Groźby w kłótni z 2019 r. SN oddalił kasację od wyroku uniewinniającego

V KK 261/25

2

R. C. został oskarżony o to, że w dniu 19 listopada 2019 roku w K. woj. [...], groził

słownie K. W. pozbawieniem życia i zdrowia, przy czym wypowiadane groźby wzbudziły w

pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione,

tj. o występek z art. 190 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy w Kaliszu wyrokiem z dnia 14 maja 2024 r., sygn. akt II K 144/21,

uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.

Od tego wyroku apelację wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej oraz

prokurator na niekorzyść oskarżonego.

Prokurator, podnosząc zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za

podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia oraz naruszenia art. 174 k.p.k.,

wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji

do ponownego rozpoznania.

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, podnosząc zarzuty naruszenia przepisu

postępowania mającego wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia tj. art. 7 k.p.k.,

wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji

do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowego w Kaliszu wyrokiem z dnia 18 lutego 2025 r., sygn. akt IV Ka

859/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Od wyroku Sądu II instancji kasację wniósł pełnomocnik oskarżycielki

posiłkowej, który podniósł następujące zarzuty:

I. naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na treść

zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie przepisu art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie

dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w sprawie w zakresie

dowodów przeprowadzonych w toku postępowania przed sądem II instancji, co w

konsekwencji skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych dotyczącym błędnej

oceny co do braku sprawstwa po stronie oskarżonego,

II. obrazę przepisu postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego

orzeczenia, a mianowicie przepisu art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez

błędne dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji i

zaakceptowaniu dowolnej oceny dowodów dokonanej przez sąd I instancji,

III. obrazę przepisu postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego

orzeczenia, a mianowicie przepisu art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.

V KK 261/25

3

poprzez brak rozpoznania podniesionych w apelacji w pkt. I i II zarzutów

dotyczących odpowiednio naruszenia prawa procesowego oraz błędu w ustaleniach

faktycznych podczas, gdy sąd II instancji miał bezwzględny obowiązek rozpoznania

indywidualnie wszystkich zawartych w apelacji zarzutów, a powyższe uchybienie

miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w przypadku rozpoznania tych

zarzutów sąd II instancji powinien był wydać odmienny wyrok, tj. uchylić wyrok sądu

I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów autor kasacji wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego

rozpoznania.

Prokurator w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście

bezzasadnej. Stanowisko takie wyraził również obrońca oskarżonego.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej oddalenia na

posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu należy zauważyć, że Sąd II instancji

dokonał analizy zeznań A. K. , złożonych na rozprawie odwoławczej (s. 3

uzasadnienia wyroku Sądu ad quem), wskazując niebezpodstawnie w dalszych

rozważaniach, że świadek ten słyszał kłótnię, nie zaś wzywanie pomocy (s. 7

uzasadnienia wyroku). W kontekście zasadniczej dla sprawy kwestii wypowiedzi

jakie padły ze strony oskarżonego pod adresem K. W. , Sąd II instancji był

uprawniony, by uznać, że zeznania świadka nie mogły stanowić podstawy do

ustaleń treści wypowiedzi uczestników kłótni, z uwagi na ich małą szczegółowość

oraz brak konsekwencji. W uzasadnieniu kasacji jej autor przedstawił własną ocenę

tego dowodu, nie wykazując jednak wadliwości stanowiska Sądu odwoławczego.

Zauważyć przy tym należy, że argumentacja pełnomocnika oskarżyciela

posiłkowego koncentruje się na kwestii zaobserwowania przez świadka

funkcjonariuszy Policji, co ma znaczenie drugorzędne dla sprawy, jak i samej

wiarygodności świadka, której sąd nie zakwestionował.

Kolejny zarzut dotyczący wadliwej kontroli instancyjnej ma charakter

polemiczny, albowiem sprowadza się do wyrażenia oceny rozważenia zarzutów

apelacyjnych jako nienależytej i przedstawienia własnego, odmiennego stanowiska

V KK 261/25

4

na temat wiarygodności zeznań pokrzywdzonej, co z oczywistych względów nie

może stanowić wykazania naruszenia przez Sąd odwoławczy art. 433 § 2 k.p.k. w

zw. z art. 7 k.p.k.

Pomimo wskazywania w ostatnim zarzucie wadliwego rozpoznania zarzutów

nr I i II apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, autor kasacji nie przedstawił

w tym zakresie żadnej szczegółowej argumentacji, która wykazywałaby na błędy po

stronie Sądu odwoławczego. Nie ma racji skarżący, jakoby Sąd ten miał obwiązek

rozpoznania indywidualnie wszystkich zarzutów, albowiem oczywiste jest to, że

jeżeli pozostają one ze sobą we wzajemnym powiązaniu, to najzupełniej

uprawnione jest łączne ich rozpoznanie. Sąd II instancji mógł zatem rozpoznać

zarzuty oparte na przepisach art. 438 pkt 2 i 3 łącznie, skoro zarzut nr 2 apelacji

dotyczył kwestii ustalenia faktu głównego, zaś w zarzucie nr 1 zaakcentowano

wadliwą ocenę zeznań świadków w zakresie wskazywania przez nich, że R. C.

kierował groźby karalne pod adresem pokrzywdzonej. Na marginesie należy

zauważyć, że zbędne było podnoszenie drugiego zarzutu, albowiem dotyczył on

uchybienia wtórnego względem warstwy proceduralnej związanej z oceną

dowodów, której wadliwość wskazano w pierwszym zarzucie.

Nie jest też zasadne podnoszenie w kasacji, że wyrok sądu II instancji opiera

się na materiale dowodowym, nie ujawnionym w toku rozprawy głównej, albowiem

na terminie rozprawy w dniu 14 maja 2024 r. (k. 1176) Sąd, na podstawie art. 394 §

1 i 2 k.p.k. i art. 405 k.p.k., postanowił zaliczyć w poczet materiału dowodowego i

uznać za ujawnione bez odczytywania znajdujące się w aktach dowody. Wbrew

temu, co zdaje się sugerować autor kasacji, mechanizm tzw. samoujawnienia

sprawia (art. 405 § 2 k.p.k.), że w zakresie nim objętym nie jest wymaganie

wydanie jakiejkolwiek decyzji procesowej, lecz wystarczające jest poczynienie

wzmianki (o charakterze deklaratoryjnym) w protokole rozprawy (art. 405 § 4 k.p.k.).

Tym samym chybiona jest argumentacja dotycząca wskazywanie wadliwości

przeprowadzenia dowodu z akt sprawy II K 772/19.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w

postanowieniu, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami

procesu w postępowaniu kasacyjnym obciążając oskarżycielkę posiłkową, a na

podstawie § 11 ust. 2 pkt 6 w zw. z § 11 ust. 7 w zw. z § 12 ust. 1 Rozporządzenia

V KK 261/25

5

z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j.

Dz.U.2023.1964), zasądzając od oskarżycielki posiłkowej na rzecz oskarżonego

kwotę 300 złotych tytułem zwrotu uzasadnionych wydatków strony w związku z

czynnościami obrońcy z wyboru w postępowaniu kasacyjnym.

[J.J.]

[a.ł]