Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania wyroku wobec skazanej M. D. mimo kasacji

Wniosek obrońcy skazanego nie zasługiwał na uwzględnienie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazywano wielokrotnie,

że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia jest możliwe

jedynie, gdy strona wykaże istnienie szczególnych okoliczności powodujących, że

wykonanie orzeczenia pociągnęłoby za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie

nieodwracalne skutki, podnosząc też, że wniosek ten powinien zawierać dodatkową

argumentację wskazującą na duże prawdopodobieństwo zasadności

IV KK 345/26

2

podniesionego w skardze zarzutu i przez to nieodwracalność skutków kary w razie

jej wykonania.

Wniosek sporządzony w niniejszej sprawie takiej argumentacji nie zawiera.

Obrońca wskazał na jego poparcie wyłącznie to, że jest on podyktowany faktem

postawienia pod znakiem zapytania domniemania prawidłowości kwestionowanego

w trybie kasacji prawomocnego orzeczenia kończącego postępowania, a nadto

lakonicznym stwierdzeniem, że „wykonanie orzeczenia wobec skazanej mogłoby

pociągnąć dla niej poważne i w zasadzie niemożliwe do odwrócenia dolegliwości”.

W realiach niniejszej sprawy za uwzględnieniem wniosku przemawiać

mogłaby ranga podniesionego zarzutu, w którym zwrócono uwagę na wystąpienie

w sprawie uchybienia o randze bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439§1

pkt 2 k.p.k. Uchybienie to miało polegać na nienależytej obsadzie Sądu na etapie

postępowania odwoławczego poprzez udział w składzie orzekającym sędziego

powołanego na urząd sędziego Sądu Okręgowego na wniosek Krajowej Rady

Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8

grudnia 2017r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych

innych ustaw, w sytuacji, gdy wadliwość procesu powołania SSO X. Y. na urząd

sędziego Sądu Okręgowego skutkowała naruszeniem standardu niezawisłości i

bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art.

47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust 1 Konwencji o

ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Podkreślenia w tym miejscu jednak wymaga, że przedmiotem rozważań

związanych z oceną przez Sąd Najwyższy zasadności złożonego w trybie art.

532§1 k.p.k. wniosku, nie może być kompleksowa merytoryczna ocena trafności i

zasadności podniesionych w kasacji zarzutów. Odnosząc się do postawionego

zarzutu związanego z wystąpieniem w sprawie uchybienia z art. 439§1 pkt 2 k.p.k.,

zauważenia wymaga, że koniecznym będzie poczynienie w tej przestrzeni

określonych, nowych ustaleń. Co więcej, stosownie do treści pkt 2 uchwały składu

połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu

Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020r., sygn. akt BSA 1-4110-1/20 oraz, co istotne,

uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022r., sygn. akt I KZP 2/22,

IV KK 345/26

3

koniecznym może okazać się przeprowadzenie wobec wymienionego w zarzucie

kasacji sędziego sądu powszechnego testu niezawisłości i bezstronności.

Nie przesądzając kierunku przyszłego rozstrzygnięcia stwierdzić jedynie

należy, że zdecydowanie przedwczesne byłoby twierdzenie, że w sprawie już

obecnie zachodzi wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia zarzutu

kasacyjnego, tym bardziej, gdy uwzględni się fakt, że w odpowiedzi na wywiedziony

nadzwyczajny środek odwoławczy prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako

oczywiście bezzasadnej.

Sam zaś fakt złożenia kasacji nie może obligować Sądu Najwyższego do

wstrzymania wykonania kary, bowiem nie można zapominać, że w sprawie zapadł

prawomocny, a więc wykonalny wyrok.

Powyższe powoduje, że tak sformułowany wniosek nie zasługiwał

na uwzględnienie.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.

[J.J.]

[r.g.]