SN odmówił wznowienia sprawy skazanego, bo zniszczenie noża nie było nowym dowodem

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Sosnowcu z dnia 6 sierpnia 2024 r., sygn.

akt IV K 82/24, P. G. za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 157 § 1

k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. został skazany na 12 lat pozbawienia wolności. Wyrok

ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23

stycznia 2025 r., sygn. akt II AKa 535/24.

IV KO 1/26

2

Skazany P. G. skierował do Sądu Okręgowego w Sosnowcu pismo

datowane 16 grudnia 2025 r., którym zwrócił się o „ponowne rozpatrzenie i

zmienienie wyroku prawomocnego”, bowiem „jest to błąd sądu lub zaszła pomyłka”.

Według skazanego „zaszły pewne okoliczności”, mianowicie (tak wypada

intepretować pismo) od kuratora sądowego dowiedział się, że 17 kwietnia 2025 r.

odbyło się posiedzenie Sądu, na którym zapadła decyzja o zniszczeniu dowodu

rzeczowego w postaci noża kuchennego, chociaż w sprawie „nie ma mowy o

żadnym nożu kuchennym”. Skazany akcentował, że „jest to błąd wysokiego Sądu”

oraz że „dowód rzeczowy który został zniszczony na sali rozpraw nie został on

przedstawiony – Sąd przyznał mi rację (na rozprawie – uzup. SN) na której byłem

obecny, również mój adwokat z urzędu”.

Pismo zostało potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania i

przesłane do Sądu Apelacyjnego w Katowicach, a następnie do Sądu

Najwyższego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek skazanego o wznowienie postępowania jest dotknięty brakami

formalnymi (wbrew wymogowi z art. 545 § 2 k.p.k. nie został sporządzony przez

adwokata, względnie inny podmiot fachowy, nie został też opłacony), jednak bez

wzywania autora do usunięcia tych braków, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.

należało odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

Wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym

orzeczeniem następuje, gdy zaistnieją okoliczności określone przez ustawę,

mianowicie wskazane w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k. i art. 542 §

3 k.p.k. Chociaż skazany P. G. nie musiał wprost określić, na podstawie którego z

tych przepisów postuluje „ponowne rozpatrzenie i zmienienie wyroku

prawomocnego”, to żeby nadać dalszy bieg sprawie z treści pisma powinno

wynikać, iż ustawowa przesłanka wznowienia postępowania rzeczywiście zaistniała.

Jest prawdopodobne, że skazany chciał nawiązać do przesłanki z art. 540 § 1 pkt

2a k.p.k., mówiącej o sytuacji, gdy po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty

lub dowody wskazujące m.in. na to, że skazany nie popełnił czynu, ale treść pisma

IV KO 1/26

3

skazanego nie pozwala uznać, że w jego sprawie przesłanka ta zaistniała. Wydane

przez sąd w toku postępowania wykonawczego orzeczenie w przedmiocie

dowodów rzeczowych z pewnością nie może być uznane za „nowy fakt lub dowód”

w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k., poza tym wystąpienie skazanego nie

odpowiada realiom sprawy. Z akt sprawy P. G. wynika, że w podanym przez niego

dniu (17 kwietnia 2025 r.) nie było posiedzenia w przedmiocie dowodów

rzeczowych. Odbyło się ono 26 marca 2025 r. kiedy to Sąd Okręgowy w Sosnowcu

wydał postanowienie i na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. zwrócił pokrzywdzonemu Ł.

K. przedmioty opisane w wykazie dowodów rzeczowych pod pozycjami 1-7, a na

podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu

rzeczowego „szczegółowo opisanego w wykazie dowodów rzeczowych tut. Sądu o

numerze […] pod pozycją 8” (k. 375-376 akt sprawy, numeracja kart nieprawidłowa,

zdublowana). Pod tą pozycją w wykazie dowodów rzeczowych zapisano dowód

rzeczowy określony jako „nóż kuchenny 1 szt.”. Należy też odnotować, że w opisie

czynu przypisanego P. G. jest mowa, że pokrzywdzonemu zadał nożem ciosy w

plecy i klatkę piersiową, a w pisemnym uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej

instancji podano, że skazany „wyciągnął z trzymanej w ręce reklamówki nóż

kuchenny”, którym zaczął zadawać pokrzywdzonemu liczne ciosy (k. 353). Pokrywa

się to z wersją pokrzywdzonego Ł. K., który zeznał na rozprawie, że „to był nóż

klasyczny, kuchenny, z brązową rękojeścią” (k. 343) Nie ma znaczenia opinia

skazanego co do słuszności określenia noża jako noża kuchennego, natomiast nie

jest zrozumiałe dlaczego twierdzi on, wbrew realiom sprawy, że w sprawie „nie ma

mowy o żadnym nożu kuchennym”.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

Dodatkowo celowe będzie wspomnieć, że z urzędu ustalono, iż wydany w sprawie

P. G. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach został zaskarżony kasacją przez

obrońcę skazanego oraz że Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 7 stycznia 2026

r., sygn. akt IV KK 191/25, kasację oddalił jako oczywiście bezzasadną. Wobec

treści art. 536 k.p.k. należy przyjąć, że decyzja ta została podjęta po sprawdzeniu,

czy w sprawie nie zaistniało któreś z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k.,

zatem wystąpienie skazanego nie mogło też skutkować wznowieniem

postępowania z urzędu na podstawie art. 542 § 3 k.p.k.

IV KO 1/26

4

[J.J.]

[a.ł]