025 r.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, pomimo prawidłowego wezwania strony do

uzupełnienia braków formalnych skargi, nie zostały one uzupełnione w sposób

należyty, ponieważ skarga nie zawiera uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do

rozpoznania.

Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania i jego uzasadnienie jest jednym z elementów konstrukcyjnych skargi

kasacyjnej. Z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że w

uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący

powinien wskazać na przynajmniej jedną z przesłanek przedsądu z art. 3989 § 1

k.p.c. i wykazać, że występuje ona w danej sprawie. Jedynie wyraźne odniesienie

się do co najmniej jednej z tych przesłanek i przedstawienie argumentacji

przekonującej, że przesłanka taka w sprawie istnieje, stanowi zadośćuczynienie

obowiązkowi wynikającemu z art. 3984 § 2 k.p.c. (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z 9 czerwca 2020 r., V CSK 27/20, z 19 lutego 2020 r., II CSK

576/19). W niniejszej sprawie w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania skarżący powołał się jedynie na przepis art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

oraz wskazał, że w sprawie „przewijał się problem przyznania skarżącemu renty

mimo naruszenia sprawności organizmu i nierokowania odzyskania zdolności do

pracy po przekwalifikowaniu”. Z uwagi na fakt, iż termin do uzupełnienia braków

formalnych skargi kasacyjnej upłynął skarżącemu z dniem 1 sierpnia 2025 r., a nie

wszystkie braki skargi zostały uzupełnione, Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 3986

§ 2 k.p.c. odrzucił skargę.

III UZ 21/25

3

Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu Apelacyjnego złożył Z. Z.

zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie i nadanie biegu skardze

kasacyjnej z dnia 8 lipca 2025 r. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że zaskarżone

rozstrzygnięcie jest krzywdzące i nie do przyjęcia dla skarżącego jako strony

toczącego się postępowania. W ocenie skarżącego zdziwienie budzi fakt, iż Sąd

drugiej instancji wywodzi, iż strona wymaga, aby Sąd Najwyższy domyślał się lub

poszukiwał okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania. Sam fakt, że Sąd drugiej instancji pozostawił poza sferą swoich

rozważań sprawę interesu publicznego, który w sprawie tej występuje przez co

może dojść do realizacji celu skargi kasacyjnej jako takiej. W sprawie niniejszej cały

czas była mowa o przyznaniu skarżącemu renty, mimo naruszenia sprawności

organizmu i nierokowania odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego wgłębianie się w merytoryczną analizę trafności

orzeczenia sprowadza się w istocie do nieprawidłowego orzeczenia, które Sąd

drugiej instancji usankcjonował. Wskazał, że nie do przyjęcia jest stanowisko Sądu

drugiej instancji, iż upłynął termin do uzupełnienia braków formalnych skargi

kasacyjnej w dniu 1 sierpnia 2025 r. ponieważ złożone w sprawie z dnia 31 lipca

2025 r. zawiera prezentatę z dnia 1 sierpnia 2025 r. godzina 15.20.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione.

Brak wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej lub jego uzasadnienia jest

„zwykłym” brakiem formalnym, podlegającym uzupełnieniu na wezwanie sądu. Art.

3984 § 2 k.p.c. ustanawiający to wymaganie formalne nie określa, jakie powinno

być uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w

szczególności, że ma to być uzasadnienie wyodrębnione, zawierające pogłębioną

argumentację prawną itp. Oznacza, że to wymaganie formalne jest spełnione, gdy

skarga zawiera „jakiekolwiek” uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania

(taka skarga nie może zostać odrzucona przez sąd drugiej instancji). Brak formalny

skargi kasacyjnej stanowi całkowity brak uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi

do rozpoznania (brak przytoczenia przez stronę skarżącą okoliczności, które w jej

III UZ 21/25

4

ocenie mają świadczyć o potrzebie przyjęcia skargi). Tylko w takim przypadku

konieczne (uzasadnione) jest wezwanie do usunięcia tego braku oraz - w razie

niewykonania tego wezwania - odrzucenie przez sąd drugiej instancji skargi

kasacyjnej jako niespełniającej wymagań formalnych (jest to konstrukcja zbliżona

do sytuacji, w której powód w ogóle nie przytoczył w pozwie okoliczności

faktycznych, co stanowi przeszkodę w nadaniu takiemu pismu procesowemu

właściwego biegu, postanowienie Sądu Najwyższego z 22 czerwca 2016 r., III UZ

6/16, LEX nr 2122062).

Mając powyższe na uwadze, skoro w skardze kasacyjnej nie sformułowano

wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania i nie zawarto uzasadnienia tego wniosku, to

Sąd Apelacyjny słusznie wezwał pełnomocnika do usunięcia między innymi tych

braków formalnych skargi. Braki te zostały uzupełnione jedynie częściowo dlatego

Sąd drugiej instancji odrzucił skargę kasacyjną. Nie zrozumiałe są argumenty

pełnomocnika skarżącego przedstawione w zażaleniu dotyczące zarzutów co do

braku upływu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej,

ponieważ Sąd drugiej instancji nie odrzucił skargi kasacyjnej z powodu

spóźnionego uzupełnienia jej braków, ale z powodu nieprawidłowego ich

uzupełnienia.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, że oprócz wskazania przesłanki

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (w tym przypadku wskazania oczywistej

zasadności) pełnomocnik skarżącego nie zawarł jakiegokolwiek uzasadnienia

wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania. Nie można uznać, za „jakiekolwiek

uzasadnienie” takiego wniosku twierdzenia (zdania) na które powołuje się

pełnomocnik w zażaleniu: „w toku całego postępowania przewijał się problem

przyznania skarżącemu renty mimo naruszenia sprawności organizmu i

nierokowania odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu”. Twierdzenie

to nie może stanowić rozumianego za uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania.

Profesjonalny pełnomocnik powinien znać utrwalone w zakresie konstrukcji

skargi kasacyjnej zarówno przepisy jak i stanowisko orzecznictwa. Zgodnie z art.

3984 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna

powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie.

III UZ 21/25

5

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej

art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie powinno zawierać argumenty świadczące o

tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje

potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Uzasadnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznana stanowi jej element samodzielny -

wyodrębniony w oddzielnej jednostce normatywnej i nie może być utożsamiany z

innymi wymogami formalnymi skargi kasacyjnej, w tym jej podstawami i ich

uzasadnieniem (por. m. in. postanowienia Sądu Najwyższego z 19 czerwca 2008 r.,

II UZ 18/08, LEX nr 496392, z 10 marca 2016 r., II CSK 10/16, LEX nr 2009500, z 8

stycznia 2019 r., IV CSK 243/18, LEX nr 2603314).

Skarga kasacyjna nie jest (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym

od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w

sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego.

Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem

weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego

orzeczenia (por. m. in. postanowienia Sądu Najwyższego z 10 grudnia 2020 r., III

PK 135/19, LEX nr 3277150, z 26 kwietnia 2022 r., I UZ 43/21, LEX nr 3431683).

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

[a.ł]