Sąd utrzymał karę grzywny i nawiązkę dla twórcy za pomówienie w filmie

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Mławie z dnia 16 kwietnia 2025 r.

wydany w sprawie II K 818/23

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel prywatny

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

Na niekorzyść

W całości

W części

Co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Konieczność zachowania i respektowania odrębności wymowy i oceny materiału: (...) wobec postępowania Ś. E. oraz postępowania wobec Ł. I..

Kopia postanowienie Sądu Rejonowego Dla Warszawy -Woli w Warszawie z dnia 7 stycznia 2026r. w sprawie IIIK 446/25

Dowód ma charakter obiektywny, pochodzi od uprawnianego organu.

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Apelacja pełnomocnika oskarżyciela prywatnego

Na zasadzie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 4 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzuca:

1. rażącą niewspółmierność kary przez wymierzenie Ś. H. (1) za przestępstwo z art. 212 § 1 i 2 k.k. kary 400 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 700 złotych, która to kara jest niewspółmiernie łagodna i nie uwzględnia dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 k.k. na skutek:

a) niedostatecznego uwzględnienia wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu - wobec nieuwzględniania znaczenia skutków, jakie niesie za sobą formułowanie nieprzemyślanych i niepopartych jakimikolwiek dowodami zarzutów w środkach masowego komunikowania, a to m.in. ostracyzm społeczny (tu: komentarze pod filmem Ś. H., komentarze pod adresem oskarżonego na ulicy), wykluczenie społeczne (tu: pozbawienie możliwości wstępu na wydarzenie kulturalne, uzasadniony strach przez wyjściem na ulicę i przed kontynuacją działalności w Internecie), publiczne osądy oparte na domniemaniach i informacjach niezweryfikowanych (tu: określenia „pedofil” pod adresem Ł. I.), dotkliwe i długotrwałe negatywne skutki dla ofiary pomówienia dokonanego w środkach masowego komunikowania, szerzenie dezinformacji i manipulowanie informacjami, wzrost agresji, obniżenie poziomu etyki (dziennikarskiej) i odpowiedzialności za słowa, rozprzestrzenianie się kultury kłamstwa i manipulacji, a odniesieniu konkretnie do Ł. I. - nieuwzględnienia ogromnego rozmiaru krzywdy wyrządzonej mu przez oskarżonego, a polegającej na rzeczywistym wykluczeniu z możliwości kontynuowania prowadzonej dotychczas działalności i osiągania na jej podstawę dochodu oraz trwałym zniszczeniu pozytywnego wizerunku Ł. I. i narażeniu na długotrwałe znoszenie skutków ostracyzmu społecznego i agresji kierowanej w jego kierunku,

b) zlekceważenia znaczenia okoliczności obciążających, a to sposób działania oskarżonego prowadzący do potwierdzonego dowodowo poniżenia i udręczenia pokrzywdzonego oraz jego bliskich (używanie zwrotów i zabiegów retorycznych przesądzających o pomocnictwie domniemanemu pedofilowi, sposób montażu filmu, wykorzystane materiały graficzne, użyta narracja, ton głosu i podkład dźwiękowy prowadzące do manipulacji i sugestii - skutkujące potwierdzonymi: koniecznością przeprowadzki, wyzwiskami na ulicach, groźbami karalnymi), popełnienie przestępstwa w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potopienie (chęć poszerzenia grona odbiorców, chęć wzrostu popularności, chęć zysku materialnego),

c) nadania nadmiernego znaczenia okoliczności łagodzącej, mimo iż jedyną taką była wcześniejsza niekaralność oskarżonego, co nie może uzasadniać odstąpienia od zastosowania kary surowszej w postaci pozbawienia wolności, która jako jedyna gwarantowałaby spełnienie celów kary, szczególnie wobec postawy oskarżonego, do końca negującego swoje sprawstwo i nie dostrzegającego naganności swojego czynu,

d) nieuwzględnienia celów kary w zakresie prewencji szczególnej, wobec orzeczenia kary grzywny w sytuacji osiągania przez oskarżonego ponadprzeciętnie wysokich zarobków (przy czym jeszcze większych właśnie dzięki stworzeniu przedmiotowego wideo), tj. w sytuacji gdy kara finansowa (nawet w najwyższym wymiarze) nie będzie dla niego w żadnym stopniu dotkliwa i nie zapewni elementu wychowawczego oraz zapobiegawczego,

