Sędzia SN wyłączony z kasacji, bo powołano go na wniosek KRS z 2017 r.

Obrońca skazanego wystąpiła w dniu 19 stycznia 2026 roku z wnioskiem o

wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego A.D. od rozpoznania sprawy kasacyjnej o

sygnaturze akt IV KK 288/24.

Uzasadniając wniosek obrońca podniosła, że powołanie wskazanego

sędziego do pełnienia urzędu sędziego Sądu Najwyższego nastąpiło w wyniku

rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ukształtowanym na

podstawie nowelizacji z dnia 8 grudnia 2017 r., w odniesieniu do sędziego objętego

wnioskiem, aktualizuje się wynikające z jego wadliwego powołania domniemanie

braku bezstronności, które w świetle poglądów prezentowanych w orzecznictwie

IV KK 288/24

2

Sądu Najwyższego, Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz

Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, oraz w piśmiennictwie, ma – zdaniem

obrony – charakter niewzruszalny.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powody uwzględnienia wniosku o wyłączenie sędziego SN A.D. w tej

sprawie są oczywiste.

Przepis art. 41 k.p.k. należy interpretować mając w polu widzenia szczególny

aspekt gwarancyjny instytucji wyłączenia sędziego, tj. szerzej niż tylko w aspekcie

istnienia obaw o stronniczość konkretnego sędziego; mianowicie słuszne jest

również baczenie na konieczność zapewnienia stronie postępowania karnego

dostępu do niezależnego i bezstronnego sądu. W takim razie wykładnia

wspomnianego przepisu może dopuszczać także sądową kontrolę, czy w danej

sprawie nie zachodzi obawa naruszenia standardu niezależności i bezstronności

sądu gwarantowanego przez art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art.

47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 EKPC. Jak to

zaznaczono w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2022 r., V KO

37/22, celowe może być posłużenie się przewidzianą przez ustawodawcę instytucją

procesową minimalizującą, albo znoszącą takie zagrożenie w sprawie, która

dopiero ma zostać rozpoznana przez sąd. Konsekwentnie, jak w tymże

postanowieniu, również m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22, nie tracąc z pola widzenia faktu

wydania w dniu 20 kwietnia 2020 r. przez Trybunał Konstytucyjny wyroku w sprawie

U 2/20, należy opowiedzieć się za aktualnością mającą moc zasady prawnej i

wiążącą każdy skład Sądu Najwyższego uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej,

Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23

stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20 (zob. także postanowienia SN z dnia 16 września

2021 r., I KZ 29/21, i z dnia 29 września 2021 r., V KZ 47/21). W jej pkt 1.

stwierdzono, że „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (…)

zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd

sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa

ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o

IV KK 288/24

3

zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2018 r., poz. 3)”. Należy również, potwierdzając myśl o związaniu sądów

krajowych interpretacją EKPC przyjętą przez Europejski Trybunał Praw Człowieka,

przywołać – podobnie jak we wspomnianych judykatach Sądu Najwyższego –

wyrok tego Trybunału z dnia 22 lipca 2021 r. w sprawie Reczkowicz przeciwko

Polsce (skarga nr 43447/19), w którym stwierdzono, że z uwagi na udział w

procesie powoływania w Polsce sędziów takiego organu, jakim jest Krajowa Rada

Sądownictwa w składzie ukształtowanym nowelą z 2017 r. (w efekcie czego organ

ten nie jest niezależny od władzy wykonawczej i ustawodawczej) – osoba powołana

na urząd sędziego orzekając w określonej sprawie nie stanowi niezależnego i

bezstronnego sądu ustanowionego ustawą w rozumieniu art. 6 ust. 1 EKPC.

Celowe będzie nadmienić, że tak postanowienie V KO 37/22, jak i uchwałę I KZP

2/22 Sąd Najwyższy podjął po wydaniu w dniu 10 marcu 2022 r. przez Trybunał

Konstytucyjny wyroku w sprawie K 7/21, dotyczącego zgodności z Konstytucją RP

art. 6 ust. 1 EKPC. W pkt 2. wymienionej uchwały zanegowano spełnianie

standardu bezstronności przez sędziego Sądu Najwyższego, który uzyskał

nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą

Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., a w uzasadnieniu wskazano, że „jako

bezskuteczną i sprzeczną z prawem Unii postrzegać należy praktykę Trybunału

Konstytucyjnego, której skutkiem miałoby być ograniczenie prawa sądów do

badania bezstronności sędziów i należytej obsady sądów, w tym w oparciu o normy

art. 41 k.p.k. oraz art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.”

Wymaga podkreślenia, że autor wniosku wątpliwości co do bezstronności

sędziego A.D., powołanej na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek

Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy

z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa,

sygnalizuje nie w aspekcie personalnym, ale w aspekcie instytucjonalnym, co

trudno odrzucić, mając na uwadze wspomniany szeroki aspekt gwarancyjny

instytucji wyłączenia sędziego, powołane wcześniej (i to tylko przykładowo spośród

innych) judykaty, jak też argumentację przedstawianą w piśmiennictwie prawniczym

[m.in. J. Giezek, Zarys modelowego ujęcia bezstronności sędziego w aspekcie

instytucjonalnym; P. Kardas, Instytucjonalne aspekty bezstronności sędziego. O

IV KK 288/24

4

proceduralnych podstawach i sposobach rozpoznawania wniosków dotyczących

wyłączenia sędziego z uwagi na brak instytucjonalnych gwarancji bezstronności –

oba opracowania (w:) P. Wiliński, R. Zawłocki (red.), Bezstronność sędziego w

sprawach karnych w świetle zarzutu wadliwości jego powołania, Warszawa 2022].

Nie odrzucając argumentacji przedstawionej we wniosku, należało się odnieść ze

zrozumieniem do starania obrońcy, by sprawę jego mandanta rozpoznał sąd

instytucjonalnie bezstronny (podkreślenie – SN), za czym, jak wskazano w

postanowieniu Sądu Najwyższego V KO 37/22, przemawiała też potrzeba

zapobieżenia wystąpieniu skutków wyrażonych w uchwale trzech połączonych Izb

Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. oraz ewentualnej skardze strony do

ETPC, której wysoce prawdopodobne uwzględnienie stwarzałoby podstawę do

wznowienia postępowania na podstawie art. 540 § 3 k.p.k., jak też prowadziłoby do

odpowiedzialności odszkodowawczej Państwa.

Ponadto rację ma obrońca, że kwestie wskazane powyżej zostały także

zawarte w jednym z zarzutów kasacyjnych, a dotyczących ewentualnego ziszczenia

się bezwzględnej przyczyny odwoławczej przewidzianej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Kierując się powołanymi względami orzeczono jak w części dyspozytywnej.

[WB]

[a.ł]