Stan zdrowia i utrata pracy nie wstrzymały wykonania wyroku wobec P.D. i B.B.

W kasacjach obrońców P.D. i B.B. zawarto wnioski o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego orzeczenia. Obrońca P.D. przedmiotowego wniosku w żaden sposób

nie uzasadnił. Z kolei obrońca B.B. swój wniosek obszernie umotywował stanem

zdrowia skazanego, który uniemożliwia mu odbycie kary, a nadto powołując się na

utratę zatrudnienia w razie osadzenia skazanego, jak też niebudzącą wątpliwości

zasadność samej kasacji.

IV KK 384/26

2

W odpowiedzi na te kasacje, prokurator wniósł o ich oddalenie jako oczywiście

bezzasadnych oraz nieuwzględnienie wniosków o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Wnioski te nie zasługiwały na uwzględnienie.

Nie może bowiem budzić wątpliwości, że wstrzymanie wykonania orzeczenia

w związku z wniesieniem kasacji wchodzi w grę jedynie wyjątkowo, i to w razie

zaistnienia szczególnych okoliczności. Jest to związane z faktem, że kontrola

kasacyjna dotyczy prawomocnego już wyroku sądu odwoławczego, a więc

orzeczenia objętego prawnym domniemaniem trafności zawartych w nim

rozstrzygnięć, jakie powinny podlegać bezzwłocznemu wykonaniu. Do tych

szczególnych okoliczności należy zaliczyć rangę zarzutów podniesionych w kasacji i

ich widoczną zasadność, a w związku z tym wysokie prawdopodobieństwo

uwzględnienia samej kasacji, a przez to nieodwracalność skutków kary w razie jej

wykonania. Podkreślić należy, że to skarżący powinien odrębnie, w powiązaniu ze

stawianymi zarzutami, wykazać szczególnymi okolicznościami, wysokie

prawdopodobieństwo uwzględnienia tych zarzutów, a tym samym i nieodwracalnych

skutków wykonania już obecnie prawomocnie orzeczonych kar.

W sprawie niniejszej Sąd Najwyższy nie dopatrzył się żadnych szczególnych

okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania prawomocnego

orzeczenia. Wbrew bowiem formułowanemu w orzecznictwie wymogowi, obrońca

P.D. nie uzasadnił odrębnie swego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego

orzeczenia. Z kolei obrońca B.B. takie uzasadnienie wprawdzie przedstawił, to

jednak wskazane w nim okoliczności za omawianym wstrzymaniem przemawiać w

żadnym razie nie mogły. W szczególności nie mogło skutkować zastosowaniem

regulacji z art. 532 § 1 k.p.k. obszerne powoływanie się przez obrońcę na

okoliczności związane ze stanem zdrowia skazanego. Wszak od dawna w

orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że tego rodzaju okoliczności mogą być

podstawą do skorzystania z regulacji prawa karnego wykonawczego, a to odroczenia

wykonania kary lub zarządzenia przerwy w odbywaniu kary, a nie konstrukcji z art.

532 § 1 k.p.k. Zresztą sam obrońca wywodzi, że złożył już wniosek o odroczenie

wykonania orzeczonej kary, tyle że nie został on jeszcze rozpoznany, w efekcie

czego złożył przedmiotowy wniosek. Utrwalone jest również zapatrywanie, że

względy natury osobistej, a takimi jest utrata zatrudnienia w związku z osadzeniem

IV KK 384/26

3

w zakładzie karnym, nie mogą przemawiać za wstrzymaniem wykonania

prawomocnego wyroku, który przecież powinien podlegać bezzwłocznemu

wykonaniu. Z kolei, gdy chodzi o odwoływanie się do samej zasadności kasacji,

stwierdzić trzeba, że zarzuty kasacji - dla ustalenia ich zasadności - muszą zostać

szczegółowo przeanalizowane na rozprawie kasacyjnej, gdyż tego rodzaju oceny nie

można dokonywać na przedpolu merytorycznego rozpoznania tej skargi, w sytuacji,

gdy i sama kasacja nie podnosi zarzutów, które w sposób oczywisty wskazywałyby

na niebudzącą wątpliwości ich zasadność. Podkreślić również należy, że w

odpowiedzi na te kasacje prokurator wniósł o ich oddalenie jako wręcz oczywiście

bezzasadnych oraz nieuwzględnienie samych wniosków o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego orzeczenia.

Z tych wszystkich względów, orzeczono, jak na wstępie.

[WB]

[r.g.]