Nagranie i zeznania pokrzywdzonego przeciwko wyjaśnieniom P. W. SN oddalił kasację

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu

oczywistym.

W tym nadzwyczajnym środku odwoławczym postawiono łącznie cztery

zarzuty rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia

przepisów prawa karnego procesowego, przy czym w pierwszych trzech wskazano

na niedostateczne i nierzetelne rozważenie przez Sąd Okręgowy w Katowicach

IV KK 385/25

2

podniesionego w apelacji obrońcy zarzutu obrazy przepisów postępowania, a to art.

7 k.p.k., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę, odpowiednio, wyjaśnień

skazanych, zeznań pokrzywdzonego D. S. oraz nagrania złożonego do akt sprawy

przez pokrzywdzonego, czym Sąd Odwoławczy miał uchybić art. 433§2 k.p.k. w zw.

z art. 457§3 k.p.k.

Analiza motywów pisemnych orzeczenia Sądu II instancji nie potwierdza

jednak powyższych zarzutów. Sąd rozważył postawione w tej przestrzeni zarzuty

apelacji, zaś jego rozważania cechuje oparcie w zasadach prawidłowego

rozumowania i doświadczenia życiowego. Najważniejsze zaś, że Sądy orzekające

w sprawie potraktowały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zbiorczo, we

wzajemnym powiązaniu ze sobą. Odnosząc się zaś do poszczególnych wątpliwości

zarysowanych w uzasadnieniu kasacji zauważenia wymaga, że Sądy obu instancji,

w tym Sąd Odwoławczy, miały na uwadze, że zeznania B. K. i J. K. nie pochodziły

od osób będących naocznymi świadkami. Wyraźniej widać to w treści uzasadnienia

Sądu I instancji (str. 8-9), z którego wynika też, że do części zeznań J. K. podszedł

z należytą ostrożnością, zaś zeznania żony pokrzywdzonego uznał za depozycje o

drugorzędnym znaczeniu. Niemniej powyższe okoliczności, same w sobie, nie

mogą skutkować jednoznacznym uznaniem, że w zeznaniach tych świadków nie

mogą znajdować oparcia depozycje pokrzywdzonego. Skoro, jak uznały Sądy, w

pewnej części, szczególnie co do okoliczności przebiegu zdarzenia stanowiącego

przedmiot tej sprawy, zeznania tych świadków są spójne (choćby o zdarzeniu

dowiedzieli się od pokrzywdzonego i tym samym byli tzw. świadkami ze słyszenia) i

korelują ze sobą, nic nie stoi na przeszkodzie, by potraktować je jako wspierające

wersję D. S..

A zatem, wbrew twierdzeniom skarżącego, depozycje pokrzywdzonego

znajdowały oparcie w innym materiale dowodowym. Jak wskazał Sąd Odwoławczy,

również dołączone do akt nagranie należało potraktować jako dowód umacniający

wiarygodność jego wersji zdarzeń. I choć w istocie nie poczyniono w toku

postępowania określonych ustaleń, których oczekuje skarżący, jego wiarygodność

potwierdzają takie okoliczności, jak zgodność treści nagrania z „przedstawionym

przebiegiem zajścia przez pokrzywdzonego, wskazaną przez niego ilością osób,

które brały udział w spotkaniu i ich charakterystyką, a przede wszystkim sposobem

IV KK 385/25

3

wyrażenia gróźb, jakie wulgarnie miał skierować do pokrzywdzonego P. W.” (str. 4

motywów pisemnych wyroku Sądu Odwoławczego). Przypomnieć w tym miejscu

należy, że Sądowi przysługuje prawo do podjęcia określonej inicjatywy dowodowej

z urzędu, jeżeli Sąd dostrzeże taką konieczność. Pewność, jaką powziął Sąd I

instancji (w oparciu o podane wyżej okoliczności) co do wiarygodności

dostarczonego przez pokrzywdzonego nagrania, tłumaczy niepodjęcie

pogłębionych badań nad nim. Skoro zaś obrona widziała koniczność poczynienia

stosownych ekspertyz, winna podjąć stosowne działania procesowe w tej

przestrzeni. Trudno aktualnie skutecznie zarzucać Sądowi naruszenie przepisów

procedury karnej przy jednoczesnym braku inicjatywy dowodowej stron

postępowania.

Uznanie depozycji pokrzywdzonego za wiarygodne (jako znajdujące oparcie

i potwierdzenie, choćby pośrednie, w pozostałym zgromadzonym materiale

dowodowym), pozwalało z kolei uznać wyjaśnienia skazanych za nie polegające na

prawdzie. Skoro tak, konstatacja, że wynikały one z przyjętej linii obrony nie razi

dowolnością. Dodatkowo posiłkowanie się w procesie oceny wyjaśnień skazanego

P. W. na pierwotnie prezentowanej przez niego wersji wydarzeń, nie stanowi

uchybienia po stronie Sądu. Wskazywane zaś przez skarżącego okoliczności,

jakoby skazany ten był w toku przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym w

stresie, był zaskoczony sytuacją, a do tego nie posiadał obrońcy, nie dyskredytują,

wbrew oczekiwaniom obrony, tej jego wersji wydarzeń. Działanie takie byłoby

całkowicie pozbawione podstaw, jak również sprzeczne ze wskazaniami

doświadczenia życiowego i zawodowego. Otóż sytuacja taka najczęściej sprawia,

że osoba przesłuchiwana chce odsunąć od siebie jakiekolwiek podejrzenia, nie zaś

bezrefleksyjnie przyznaje się do popełnienia przestępstwa.

Podsumowując, skarżący nie wykazał tym samym uchybień w postępowaniu

Sądu Odwoławczego. Argumentacja zawarta w kasacji stanowi jedynie

nieprzekonującą próbę podważenia ocen poczynionych przez Sąd II instancji w

toku kontroli odwoławczej. Logiczne i spójne wypowiedzi tego Sądu, powiązane z

równie przekonującą analizą materiału dowodowego dokonaną przez Sąd I instancji,

przemawiają za uznaniem, że nie doszło w niniejszym postępowaniu do naruszenia

art. 433§2 k.p.k.

IV KK 385/25

4

Podobnie odnieść należy się do zarzutu z pkt 4 kasacji, przy czym zarzut ten,

jako bezpośrednio odnoszący się do rażącej niewspółmierności kary, uznać

należało w postępowaniu kasacyjnym, w świetle dyspozycji art. 523§1 k.p.k., za

niedopuszczalny.

Konkludując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się

uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze

kasatoryjnym.

Konsekwencją powyższych wniosków było uznanie kasacji za bezzasadną

w stopniu oczywistym.

Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną i życiową, zwolniono od

ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

[J.J.]

[r.g.]