Zarzut wadliwej obsady sądu w sprawie o 69 kg amfetaminy oddalony przez SN

W sprawie złożonej podmiotowo i przedmiotowo, wyrokiem Sądu Rejonowego

w Działdowie z dnia 17 listopada 2023 r., sygn. akt II K 459/19, G. K. został uznany

za winnego tego, że w okresie od 28 lutego 2017 roku do 12 stycznia 2018 roku,

V KK 479/25

2

działając wspólnie i w porozumieniu z M. K. w m. B. , pow. O. oraz na terenie woj.

[...], wbrew przepisom obowiązującej ustawy, w krótkich odstępach czasu, w

wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej

uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci

amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 69 kg i tabletek ekstazy zawierających

metylenodioksymetamfetaminę (MDMA) w ilości nie mniejszej niż 3057 sztuk oraz

środków odurzających w postaci marihuany w ilości nie mniejszej niż 35 kg w ten

sposób, że nabywał przedmiotowe substancje psychotropowe oraz środki

odurzające od nieustalonej osoby celem dalszej ich odsprzedaży D. T. nie

będącemu konsumentem, przy czym z popełnionego przestępstwa uczynił sobie

stałe źródło dochodu,

tj. przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 14 listopada 2018 r.

w zw. z art. 65 § 1 k.k. (w zw. z art. 4 § 1 k.k.), za które – na podstawie art. 56 ust. 3

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii – wymierzono mu karę

6 lat pozbawienia wolności (zaliczając na jej poczet okres rzeczywistego

pozbawienia wolności w sprawie) oraz grzywnę w wymiarze 100 stawek dziennych

po przyjęciu, że wysokość jednej stawki dziennej jest równoważna kwocie 80

złotych. Ponadto, na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o

przeciwdziałaniu narkomanii orzeczono od oskarżonego G. K. na rzecz

Stowarzyszenia M. - Ośrodka Leczenia, Terapii i Rehabilitacji w G. nawiązkę w

kwocie 20000 złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii, zaś na

podstawie art. 45 § 1 k.k., orzeczono od G. K. kwotę 2 106 399 zł tytułem

przepadku na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej

osiągniętej z popełnienia przestępstwa.

Od tego wyroku apelację wnieśli obrońcy oskarżonego.

Pierwszy w nich, podnosząc zarzuty obrazy prawa procesowego (art. 7

k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 410 k.p.k.), wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez

uniewinnienie oskarżonego ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Ponadto w

piśmie zatytułowanym jako: „Uzupełnienie zarzutów apelacji” zasygnalizował

występującą w jego przekonaniu nienależytą obsadę Sądu Rejonowego w

V KK 479/25

3

Działdowie, co miało stanowić bezwzględną podstawę odwoławczą z art. 439 § 1

pkt 1 lub 2 k.p.k.

Drugi z obrońców oskarżonego, podnosząc zarzut błędu w ustaleniach

faktycznych mającego istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia oraz zarzuty

naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść

zaskarżonego orzeczenia (art. 4, 7, 410 i 424 § 2 k.p.k.; art. 424 § 1 k.p.k., art. 167

k.p.k., art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.; art. 7 k.p.k.; art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k.; art. 63 § 1 i

5 k.k.), wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie

oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 56 ust. 3 ustawy o

przeciwdziałaniu narkomanii, ewentualnie uchylenie orzeczenia i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Trzeci z obrońców oskarżonego, podnosząc zarzuty obrazy prawa

procesowego, która mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (art. 2 § 1 pkt 2 i § 2

k.p.k.; art. 4 k.p.k.; art. 5 § 2 k.p.k.), prowadzącej do błędu w ustaleniach

faktycznych, polegającego na przypisaniu oskarżonemu sprawstwa zarzucanego

mu czynu, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie

oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 56 ust. 3 ustawy o

przeciwdziałaniu narkomanii, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w

całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy w Elblągu wyrokiem z dnia 24 czerwca 2025 r., sygn. akt VI

Ka 475/24, uchylił rozstrzygnięcie o przepadku równowartości korzyści majątkowej i

w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Działdowie do

ponownego rozpoznania. W pozostałej części utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.

Wyrok Sądu odwoławczego został zaskarżony kasacją przez obrońców

skazanego.

Pierwszy z nich we wniesionej kasacji podniósł następujące zarzuty

rażącego naruszenie prawa, które miało mieć istotny wpływ na treść orzeczenia:

I. art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 45 ust. 1, Konstytucji RP i art. 6 ust. 1

Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych

Unii Europejskiej, polegające na utrzymaniu w mocy częściowo wyroku Sądu

Rejonowego w Działdowie z dnia 17 listopada 2023 roku, pomimo że został on

V KK 479/25

4

wydany przez sędziego powołanego z udziałem KRS, co narusza prawo skazanego

do rozpoznania przez Sąd ustanowiony zgodnie z ustawą, niezawisły i bezstronny;

II. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierozpoznanie i

nierzetelnie ustosunkowanie się do zarzutów apelacji w pkt. II 1.2.b, 2.d i pkt. II 3;

III. art. 167 k.p.k. wskutek niezasadnego oddalenia wnioski dowodowego w

zakresie prowadzenia konfrontacji pomiędzy A. S. , M. O. a D. T. w zakresie

wyjaśniania sprzeczności pomiędzy wyjaśnieniami wyżej wymienionych w zakresie

dostarczania środków odurzających w postaci amfetaminy D. T. , przy

twierdzeniach wyżej wymienionego, iż jedynym źródłem jego zaopatrzenia byli M. i

G. K. w sytuacji gdy Sąd meriti uznał za wiarygodne i szczere wyjaśnienia całej

trójki oskarżonych.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów autor kasacji wniósł o uchylenie

wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 24 czerwca 2025 r., sygn. akt VI Ka

475/24 w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w

Elblągu do ponownego rozpoznania jako sądowi odwoławczemu.

