Kasacja od roku w zawieszeniu niedopuszczalna, zarzuty bez bezwzględnych uchybień

W dniu 4 czerwca 2025 r. do Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim

wpłynęła kasacja obrońcy W.G. od wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie

Trybunalskim z 4 kwietnia 2025 r. o sygn. akt IV Ka 587/24 utrzymującego w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie z 24 czerwca 2024 r. sygn. akt II K 75/22,

którym uznając W.G. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 160 § 3 k.k. i in.

V KZ 44/25

2

wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania na okres próby 2 lat.

Obrońca W.G. wniósł w jego imieniu kasację od wyroku sądu odwoławczego,

zaskarżając go w całości i zarzucając rażącą obrazę art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art.

457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. oraz art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw.

z art. 201 k.p.k.; art. 170 § 2 k.p.k.; art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.; art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2

k.p.k.

Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Piotrkowie Trybunalskim o ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Zarządzeniem z 26 czerwca 2025 r., Przewodniczący IV Wydziału Karnego

Odwoławczego Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim na podstawie art.

530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. odmówił przyjęcia kasacji jako

niedopuszczalnej z mocy ustawy.

Na powyższe zarządzenie zażalenie złożył obrońca skazanego, zaskarżając

je w całości i podnosząc, że w zarządzeniu bezzasadnie przyjęto

niedopuszczalność wniesionej kasacji.

W konkluzji wniósł „o uchylenie zaskarżonego zarządzenia”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jest prawidłowe pod

względem merytorycznym. Słusznie przewodniczący wydziału odmówił przyjęcia

kasacji obrońcy – czyli kasacji na korzyść skazanego – od orzeczenia

utrzymującego w mocy wyrok, którym wymierzono mu karę pozbawienia wolności z

warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Jak bowiem wynika z treści art. 523 § 2

k.p.k., „kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za

przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez

warunkowego zawieszenia jej wykonania”, a ograniczenie to, zgodnie z art. 523 § 4

k.p.k., nie obowiązuje jedynie w przypadku kasacji wnoszonych przez tzw. podmiot

szczególny (określony w art. 521 § 1 i 2 k.p.k.) lub wnoszonych z powodu uchybień

wymienionych w art. 439 k.p.k. Stosując regułę prawniczego wnioskowania zwaną

rozumowaniem a contrario – która powinna być znana także autorowi

rozpoznawanego zażalenia – z powyższego można, a nawet należy wywodzić, że

V KZ 44/25

3

każda kasacja na korzyść strony, która nie została skazana na karę bezwzględnego

pozbawienia wolności, która nie została wniesiona przez podmiot szczególny lub

nie opiera się na zarzutach stanowiących bezwzględne przyczyny odwoławcze, jest

niedopuszczalna z mocy ustawy.

Wobec stanowczego brzmienia wyżej cytowanych przepisów (art. 523 § 2 i 4

k.p.k.), za warunek dopuszczalności kasacji wniesionej na korzyść osoby, wobec

której warunkowo umorzone zostało postępowanie karne, uznaje się oparcie jej na

bezwzględnych podstawach odwoławczych.

Ponieważ lektura przedmiotowej kasacji prowadzi do wniosku, że

sformułowane w niej zarzuty takich uchybień nie podnoszą uchybień,

Przewodniczący IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w

Piotrkowie Trybunalskim, zasadnie odmówił przyjęcia kasacji wniesionej przez

obrońcę W.G. w przedmiotowej sprawie jako niedopuszczalnej z mocy ustawy.

Mając na uwadze oczywistą bezzasadność zażalenia obrońcy oskarżonego,

należało utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy, na podstawie art. 637 w zw. z

art. 636 § 1 i 3 k.p.k., obciążając W.G. kosztami postępowania zażaleniowego.

[WB]

[a.ł]