e) nieuwzględniania celów kary w zakresie społecznego oddziaływania (prewencji ogólnej) mimo powagi i rozmiaru społecznego oddziaływania przypisanego oskarżonemu czynu, tj. gdy informacje o tematyce i „bohaterach” filmu oskarżonego komentowane były w wydaniach wieczornych programów informacyjnych, odnosił się do nich przedstawiciel ministerstwa sprawiedliwości i stały się w części przyczynkiem do wszczęcia postępowania karnego - ponieważ orzeczona kara nie stanowi wystarczająco dotkliwej dla odstraszania potencjalnych sprawców, wzmacniania poczucia sprawiedliwości społecznej i nieuchronności surowej kary oraz sprzyja degradacji przyjętych norm społecznych oraz normalizacji przestępczości czy budowaniu przekonania o desuetudo w odniesieniu do karania przestępstwa pomówienia w związku z akceptowanym zaostrzeniem się języka debaty publicznej (poprzez pokazanie, że nawet przestępstwo tak dotkliwe w skutkach nie spotka się z surową karą), gdyż w społecznym odbiorze orzeczona kara ma wymiar niemalże pomijalny z uwagi na wysokość dochodów i zgromadzony majątek Ś. H.,

f) niedostatecznego uwzględnienia motywacji Ś. H. (1) zasługujących na potępienie, a polegających na woli uzyskania rozgłosu, wzbudzenia sensacji, wykorzystania wrażliwej społecznie problematyki i rozpoznawalności Ł. I. do powiększania swoich zasięgów, grona obserwujących go osób, zdobycia jeszcze większej sławy oraz uzyskiwania jeszcze większych przychodów ze swojej działalności kosztem m.in. wizerunku pokrzywdzonego,

g) nieadekwatnego rozważenia sposobu zachowania się sprawcy, który, jako wieloletni twórca internetowy, mimo świadomości ogromnego zainteresowania społecznego podejmowaną w filmie poważną tematyką i ogromnego zainteresowania przedmiotowym materiałem filmowym, a więc także poważnych konsekwencji swoich słów, pomówił w nim Ł. I. bez posiadania jakichkolwiek dowodów na podnoszone zarzuty, bez przeprowadzenia rzetelnej analizy, bez zachowania wymaganej ostrożności przy formułowaniu tak poważnych zarzutów względem Ł. I., mając na względzie jedynie rozgłos i własny interes, przy jednoczesnym zlekceważeniu dobra ofiar (zob. zeznania Ś. N., B. Ś. i B. F.),

h) całkowitego zlekceważenia znaczenia rozmiaru ujemnych następstw przestępstwa, które są długotrwałe, dotykają zarówno sfery osobistej, jak i zawodowej pokrzywdzonego, a polegają na utracie zaufania, pogorszeniu relacji społecznych oraz realnych stratach wizerunkowych i materialnych, a nadto dotknęły także członków rodziny i bliskich Ł. I.,

i) całkowitego pominięcia warunków osobistych sprawcy - w tym przede wszystkim posiadanego majątku i osiąganych wysokich dochodów, a przy tym istotnej i dostrzegalnej zmiany ww. warunków właśnie w wyniku opublikowania przedmiotowego materiału wideo, skutkujących zdecydowanym zwiększeniem możliwości zarobkowych oskarżonego (m.in. dzięki wykorzystaniu wizerunku rozpoznawalnego Ł. I.), a także nieposiadania nikogo na utrzymaniu,

j) niedostatecznego uwzględnienia zachowania się Ś. H. (1) po popełnieniu przestępstwa, a to przede wszystkim brak starań z jego strony o naprawienie negatywnych następstw przestępstwa, brak publicznego sprostowania pomówień, brak przeprosin, brak zadośćuczynienia społecznemu poczuciu sprawiedliwości, całkowity brak autokrytycyzmu i zachowanie polegające na lekceważeniu znaczenia swojego czynu oraz przekonanie o słuszności własnego postępowania i negowanie okoliczności oczywistych, które potwierdzały same zasady doświadczenia życiowego (np. zakres tematyki materiału wideo)

przez co orzeczono karę o charakterze symbolicznym, zbyt łagodną i niedotkliwą w szczególności wobec wysokości osiąganych przez oskarżonego dochodów, podczas gdy tylko kara pozbawienia wolności byłaby adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz daleko idących, nieodwracalnych skutków przestępstwa Ś. H. i miała realny walor prewencji generalnej i specjalnej;

2. rażącą niewspółmierność nawiązki przez zasądzenie od Ś. H. (1) za przestępstwo z art. 212 § 1 i 2 k.k. nawiązki w kwocie 70 000 złotych na skutek niedostatecznego uwzględnienia wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu i jego daleko idących konsekwencji, przy równoczesnym pominięciu braku istnienia okoliczności łagodzących, przez co zasądzono nawiązkę o charakterze symbolicznym w szczególności w świetle dochodów oskarżonego, podczas gdy tylko kwota nawiązki w maksymalnym ustawowym wymiarze byłaby adekwatna do znaczenia czynu i jego skutków oraz miała walor prewencji generalnej i specjalnej.