Drugi z obrońców skazanego podniósł zarzut rażącej obrazy naczelnych

zasad wymiaru sprawiedliwości wyrażonych w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art.

47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej

Konwencji Praw Człowieka, mającą w oczywisty sposób istotny wpływ na treść

wyroku a polegającą na nieuchyleniu przez Sąd Okręgowy wyroku Sądu I instancji

pomimo tego, że wyrok ten został wydany przez nienależycie obsadzony Sąd – art.

439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie orzeczeń i przekazanie sprawy

Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Prokurator w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście

bezzasadnej.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej oddalenia na

posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. jako oczywiście bezzasadnej.

Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu tj. wystąpienia w sprawie

okoliczności, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. przypomnieć należy, że

zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego począwszy od uchwały

V KK 479/25

5

trzech połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z

dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/20, OSNK z 2020 r., z. 2, poz. 7):

„nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność

składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także

wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w

sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa

ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o

zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2018 r. poz. 3), jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w

konkretnych okolicznościach (podkr. – SN), do naruszenia standardu

niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz

art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności”.

Stanowisko to zostało powtórzone w późniejszych orzeczeniach Sądu

Najwyższego, w tym zwłaszcza w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca

2022 r., I KZP 2/22 (OSNK 2022/6/22) oraz zostało potwierdzone w orzecznictwie

Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (zob. np. wyrok z dnia 22 lipca 2021 r. w

sprawie Reczkowicz przeciwko Polsce, skarga nr 43447/19) oraz judykatach

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. m.in. zob. wyroki TSUE w

sprawach: C-585/18 i in., C-824/18, C-791/19, C-487/19).

W kontekście analizowanej problematyki nie może być zatem mowy o

jakimkolwiek automatyzmie, lecz należy wykazać okoliczności, które mogłyby

rzutować na niespełnienie przez sąd orzekający z udziałem sędziego, powołanego

na urząd w wadliwym trybie, standardu niezawisłości i bezstronności. Lektura

kasacji prowadzi natomiast do wniosku, że obrońca skazanego nie wykazał

podstaw do stwierdzenia braku niezawisłości lub bezstronności tego sędziego, ani

też Sądowi Najwyższemu nie są znane z urzędu okoliczności tego rodzaju. Trafnie

Sąd odwoławczy, analizując to zagadnienie w kontekście sygnalizacji jednego z

obrońców skazanego, wskazał, że w niniejszym postępowaniu sędzia X.Y. orzekał

w składzie Sądu Rejonowego, do którego nominację na urząd sędziego uzyskał w

2018 r., jeszcze przed wydaniem uchwały połączonych izb Sądu Najwyższego, a

zatem zanim problem wadliwości powołania sędziów w drodze procedury z

V KK 479/25

6

udziałem Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym

przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, stał się w orzecznictwie okolicznością,

która mogła prowadzić do stwierdzenia nienależytej obsady sądu w rozumieniu art.

439 § 1 pkt 2 k.p.k. Z kolei późniejszy awans sędziego X.Y. do Sądu Okręgowego w

Olsztynie jest irrelewantny dla sprawy, w której orzekał on wcześniej, w Sądzie

niższej instancji.

Jeśli chodzi o zarzut wadliwej kontroli instancyjnej, to w tym zakresie

uzasadnienie kasacji w znacznej części stanowi powtórzenie apelacji obrońcy

skazanego, a zatem nie może nawet dotyczyć postępowania przed Sądem

odwoławczym. Dalszy fragment dotyczący analizy numerów telefonów, jakimi

posługiwali się skazani w niniejszej sprawie jest o tyle bezzasadny, że Sąd drugiej

instancji rozważył ten zarzut na s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wskazując

niebezpodstawnie, że D. T. miał kontakt z G. K. , co ten sam potwierdził, Sąd I

instancji nie wskazał, że konkretne wiadomości czy smsy wskazują na sprawstwo

G. K. , a zatem nie był to dowód przesądzający o jego sprawstwie.

Odnosząc się do ostatniego zarzutu Sąd odwoławczy miał podstawy do

oddalenia wniosku dowodowego o przeprowadzenie konfrontacji pomiędzy A. S.,

M. O. a D. T. , wskazując na ich dokładne przesłuchanie oraz rzetelną analizę

wyjaśnień tego ostatniego. Nie bez racji Sąd ten wskazał również na znaczny upływ

czasu od dnia zdarzeń. Wobec braku uzasadnienia tego zarzutu w kasacji brak jest

pola do czynienia szerszych rozważań.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w

postanowieniu, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami

sądowymi postępowania kasacyjnego obciążając skazanego.

[J.J.]

[a.ł]

V KK 479/25

7