Wniosek o wyłączenie sędziego SN za poglądy o KRS oddalony

W dniu 25 lipca 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek J. F. o

wyłączenie SSN Kazimierza Klugiewicza od rozpoznania przydzielonej temu

sędziemu sprawy o sygn. akt V KZ 31/25. Z treści złożonego pisma procesowego

wynika, że w ocenie wnioskującego w przedmiotowej sprawie zachodzą

okoliczności mogące wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności SSN

Kazimierza Klugiewicza z uwagi na fakt, iż był on jednym z siedmiu sędziów

„podważających w 2022 r. legalność KRS”, a także uniewinnił tzw. „[…]”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek nie jest zadany, co implikowało rozstrzygnięcie o jego

nieuwzględnieniu.

Zgodnie z art. 41 § 1 k.p.k. sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje

okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego

V KZ 31/25

2

bezstronności w danej sprawie. Przepis ten expressis verbis odwołuje się do

„uzasadnionej wątpliwości”, a zatem musi ona istnieć obiektywnie i poddawać się

zewnętrznej weryfikacji oraz ocenie, a nie być tylko subiektywnym przekonaniem

określonej osoby (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. III

KK 214/11, OSNKW 2012, nr 4, poz. 40). Tym samym instytucja iudex suspectus

znajduje zastosowanie w sytuacji uprawdopodobnionej okoliczności, wynikającej

zarówno ze sfery życia prywatnego, jak ze sfery urzędowej, która umożliwia

powzięcie przekonania u postronnego obserwatora procesu, że będzie ona

rzutowała na bezstronne rozstrzygnięcie sprawy. Chodzi zatem o zachowanie

sędziego, odnoszące się zarówno do oceny rozpoznawanej sprawy przed

wydaniem rozstrzygnięcia, jak i o wyrażanie pewnych opinii oceniających

uczestników postępowania, które może świadczyć o określonym nastawieniu

sędziego do sprawy lub osób w niej uczestniczących (zob. postanowienie SN z dnia

2 marca 2021 r., V KK 39/21).

Wnioskodawca nie przedstawił tego rodzaju okoliczności, które

wskazywałyby na zasadność odsunięcia SSN Kazimierza Klugiewicza od orzekania

w przedmiocie rozpoznania zażalenia na odmowę przyjęcia wniosku o wznowienie

postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności. Odnosząc się do

zaprezentowanej przez J. F. argumentacji podkreślić należy, że przyczyną

wyłączenia nie mogą być wyrażane przez sędziego ogólne poglądy prawne w

poprzednio wydawanych orzeczeniach czy publikacjach naukowych (zob. D.

Świecki [w:] B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki, Kodeks

postępowania karnego. Komentarz. Tom I. Art. 1–424, Warszawa 2024, s. 250 i

przywołane tam poglądy doktryny; postanowienie SN z dnia 10 lutego 2022 r., III

KO 7/22; postanowienie SN z dnia 8 grudnia 2023 r., II KK 540/23). Jak bowiem

słusznie podkreśla się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, sprawowanie wymiaru

sprawiedliwości jest objęte konstytucyjną zasadą niezawisłości sędziowskiej i

niezależności sądów i nie sposób wywodzić, że jego realizacja w określony,

niezgodny ze stanowiskiem strony sposób, może być powodem wyłączenia

sędziego w innej sprawie (vide postanowienie SN z dnia 21 czerwca 2023 r., IV KK

460/19; postanowienie SN z dnia 9 października 2024 r., II Zo 64/24). Zatem fakt

wydania w przeszłości takiego czy innego orzeczenia przez sędziego nie może

V KZ 31/25

3

skutkować zastosowaniem instytucji przewidzianej w art. 41 § 1 k.p.k.

Obiektywizmu SSN Kazimierza Klugiewicza nie podważa więc ani fakt

uniewinnienia innej osoby w odrębnym procesie niezwiązanym ze sprawą J. F. , ani

też uczestnictwo w składzie podejmującym uchwałę z dnia 2 czerwca 2022 r. w

sprawie o sygn. akt I KZP 2/22.

Jedynie na marginesie należy zauważyć, że wątpliwość co do bezstronności

sędziego nie może być wywodzona z samych kwestii ustrojowych związanych z

jego powołaniem i to niezależnie od tego w jakim okresie i z jakimi ułomnościami w

procedurze nominacyjnej doszło to tego powołania (zob. m.in. postanowienie SN z

dnia 21 czerwca 2023 r., IV KK 460/19; postanowienie SN z dnia 31 października

2023 r., V KK 358/23). W tym kontekście bez znaczenia pozostają rozważania J. F.

co do organu powołującego sędziego na urząd.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.

[J.J.]

[a.ł]