Apelacja obrońcy oskarżonego

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuca:

1. obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 14 k.p.k., polegająca na przekroczeniu przez Sąd granic aktu oskarżenia, poprzez przypisanie oskarżonemu Ś. H. (1) czynu o istotnie odmiennym i znacznie cięższym znaczeniu niż określony przez oskarżyciela prywatnego, w szczególności poprzez uznanie, że oskarżony pomówił Ł. I. o posiadanie wiedzy o kontaktach Ś. E. o charakterze seksualnym z osobami poniżej lat 15 oraz o bycie „wiedzącym o wszystkim pomocnikiem” i osobą „latami kryjącą” Ś. E., podczas gdy akt oskarżenia zarzucał mu jedynie pomówienie o wiedzę o ogólnych kontaktach z osobami poniżej 15 lat oraz pomoc w organizacji i ukrywaniu spotkań, bez przypisywania wiedzy o ich seksualnym charakterze i bez wskazania na wieloletni okres działania, co skutkowało wydaniem orzeczenia opartego na podstawie faktycznej wykraczającej poza granice zarzutu;

2. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k., mająca istotny wpływ' na treść wyroku, polegająca na dokonaniu dowolnej, sprzecznej z treścią analizowanego materiału filmowego (...) oceny dowodów, co skutkowało również błędnymi ustaleniami faktycznymi, poprzez nieuzasadnione powiązanie przez Sąd snu erotycznego opisywanego przez Ś. E. z komentarzem oskarżonego dotyczącym Ł. I. („z pomocą przychodzi wiedzący o wszystkim Ł. I.”), pomimo że wypowiedzi te odnosiły się do zupełnie różnych wątków filmu i odmiennych kwestii. W rzeczywistości wypowiedź ta padła wyłącznie w kontekście sprawdzenia narracji dotyczącej świadomości I. i E. na temat wieku dziewczyny, z którą prowadzili korespondencję oraz świadomości I. dotyczącej tego, że Ś. E. “romansuje” z 14 łatką przez Internet. Powyższy błąd interpretacyjny Sądu doprowadził w konsekwencji do błędnego ustalenia, że oskarżony zarzucił Ł. I. pomocnictwo Ś. E. w działaniach o charakterze seksualnym względem małoletniej;

3. obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., polegająca na dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego poprzez niewłaściwe określenie treści i charakteru filmu będącego przedmiotem publikacji oskarżonego, co skutkowało również błędnymi ustaleniami faktycznymi. Wbrew ustaleniom Sądu, materiał filmowy nie zawierał tezy, jakoby Ś. E. był pedofilem, a Ł. I. mu w tym pomagał. Film, w zakresie dotyczącym Ł. I., koncentrował się na przedstawieniu jego wiedzy o relacji Ś. E. z 14-letnią dziewczyną oraz na tym, że pokrzywdzony nie tylko nie reagował w sposób właściwy, ale aktywnie wspierał tę relację. Film nie posługiwał się terminologią prawną i nie zawierał bezpośrednich stwierdzeń o przestępstwie - przeciwnie, jego narracja była wyważona, osadzona w granicach rzetelności dziennikarskiej, posługiwała się pojęciami takimi jak „niewłaściwe relacje”, „niewłaściwe kontakty”, zachowując powściągliwość językową. Pomijając istotne fragmenty materiału dowodowego oraz błędnie interpretując jego znaczenie, Sąd naruszył obowiązek wszechstronnego rozważenia całokształtu dowodów i dokonał oceny sprzecznej z zasadą logicznego i racjonalnego wnioskowania, co miało wpływ na treść wyroku:

⚫

w związku z zarzutem 3 - obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na jego treść, w szczególności art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k., polegającą na dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że oskarżony nie wykazał prawdziwości stawianych Ł. I. zarzutów, podczas gdy prawdziwość tych zarzutów, w rzeczywistym zakresie, w jakim zostały one postawione, została wykazana zarówno w inkryminowanym filmie, w kolejnym materiale „Cała prawda o Ł. I.”, jak i w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym, w tym w treści rozmów i wiadomości ujawnionych w toku postępowania,

⚫

w związku z zarzutem 3 - obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k., mająca istotny wpływ na treść wyroku, co skutkowało również błędnymi ustaleniami faktycznymi, polegająca na dowolnej, nieprawidłowej interpretacji charakteru materiału filmowego (...) jako osobistej, autorskiej wypowiedzi oskarżonego, zamiast prawidłowego potraktowania go jako reportażu, którego istotą jest prezentacja zgromadzonych dowodów, nagrań, relacji świadków oraz wypowiedzi osób trzecich. W konsekwencji Sąd błędnie dokonał oceny materiału filmowego, skupiając się na wyrwanych z kontekstu pojedynczych zdaniach oskarżonego, z pominięciem specyfiki gatunkowej filmu, którego celem było przede wszystkim przedstawienie bogatego materiału dowodowego w taki sposób, aby widz samodzielnie mógł wyrobić sobie opinię na temat opisywanych zdarzeń, zaś komentarze oskarżonego były jedynie jego oceną lub zabiegiem oratorskim (np. „Z pomocą przychodzi Ł. I.”),

