Skazani zapłacą oskarżycielce posiłkowej 6912 zł za pełnomocnika w wznowieniu

Obowiązek uiszczenia przez skazanych w częściach na nich przypadających

wydatków poniesionych przez oskarżycielkę posiłkową na ustanowienie

pełnomocnika procesowego wynika z treści postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 15 października 2025 r., IV KO 88/24.

IV KO 88/24

2

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie

rozstrzygnięcia sądu o ustalenie wysokości wydatków poniesionych przez

oskarżycielkę posiłkową na ustanowienie pełnomocnika, łącznie z kwotą

wydatków poniesionych na dojazd pełnomocnika do Sądu Najwyższego

wykazując kwotę 13 225 zł tytułem ustanowienia pełnomocnika i

występowania przez niego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym ( 3 x

3075 zł + 1x 4000 zł zgodnie z przedstawionymi fakturami) i kwotę 2014,80

zł za dojazdy z O. do Sądu Najwyższego samochodem osobowym o

pojemności 2000 cm³ ( 219 km x 2 x 4 x 1,15 zł).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek jest częściowo zasadny.

Oskarżycielowi posiłkowemu przysługuje zwrot kosztów zastępstwa z tytułu

ustanowienie jednego pełnomocnika w postępowaniu o wznowienie ( art. 616

§ 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 639 k.p.k.). Oczywistym jest, że pełnomocnika

działającego z wyboru łączy z klientem umowa określająca jego

wynagrodzenie ( art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o

adwokaturze), niemniej umowa ta wiążąca jest tylko w relacji pomiędzy

pełnomocnikiem będącym adwokatem i jego mocodawcą. Ustalona w

umowie wysokość kosztów za czynności adwokackie nie musi stanowić

podstawy zasądzenia przez sąd poniesionych przez stronę kosztów

zastępstwa prawnego. W rozpoznawanej sprawie nie jest więc ona wiążąca

dla Sądu Najwyższego.

Jak wynika z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22

października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie tj. z dnia 23

sierpnia 2023 r. ( Dz. U. z 2023 r. poz. 1964) opłaty stanowiące podstawę

zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego i kosztów adwokackich ustala

się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2- 4, z

czego wnosić należy, że są one podstawą do ustalenia wynagrodzenia.

Wysokość kwoty otrzymanej jako zwrot uzasadnionych wydatków

związanych z ustanowieniem pełnomocnika limitowana jest wysokością

IV KO 88/24

3

rzeczywiście poniesionych kosztów, przy czym nie może przekroczyć

sześciokrotności stawki minimalnej ( § 15 ust. 3 powołanego rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości).

W tej sprawie wniosek pełnomocnika zawierał żądanie zwrotu określonych

we wniosku kosztów ustanowienia zastępstwa procesowego, jednakże ich

wysokość przekraczała sześciokrotność stawki minimalnej określonej w

rozporządzeniu.

W orzecznictwie słusznie wskazuje się, że Sąd może kontrolować wysokość

żądanego przez stronę wynagrodzenia adwokata w zakresie

przekraczającym stawki minimalne określone we wskazanym

rozporządzeniu, przy czym kontrola ta dokonywana ma być przy

uwzględnieniu rodzaju i stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy

adwokata ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2011 r., I

KZP 1/11, OSNKW 2011, z. 5, poz. 38).

Zważywszy na charakter i zawiłość sprawy, czas poświęcony przez

pełnomocnika na przygotowanie się do sprawy, zaangażowanie w

wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, dopuszczenie dowodów z

przesłuchania świadków, wysokość należnych oskarżycielce posiłkowej

kosztów należało ustalić z uwzględnieniem maksymalnego limitu

sześciokrotności stawki minimalnej i terminów posiedzeń tj. w kwocie 6912

zł (6 x 1152 zł (720 zł ( za pierwszy termin posiedzenia) + podwyższenie

stawki minimalnej za każdy następny dzień o 20 % ( 144 zł x 3 = 432 zł) - ( §

17 pkt 1 wskazanego rozporządzenia) - zgodnie z wnioskiem wykazane

zostały cztery terminy posiedzenia).

Dodatkowo stronie przysługiwał ( art. 618j k.p.k.) zwrot wydatków za koszty

podróży pełnomocnika z siedziby spółki adwokackiej do siedziby Sądu

Najwyższego i z powrotem, wykazanym we wniosku samochodem

osobowym, ustalony według zasad rozporządzenia Ministra Infrastruktury z

dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu

dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów

IV KO 88/24

4

osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy

( Dz. U. z 2023 r., poz. 5) na kwotę - 2014,80 zł ( 219 km x 2 x 4 x 1,15 zł).

Z tych względów postanowiono jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]