Obrońca podpisał kopię osobistej skargi skazanego. SN utrzymał odmowę przyjęcia zażalenia

Zarządzeniem z 21 maja 2025 r. sygn. akt V Ka 1153/24, sędzia Sądu

Okręgowego w Gdańsku na podstawie art. 120 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.

odmówił przyjęcia zażalenia skazanego na zarządzenie sędziego Sądu

Okręgowego w Gdańsku z 21 maja 2025 r. sygn. akt V Ka 1153/24 (V WSU 8/24) o

odmowie przyjęcia zażalenia na zarządzenie z 7 stycznia 2025 r. o odmowie

przyjęcia skargi od wyroku sądu odwoławczego - Sądu Okręgowego w Gdańsku z

V KZ 36/25

2

25 lipca 2024 r. sygn. akt V Ka 1153/24, wskazując w uzasadnieniu na

nieuzupełnienie przez skazanego braku formalnego wniesionego przez niego

środka odwoławczego poprzez jego podpisanie.

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł skazany W.J., wskazując, że

wnosi zażalenie, ponieważ ma do tego prawo, a nie zgadza się

z decyzją sądu, bo zażalenie zostało we właściwy sposób podpisane. Wniósł

o poddanie zarządzenia kontroli międzyinstancyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie okazało się niezasadne.

Zgodnie z art. 526 § 2 k.p.k., jeżeli kasacja – odpowiednio również na

podstawie art. 539f k.p.k. skarga na wyrok sądu odwoławczego – nie pochodzi od

prokuratora, Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich albo

Rzecznika Praw Dziecka, powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata,

radcę prawnego albo radcę Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.

W przypadku tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia obowiązuje więc tzw.

przymus adwokacko-radcowski, który jak słusznie wskazał Sąd wydający

zaskarżone zarządzenie obejmuje nie tylko wymóg podpisania, ale też i

sporządzenia, skargi przez podmiot profesjonalny. Zgodzić się należy, że co do

zasady wymogu tego nie spełnia podpisanie tekstu, który sporządziła sama strona,

ani też wyrażona w odrębnym piśmie akceptacja pisma sporządzonego przez

stronę, jak również odwołanie się do treści takiego pisma czy też jego przepisanie

lub skopiowanie pliku zawierającego takie pismo. Stanowisko takie ugruntowane

jest zarówno w orzecznictwie, jak i literaturze przedmiotu (tak m.in.: Świecki

Dariusz (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany,

LEX/el. 2025 i powołane tam orzeczenia), choć niewątpliwie każdy przypadek

wymaga analizy in concreto.

W przedmiotowej sprawie po złożeniu przez oskarżonego skargi na wyrok

sądu odwoławczego sporządzonej i podpisanej osobiście oraz nieuwzględnieniu

wniosków o zwolnienie od opłaty i przyznanie mu obrońcy z urzędu, Sąd

odwoławczy wezwał oskarżonego W.J. do uzupełnienia braku formalnego przez jej

sporządzenie i podpisanie przez adwokata lub radcę prawnego z wyboru w terminie

7 dni oraz jej opłacenie. Reprezentujący W.J. obrońca z wyboru – adw. B.T. wniósł

V KZ 36/25

3

podpisaną kopię uprzednio wniesionej przez oskarżonego osobistej skargi

składającej się z 5 lakonicznych zdań, gdzie podniesiono nienależytą obsadę

sądów obu instancji wyrokujących w sprawie, bez powołania podstawy prawnej i

argumentacji tego stanowiska. Treść skargi jednoznacznie wskazuje, iż nie została

ona sporządzona przez osobę wykonującą zawód prawniczy, gdyż pismo to nie

spełnia cech profesjonalnie sporządzonego środka zaskarżenia. Stanowisko to

znajduje potwierdzenie w treści pisma uzupełniającego obrońcy z 30 grudnia 2024

r., które zawiera jedynie krótkie, ogólnikowe ustosunkowanie się do treści tej skargi

oraz podpisany przez niego egzemplarz skarg – identycznej pod względem formy i

treści.

Zarządzeniem z 7 stycznia 2025 r. sygn. akt V Ka 1153/24 (V WSU 8/24),

sędzia Sądu Okręgowego w Gdańsku na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art.

539f k.p.k. odmówił przyjęcia skargi na wyrok sądu odwoławczego, wskazując w

uzasadnieniu na nieuzupełnienie przez skazanego braku formalnego wniesionej

przez niego osobistej skargi poprzez jej sporządzenie i podpisanie przez adwokata

lub radcę prawnego. Wniesiona w wyznaczonym terminie skarga została bowiem

podpisana przez adwokata z wyboru, ale nie została przez niego sporządzona,

ponieważ stanowiła kopię uprzednio wniesionej osobistej skargi skazanego. Na to

zarządzenie zażalenie, datowane na 24 stycznia 2025 r., w terminie wniósł skazany

W.J., lecz pisma tego nie sygnował własnoręcznym podpisem (k.29). Tego braku

formalnego, pomimo wezwania w trybie ar, 30 § 2 k.p.k. w zw. z art. 120 § 1 k.p.k.

nie uzupełnił w zakreślonym terminie 7 dni, od daty otrzymania wezwania, co

nastąpiło w dniu 2 maja 2025 r. pod rygorem pozostawienia zażalenia bez

rozpoznania (k. 31). W konsekwencji, ponieważ wniesione zażalenie w

wyznaczonym terminie nie zostało sygnowane jego własnoręcznym podpisem,

zarządzeniem z 21 maja 2025 r. sygn. akt V Ka 1153/24, sędzia Sądu Okręgowego

w Gdańsku na podstawie art. 120 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. odmówił jego

przyjęcia.

Ponieważ autor zażalenia nie wywiązał się z nałożonego na niego

obowiązku uzupełnienia braku formalnego wniesionego środka, słusznym było

rozstrzygnięcie o odmowie jego przyjęcia Jednocześnie wniesione zażalenie, poza

V KZ 36/25

4

wyrażeniem braku akceptacji dla takiej decyzji sądu, nie zawiera

żadnej

uzasadnionej kontrargumentacji, do której można byłoby się odnieść.

Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

[WB]

[a.ł]