Obrońca zarzucał brak niezawisłości sędziego w składzie odwoławczym. SN nie wszczął wznowienia

Obrońca skazanego wystąpił do Sądu Najwyższego z kolejnym wnioskiem o

wznowienie z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2024 r., V KK 182/24 oddalającym jako

oczywiście bezzasadną kasację wniesioną przez obrońcę skazanego od wyroku

Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 13 listopada 2023 r., sygn. V Ka 998/23,

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi z dnia 10

maja 2023 r., sygn. V K 227/22.

Obrońca skazanego w piśmie sygnalizacyjnym podniósł, że wobec

nieprzeprowadzenia przez sąd kasacyjny testu niezawisłości sędziego X. Y.

biorącego udział w składzie sądu odwoławczego, okoliczności dotyczące jego

V KO 201/25

2

powołania na urząd sędziego sądu okręgowego, powinny w świetle - przywołanego

w tym piśmie - orzecznictwa Sądu Najwyższego i sądów międzynarodowych,

skutkować ustaleniem o zaistnieniu uchybienia o randze bezwzględnej przyczyny

odwoławczej w postaci nienależytej obsady składu sądu odwoławczego.

Po analizie treści pisma sygnalizacyjnego i konfrontacji jej z uzasadnieniem

wskazanego postanowienia Sądu Najwyższego, należało dojść do przekonania, że

wnioskowanie obrońcy skazanego o konieczności wznowienia postępowania

kasacyjnego nie jest zasadne.

Z treści uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego oddalającego

kasację wynika, że wobec nieprzedstawienia w kasacji jakiejkolwiek okoliczności

istotnej w kontekście testu niezawisłości sędziego, Sąd Najwyższy odwołał się do

zasobów domeny publicznej i nie znajdując okoliczności potwierdzającej zasadność

zarzutu kasacji – nienależytej obsady składu sądu odwoławczego, nie podzielił tego

zarzutu kasacji. Rozstrzygnięcie to należało uznać za trafne. Jedyne co można

zauważyć, analizując rozważania zawarte w postanowieniu o oddaleniu kasacji, to

fakt nie poświęcenia przez Sąd Najwyższy szerszej uwagi zagadnieniu jednego z

elementów istotnych dla rozważań w płaszczyźnie testu niezawisłości, a to

powołaniu wskazanego sędziego w 2019 r. przez Ministra Sprawiedliwości na

stanowisko Prezesa Sądu Rejonowego (informacja dostępna w domenie publicznej

- zawarta w uchwale KRS Nr [...] z dnia 23 listopada 2022 r. w przedmiocie

przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego

sądu okręgowego w Sądzie Okręgowym w Łodzi). Analizując tę informację,

podnieść należało, że dla Sądu Najwyższego oczywistym jest, iż sędzia

otrzymujący powołanie na stanowisko prezesa sądu powszechnego musi cieszyć

się zaufaniem Ministra Sprawiedliwości. Rzecz jednak w tym, aby zakres tego

zaufania nie przekraczał poziomu typowego zaufania istniejącego w stosunkach

prezes sądu – minister sprawiedliwości, umożliwiającego niezakłóconą współpracę

tych dwóch organów wymiaru sprawiedliwości na gruncie służbowym. Sąd

Najwyższy odwołując się również do zasobów domeny publicznej nie ustalił

okoliczności, które mogłyby wskazywać na istnienie pozamerytorycznych powodów

wyznaczenie tego sędziego na stanowisko kierownicze w strukturze sądu

powszechnego. Natomiast analizując dokumentację postępowania konkursowego

V KO 201/25

3

przed KRS dotyczącą tego sędziego, Sąd Najwyższy dostrzegł okoliczności

(długoletnią służbę sędziowską, uprzednie pełnienie stanowisk funkcyjnych w

sądach powszechnych), które powinny w istotny sposób kształtować stosunek

powołania na stanowisko prezesa sądu.

Powyższe wywody, jak też fakt awansu sędziego do sądu wyższej instancji

dopiero po 4 latach od wyznaczenia go na stanowisko kierownicze, nie dawały, w

przekonaniu Sądu Najwyższego, podstaw do ustalenia zbyt szybkiej ścieżki

awansowej tego sędziego, jak i oczywistych, nieakceptowalnych w państwie

prawnym, związków tego sędziego z władzą wykonawczą dążącą do

podporządkowania sądownictwa władzy politycznej, a więc okoliczności, mogących

tworzyć istotne wątpliwości co do zachowania przez tego sędziego niezawisłości w

toku orzekania w tej sprawie.

Z tych względów wobec niestwierdzenia przesłanek do wznowienia

postępowania z urzędu, rozstrzygnięcie w przedmiocie sygnalizacji należało

zawrzeć w niezaskarżalnym zarządzeniu.

[J.J.]

[r.g.]