Bagażnik nie otwarty na granicy w G. SN oddalił kasację urzędu celno-skarbowego

Sąd Rejonowy w Braniewie wyrokiem nakazowym z 19 lipca 2024 r. sygn.

akt II K 203/24 uznał oskarżonego R. Z. za winnego popełnienia zarzucanego mu w

V KK 11/26

2

akcie oskarżenia przestępstwa skarbowego, przyjmując jednak, iż stanowi on

wypadek mniejszej wagi, kwalifikowany z art. 94 § 2 i 3 k.k.s. i za to na podstawie

art. 94 § 3 k.k.s. w zw. z art. 48 § 1, § 2, § 3 i § 4 k.k.s. wymierzył mu karę grzywny

w wysokości 1.000 zł.

Od tego wyroku Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-

Skarbowego w Olsztynie wniósł sprzeciw do Sądu Rejonowego w Braniewie, który

po rozpoznaniu sprawy wyrokiem z 29 maja 2025 r. sygn. akt II K 203/24 -

uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu zarzuconego mu aktem oskarżenia.

Na skutek apelacji Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-

Skarbowego w Olsztynie, wyrokiem z 19 września 2025 r., Sąd Okręgowy w

Elblągu, sygn. akt VI Ka 391/25, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Kasację na niekorzyść R. Z. , zaskarżając wyrok w całości wniósł Naczelnik

Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie. Autor kasacji

zarzucił rozstrzygnięciu: rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny

wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 94 § 2 k.k.s. poprzez jego błędną wykładnię i

uznanie, iż swoim zachowaniem oskarżony R. Z. w dniu 10 lutego 2024 r. na

Drogowym Przejściu Granicznym w G., w trakcie przeprowadzanej kontroli, w

budynku kontroli szczegółowej, nie utrudniał funkcjonariuszom służby celno -

skarbowej wykonywania czynności służbowych, co doprowadziło do utrzymania w

mocy zaskarżonym wyrokiem Sądu Okręgowego w Elblągu z 19 września 2025 r. o

sygn. akt VI Ka 391/25 wyroku Sądu Rejonowego w Braniewie z 29 maja 2025 r. o

sygn. akt II K 203/24 uniewinniającego oskarżonego R. Z. od popełnienia

zarzucanego mu czynu, podczas gdy wyżej wymieniony swoim zachowaniem

polegającym na odmowie wykonywania poleceń funkcjonariuszy udostępnienia

wnętrza pojazdu poprzez odmowę otwarcia drzwi pojazdu, klapy bagażnika oraz

pokrywy komory silnika pojazdu, a także zabrania z jego wnętrza przedmiotów

osobistych, w tym portfela oraz zgłoszonych papierosów, utrudniał wykonanie

czynności służbowych, czym wyczerpał znamiona przestępstwa karnoskarbowego

opisanego w art. 94 § 2 k.k.s. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Elblągu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

V KK 11/26

3

Kasację należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.

Przede wszystkim należy wskazać, że sformułowany przez wnoszącego

kasację zarzut – naruszenia art. 94 § 2 k.k.s. - dotyczy tylko orzeczenia sądu I

instancji i jest całkowicie niezgodny z wymogami określonymi w treści art. 519

k.p.k., który stanowi, iż przedmiotem zaskarżenia może być jedynie wyrok sądu

odwoławczego. Nie mogło dojść przy orzekaniu w sądzie odwoławczym do

naruszenia prawa materialnego, gdyż sąd ten nie stosował art. 94 § 2 k.k.s.

Zarzut ten w istocie sprowadza się do powielenia zarzutu postawionego w

apelacji przez autora obecnie wniesionej kasacji i zmierza do poddania ponownej

ocenie orzeczenia sądu I instancji. Kasacja nie jest natomiast kolejnym środkiem

zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu II instancji. Wyrok

Sądu I instancji może być w postępowaniu kasacyjnym zaskarżony skutecznie, ale

jedynie w sposób pośredni, poprzez wykazanie uchybień, które nastąpiły w trakcie

prowadzonej zwyczajnej kontroli odwoławczej. Skarżący w kasacji nie zarzuca

jednak naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. lub art. 457 § 3 k.p.k. i jedynie poprzez jej

uzasadnienie można odczytać intencje skarżącego, iż kwestionuje on w istocie

kontrolę odwoławczą orzeczenia sądu I instancji. Po analizie orzeczenia sądu

odwoławczego należy jednak stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku

wskazuje, że sąd ten należycie rozważył zarzut apelacyjny, nie dopatrując się błędu

w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Mimo braku takiego

zarzuty, sąd odwoławczy odniósł się również do prawidłowości niezastosowania art.

94 § 2 k.k.s. uznając, że sąd instancji dokonał prawidłowej wykładni ww. przepisu,

zaś jego niezastosowanie było słuszne. W uzasadnieniu sąd ad quem wskazał: że

oskarżony udostępnił funkcjonariuszom uprawnionym do przeprowadzenia

czynności kontrolnych wnętrze swego pojazdu, w celu przeprowadzenia jego

kontroli szczegółowej i nie utrudniał wykonania czynności służbowej, pomimo, że

na ich polecenie nie otworzył bagażnika i nie wyjął z niego swoich rzeczy, stojąc na

stanowisku, że tego rodzaju czynności należą do kontrolujących. Takie zaniechanie

nie świadczyło o odmowie wykonania czynności przygotowawczych oraz umyślnym

stwarzaniu trudności w przeprowadzeniu przeszukania pojazdu, skoro oskarżony

udostępnił pojazd do kontroli celnej i nie przeciwstawiał się jego przeszukaniu,

pozostawiając go do dyspozycji kontrolujących. Oskarżony nie stwarzał przeszkód i

V KK 11/26

4

nie zakłócał przeprowadzanej czynności służbowej, a zarzucane mu zachowanie

nie miało charakteru bezprawnego. Brak natomiast oczekiwanego przez

funkcjonariuszy współdziałania przy kontroli celnej polegającej na przeszukaniu

udostępnionego pojazdu, które nie doprowadziło do ograniczenia zakresu

wykonywanej czynności kontrolnej, nie mogło być uznane za utrudnianie wykonania

czynności służbowej i to zarówno od strony przedmiotowej omawianego

przestępstwa skarbowego, jak i strony podmiotowej, do której należy podlegający

wykazaniu zamiar jego popełnienia.

Z tych też powodów, sąd odwoławczy prawidło stwierdził, że w sprawie nie

zachodziły podstawy do stwierdzenia nie tylko zarzucanego błędu w ustaleniach

faktycznych, który mógł mieć wpływ na treść uniewinnienia oskarżonego, ale także

obrazy prawa materialnego polegającej na niezastosowaniu do przyjętych ustaleń

faktycznych przepisu art. 94 § 2 k.k.s., pomimo niepodniesienia tego uchybienia, od

którego uzależnione było uchylenie zaskarżonego orzeczenia na niekorzyść

oskarżonego. Z tym stanowiskiem w pełni zgadza się Sąd Najwyższy.

Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie

zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 k.p.k. bezwzględnych

przyczyn odwoławczych, ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia Sądu Okręgowego w Elblągu, Sąd Najwyższy, na

podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji Naczelnika

Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie, jako oczywiście

bezzasadnej. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 636 § 1 k.p.k.

[J.J.]

[a.ł]

Małgorzata Bednarek

V KK 11/26

5