Skarga obrońcy na udział sędziego z nominacji nowej KRS oddalona

Sąd Okręgowy w Olsztynie wyrokiem z 22 maja 2024 r. w sprawie o sygn.

akt II K 37/22 uniewinnił G. W. od czynu zarzucanego jej aktem oskarżenia

stanowiącego przestępstwo z art. 148 k.k. § 1 k.k.

Na skutek apelacji prokuratora, Sąd Apelacyjny w Białymstoku, wyrokiem z

24 lutego o 2025 r., sygn. akt II AKa 122/24, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę

przekazał Sądowi Okręgowemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania.

IV KS 17/25

2

Skargę na wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku złożył obrońca

oskarżonej, w której zarzucił rozstrzygnięciu: uchybienie mające postać

bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., to jest

nienależytej obsady sądu, w którym brał udział X. Y. - osoba powołana na urząd

sędziego w sądzie powszechnym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa

ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o

zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2018 r., poz. 3), którego wadliwość procesu powołania prowadzi do naruszenia

standardu niezawisłości i bezstronności, co było już przedmiotem ustaleń Sądu

Najwyższego w wyroku z dnia 5 czerwca 2024 r. w sprawie IV KK 579/23.

Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy w

tym zakresie sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wywiedziona przez obrońcę skarga nie zawierała argumentacji mogącej

skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do

ponownego rozpoznania.

Na podstawie art. 539a § 3 k.p.k. skarga od wyroku sądu odwoławczego

uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji przekazującego sprawę do

ponownego rozpoznania może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art.

437 k.p.k. lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k. Wynikający art.

539a § 3 k.p.k. nadzór Sądu Najwyższego nad przestrzeganiem normy określonej

w art. 437 k.p.k. w postępowaniu odwoławczym sprowadzać się może jedynie do

oceny zasadności podjęcia decyzji kasatoryjnej przez sąd odwoławczy, a nie

zasadności samego środka odwoławczego (apelacji). Skarga na wyrok sądu

odwoławczego nie ma też charakteru sui genesis "superapelacji", która

nakazywałaby Sądowi Najwyższemu przejmować rolę sądu odwoławczego i

ponownie oceniać zarzuty apelacyjne.

Skarżący podniósł w skardze zarzut wystąpienia bezwzględnej przyczyny

odwoławczej określonej w przepisie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającej na tym, że

IV KS 17/25

3

w składzie orzekającym sądu ad quem brał udział X. Y. powołany na stanowisko

sędziego sądu apelacyjnego przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady

Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8

grudnia 2017 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw

(Dz.U. z 2018 r., poz. 3).

Podstawą wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku był przepis art.

454 § 1 k.p.k. i stwierdzenie przez Sąd Apelacyjny w Białymstoku, że sąd I instancji

błędnie uznał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do

przypisania oskarżonej zarzuconego jej czynu zabronionego. Ocena ta związana

była ze stwierdzonymi uchybieniami w zakresie oceny dowodów zgromadzonych w

sprawie, w tym wyjaśnień oskarżonej i zeznań świadków. W świetle tej właśnie

oceny sąd odwoławczy stwierdził istnienie podstaw do odmiennego rozstrzygnięcia

w zakresie zarzucanego oskarżonej czynu.

Zwrócił przy tym uwagę na liczne błędy sądu I instancji w toku postępowania

dowodowego oraz szereg nietrafnych wniosków w z tej oceny płynących.

Jednocześnie, Sąd Apelacyjny jako sąd odwoławczy był z mocy art. 454 §

1 k.p.k., wobec uniewinnienia oskarżonej przez Sąd Okręgowy, zobowiązany do

przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu rozpoznawczym.

W realiach niniejszej sprawy nie budzi zatem wątpliwości przyczyna podjęcia przez

sąd odwoławczy rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym, ani jego prawidłowość.

Dodatkowo, odnosząc się do zasygnalizowanej w skardze bezwzględnej

przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., wskazać należy,

co następuje. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w myśl utrwalonej już

linii orzeczniczej Sądu Najwyższego" [] zgodnie z treścią wyroku Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2020 r., sygn. akt U2/20, który w myśl art. 190

ust. 1 Konstytucji RP ma moc powszechnie obowiązującą, uchwała składu

połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu

Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I-4110-1/20, nie wiąże

formalnie sędziów Sądu Najwyższego, natomiast zawarte w niej myśli mogą być

wykorzystywane w praktyce orzeczniczej w granicach normalnych sposobów

IV KS 17/25

4

wykładni prawa" (tak m.in. postanowienia SN z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. IV

KO 86/21 czy 28 lutego 2023 r., sygn. III KK 23/23).

Również, zgodnie więc ze stanowiskiem zaprezentowanym w uchwale

zmaterializowanie się uchybienia polegającego na nienależytej obsadzie sądu

mającej wynikać z udziału w procesie nominacyjnym wymaga każdorazowo

wskazania wpływu wadliwości procesu nominacyjnego na treść zaskarżonego

orzeczenia. Skarżący się z tej powinności nie wywiązał, nie wskazując w treści

skargi na jakiekolwiek okoliczności dotyczące wpływu wadliwego powołania na

treść orzeczenia.

Reasumując powyższe, autor skargi winien wskazać konkretne argumenty

uzasadniające, że jego zdaniem sędzia X. Y. nie spełnia minimalnego standardu

bezstronności i niezawiłości przy rozpoznaniu niniejszej sprawy. Skarżący takich

argumentów skutecznie nie wskazał. Na marginesie przypomnieć należy, że sąd

karny obowiązuje zasada samodzielności jurysdykcyjnej wyrażona w art. 8 k.p.k.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. orzeczono

jak w części dyspozytywnej postanowienia. Rozstrzygnięcie co do kosztów

postępowania skargowego znajduje uzasadnienie w treści art. 539f k.p.k. w zw.

z art. 527 § 2 k.p.k.

[J.J.]

[r.g.]