Skazany czekał na odpis wyroku. SN utrzymał uznanie jego wniosku za bezskuteczny

Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2025 r., sygn. akt II

AKa 93/25, po rozpoznaniu wniesionych przez obrońców oskarżonych apelacji od

wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 20 września 2024 r., sygn. akt IV K

35/24, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Na ogłoszenie wskazanego wyroku nikt się nie stawił.

Na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 r., poprzedzającej wydanie wyroku,

obecny był m.in. obrońca oskarżonego P.A. (k. 1616-1619), oskarżony zaś nie

stawił się, został zawiadomiony prawidłowo o terminie rozprawy, nie wnosił o jego

doprowadzenie (k. 1609).

V KZ 50/25

2

W dniu 30 czerwca 2025 r. (data nadania w areszcie śledczym) został

złożony wniosek skazanego o przywrócenie terminu do do złożenia wniosku o

sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w

Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa 93/25.

Postanowieniem z dnia 10 września 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie

uznał za bezskuteczny wniosek skazanego o przywrócenie terminu do złożenia

wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu

Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa 93/25.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł skazany, wskazując, że czekał

na odpis wyroku Sądu Okręgowego, nie wiedział, że ma składać wniosek o

sporządzenie i doręczenie uzasadnienia, dowiedział się o tym od adwokata, który

go reprezentował z urzędu na etapie postępowania odwoławczego. Skazany wniósł

o uwzględnienie jego odwołania i przywrócenie terminu do złożenia wniosku o

sporządzenie i doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 422 § 1 k.p.k. w terminie zawitym 7 dni od daty

ogłoszenia wyroku, strona w tym także skazany, może złożyć wniosek o

sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Zgodnie zaś z art. 126 §

1 k.p.k., jeżeli niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony

niezależnych, strona w zawitym terminie 7 dni od daty ustania przeszkody może

zgłosić wniosek o przywrócenie terminu, dopełniając jednocześnie czynności, która

miała być w terminie wykonana.

Wskazać zatem należy, że zbadanie zasadności wniosku o przywrócenie

terminu do dokonania czynności procesowej wymaga w pierwszej kolejności

zbadania czy wniosek ten został złożony z zachowaniem terminu określonego w

przywołanym wyżej przepisie, czyli przed upływem 7 dni od ustania przeszkody

uniemożliwiającej jego terminowe zgłoszenie. Niezachowanie tego terminu

powoduje, że czynność procesowa dokonana po upływie tego terminu zawitego jest

bezskuteczna (art. 122 § 1 k.p.k.).

V KZ 50/25

3

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skazany o terminie rozprawy

apelacyjnej został powiadomiony prawidłowo (k. 1609), nie stawił się i nie wnosił o

jego doprowadzenie. Na rozprawie apelacyjnej w dniu 24 kwietnia 2025 r. obecny

był jego obrońca z urzędu. Ogłoszenie wyroku nastąpiło w dniu 30 kwietnia 2025 r.,

na które nie stawiła się żadna ze stron.

Skazany dopiero w dniu 30 czerwca 2025 r. (data nadania w areszcie

śledczym) złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o

sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w

Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa 93/25, który na mocy

postanowienia Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 10 września 2025 r., sygn. akt

II AKa 93/25, został uznany za bezskuteczny.

Dokonując oceny prawidłowości poddanego kontroli odwoławczej

postanowienia, stwierdzić należy, że termin zawity 7 dni od daty ustania

przeszkody, jak trafnie wskazał sąd meriti, powinien być liczony od momentu, kiedy

skazany najpóźniej dowiedział się o wydaniu przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku

wyroku i uprawomocnieniu się wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku, tj. od dnia 2

czerwca 2025 roku. Jest to data nadania przez skazanego w Areszcie Śledczym w

Gdańsku wniosku o wyznaczenie mu adwokata z urzędu w celu sporządzenia

kasacji (k. 1710-1711). Skazany składając powyższy wniosek wiedział już o tym, że

wyrok został wydany. Ponadto skazany w dniu 2 czerwca 2025 roku odebrał

również odpis postanowienia w przedmiocie zasądzenia kosztów dla obrońcy z

urzędu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu w

postępowaniu odwoławczym (k. 1714).

Uwzględniając powyższe, skazany winien w terminie do dnia 9 czerwca

2025 r., złożyć wniosek o przywrócenie mu terminu do złożenia wniosku o

sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego. Skazany z

takim wnioskiem wystąpił dopiero w dniu 30 czerwca 2025 r. (data nadania wniosku

w areszcie śledczym), a zatem po upływie 7-dniowego terminu zawitego

określonego w art. 126 § 1 k.p.k.

W tej sytuacji złożenie przez skazanego wniosku o przywrócenie terminu do

złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu

Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa 93/25,

V KZ 50/25

4

wskazuje w sposób oczywisty na uchybienie przewidzianemu w art. 126 § 1 k.p.k.

terminowi. Poza sporem jest bowiem, że jeżeli wniosek o przywrócenie terminu

został złożony bez zachowania 7-dniowego zawitego terminu wskazanego w art.

126 § 1 k.p.k., przewidzianego dla jego wniesienia, to wniosek taki powinien być

uznany za bezskuteczny (zob. postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2012 r., V KZ

80/12; postanowienie SN z dnia 9 lipca 2025 r., III KZ 22/15). Dlatego słusznie

zaskarżonym postanowieniem uznano wniosek ten za bezskuteczny.

Skarżący w złożonym odwołaniu nie wskazał żadnych racjonalnych

argumentów mogących tę decyzję skutecznie podważyć. Warunkiem

merytorycznym uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu jest wykazanie

przez stronę, że uchybienie terminowi, o jakim mowa w 126 § 1 k.p.k., nastąpiło z

powodu okoliczności, na które nie miała wpływu, a które zarazem uniemożliwiły

dokonanie wymaganej przez prawo czynności we właściwym czasie (zob.

postanowienie SN z dnia 9 maja 2025 r., II KZ 5/25). Odwoływanie się do braku

wiedzy o konieczności sporządzenia wniosku w realiach przedmiotowej sprawy jest

nieuzasadnione.

W tym stanie rzeczy należało uznać, że podniesione w zażaleniu

okoliczności nie wskazują, by spełniona została przesłanka z art. 126 k.p.k. i z tego

powodu zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy.

Kierując się powyższym Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]