Przerwa w karze nie podlega wznowieniu. SN pozostawił bez rozpoznania wniosek skazanego

W treści pisma skazanego z dnia 13 sierpnia 2025 r. zawarto żądanie uchylenia

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 sierpnia 2025 r. w sprawie o sygn. akt

V KO 94/25 r. oraz wznowienia postępowania w sprawie zakończonej

postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31 października 2024 r. w

sprawie o sygn. akt II AKzw 2047/24. Skazany domagając się uchylenia

postanowienia Sądu Najwyższego wskazał, że wydał go tzw. neo-sędzia, a

ponadto, podkreślił, iż w tej sprawie (chodziło o sygnalizację wznowienia

postępowania w przedmiocie przerwy w karze – uw. SN) nie badano istoty jego

wniosku, gdy wskazywał on także na stan swojego zdrowia, warunki pobytu w celi i

nie przebadanie stanu jego zdrowia przez odpowiednich lekarzy. Podniósł także, że

orzekał w Sądzie Apelacyjnym w Gdańsku również tzw. neo-sędzia (k. 34). Pismo

to potraktowano jako „wniosek o wznowienie postępowania z urzędu” (k. 1) i tak

zarejestrowano go w Sądzie Najwyższym (jako sygnalizację wznowienia z urzędu

postępowania) nie wskazując w zarządzeniu jakiego to postępowania sygnalizacja

ta dotyczy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Treść pisma skazanego wskazuje, że w istocie domaga się on uruchomienia

dwóch procedur wznowieniowych - jedna miałaby dotyczyć postępowania

wznowieniowego zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 13

sierpnia 2025 r. w sprawie V KO 94/25, a druga postępowania zakończonego

postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31 października 2024 r., w

sprawie II AKzw 2047/24. Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2025 r. Sąd

Najwyższy badając - na skutek pisma skazanego - istnienie podstaw do

wznowienia z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem Sądu

Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31 października 2024 r., w sprawie II AKzw

2047/24, stwierdził brak podstaw do wznowienia takiego postępowania. Z kolei,

postanowieniem z dnia 31 października 2024 r., II AKzw 2047/24 Sąd Apelacyjny w

Gdańsku utrzymał w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy o

odmowie udzielenie przerwy w karze (k. 115 akt II AKzw 2047/24). Nietrudno

dostrzec, że oba postępowania toczyły się w przedmiocie przerwy w karze, przy

V KO 176/25

3

czym o ile Sąd Apelacyjny w Gdańsku rozpoznawał środek odwoławczy od

postanowienie o odmowie udzielenia przerwy w karze, a tyle Sąd Najwyższy badał

istnienie podstaw do wznowienia postępowania w przedmiocie przerwy w karze.

Tymczasem, ograniczeniem możliwości wznowienia postępowania toczącego się w

ramach postępowania wykonawczego jest wymóg, aby dotyczyło ono orzeczenia

kończącego postępowanie sądowe, a więc takiego postępowania, które

definitywnie zamyka rozpoznanie danej kwestii w postępowaniu wykonawczym i

przez to ma cechy trwałości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 3 września

2015 r., V KO 43/15, OSNKW 2016, z. 1, poz. 3, z glosą aprobującą K.

Postulskiego, LEX 2015). Pogląd ten jest już utrwalony w orzecznictwie Sądu

Najwyższego. Generalnie rzyjmuje się, że w postępowaniu wykonawczym możliwe

jest wznowienie postępowania, ale tylko w takim zakresie, w jakim nie znajduje

zastosowania art. 24 § 1 k.k.w., a więc gdy postanowieniem kończącym

postępowanie jest takie, które spowodowało trwałe przekształcenie sposobu lub

trybu wykonywania kary lub innego środka karnego w formule pozytywnego

rozstrzygnięcia (np. udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia) lub

rozstrzygnięcia negatywnego (np. odwołanie warunkowego przedterminowego

zwolnienia - por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 25 września 2013 r., III

KK 231/13, OSNKW 2013, z. 12, poz. 103; z 3 września 2015 r., V KO 43/15,

OSNKW 2016, z. 1, poz. 3). Postępowanie w przedmiocie przerwy w karze nie ma

zaś takiego charakteru, albowiem w każdym czasie kwestia ta może stać się

przedmiotem ponownego postępowania, o ile ujawnią się nowe lub poprzednio

nieznane okoliczności (art. 24 § 1 k.k.w.). Skoro więc postępowanie w przedmiocie

przerwy w karze nie może być objęte w ogóle postępowaniem wznowieniowym, to

nie może się toczyć także postępowanie, którego celem ma być badanie, czy w

postępowaniu wznowieniowym wszczętym niezasadnie w zakresie postępowania

co do przerwy w karze (czyli w postępowaniu w sprawie V KO 94/25) doszło do

zaistnienia uchybienia z art. 542 § 3 k.p.k. Oczywiście pomija się tu zupełnie

chybione stwierdzenie co do wadliwego statusu sędziego SN W.W. W tym

kontekście pismo skazanego nie powinno być rejestrowane jako zmierzające do

wszczęcia procedury wznowieniowej w zakresie orzeczenia o przerwie w karze, ale

skazany powinien być o niemożności toczenia się takiego postępowania

V KO 176/25

4

poinformowany pismem. Skoro jednak pismo to zarejestrowano w Sądzie

Najwyższym – i to nie różnicując nawet, że dotyczy ono w istocie dwóch

postępowań (brak jakiejkolwiek analizy pisma przez przewodniczącego wydziału) –

to konieczne stało się pozostawienie bez rozpoznania wniosku o wznowienie

postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 31 października 2024 r., II

AKzw 2047/24 Sądu Apelacyjnego w Gdańsku (w piśmie skazanego wskazywano

na pominięte okoliczności dotyczące oceny jego stanu zdrowia), jak też sygnalizacji

wadliwego składu Sądu Najwyższego, albowiem postępowania o wznowienie

postępowania w przedmiocie przerwy w karze nie ma charakteru postępowania, co

do którego może nastąpić wznowienie postępowania w trybie przepisów k.p.k.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.

[WB]

[a.ł]