⚫

w związku z zarzutem 3 - obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., a w konsekwencji dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych, polegająca na oparciu kluczowych ustaleń faktycznych dotyczących treści i wymowy filmu (...) nie na jego rzeczywistej, literalnej treści ani logicznie wynikających z niego wnioskach, lecz na rzekomym subiektywnym odbiorze społecznym oraz przekazywanych przez świadków informacjach, odnośnie rzekomego „wrażenia”, które te osoby miały odnieść odnośnie tego, że film pomawia Ł. I. o pomocnictwo w przestępstwie pedofilii;

4. zarzut obrazy przepisów postępowania, mającej istotny wpływ na treść wyroku a w szczególności art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., polegającej na zaniechaniu dokonania pełnych i jednoznacznych ustaleń faktycznych w zakresie treści filmu (...) oraz pominięciu w uzasadnieniu wyroku stanowiska co do autentyczności i wiarygodności kluczowych dowodów powołanych przez oskarżonego na poparcie tzw. dowodu prawdy, w szczególności braku jednoznacznego stanowiska Sądu co do tego, czy Ł. I. faktycznie prowadził rozmowę o charakterze flirtu z 13-letnią dziewczyną, czy Ł. I. wiedział, że jest to relacja damsko-męska, czy Ł. I. namawiał dziewczynę na spotkanie z dorosłym Ś. E., czy Ł. I. wiedział o co najmniej 2 innych przypadkach kontaktów Ś. E. z dziećmi poniżej lat 15-tu. Sąd nie wskazał również, czy przedstawione w inkryminowanym filmie oraz następnym materiały (m.in. kopie rozmów, wiadomości głosowe) zostały uznane za autentyczne. Powyższe doprowadziło do pominięcia istotnych z punktu widzenia sprawy okoliczności faktycznych, zredukowania analizy do fragmentarycznego cytowania wypowiedzi oskarżonego oraz błędnego przypisania mu tezy, która nie wynikała z treści filmu, a nadto istotnie utrudnia odniesienie się prawidłowości dokonanych ustaleń;

5. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, polegająca na jednostronnym dokonaniu ustaleń faktycznych, w. sposób skrajnie wyrywkowy, wybiórczy, koncentrując się tylko na wybranych negatywnych aspektach (w dodatku błędnie ustalonych), przy całkowitym pominięciu aspektów' pozytywnych:

⚫

w odniesieniu do konsekwencji filmu - obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., mająca istotny wpływ na treść wyroku, co skutkowało również błędnymi ustaleniami faktycznymi, polegająca na jednostronnym i dowolnym dokonaniu ustaleń co do skutków publikacji filmu (...), poprzez przypisanie wszystkich negatywnych konsekwencji, jakie dotknęły Ł. I., wyłącznie oskarżonemu i jego konkretnym cytatom z filmu, przy całkowitym pominięciu innych istotnych czynników, które wpłynęły na społeczną ocenę działań pokrzywdzonego, w tym ukazanych przez Ś. H. (1) dowodów na oczywiście naganne zachowanie się pokrzywdzonego wobec małoletniej, tj. namawiania jej na spotkanie z dorosłym Ś. E. giętkie romansowanie przez Internet jest fajne, ale ile można, spotkajcie się to moja rada”), wysyłaniu do 14~latki wiadomości głosowych o treści '‘‘Chodź do B. to mnie znajdziesz, zabawimy się ostro bez Ś., tylko ja i moja czternastka”, a także niefortunnych działań PR podejmowanych przez pokrzywdzonego po publikacji filmu, (np. wykorzystaniu wizerunku matki i rodzeństwa w filmie (...) (...) (...) N.” co skutkowało negatywnymi artykułami i komentarzami w sieci), i również wypowiedzi i publikacji innych twórców internetowych, w tym popularnych materiałów krytycznych, które nie były autorstwa oskarżonego i za które oskarżony odpowiedzialności nie ponosi,

⚫

w odniesieniu do konsekwencji filmu - obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., mająca istotny wpływ na treść wyroku, co skutkowało również błędnymi ustaleniami faktycznymi, polegająca na dowolnym i sprzecznym z materiałem dowodowym ustaleniu przez Sąd, że publikacja filmu (...) przyniosła negatywne skutki dla ofiar, przy ograniczeniu tej kwestii wyłącznie do B. Ś. (1) oraz B. C., podczas gdy. B. Ś. (1) nie została w filmie (...) ani pokazana, ani wspomniana, a oskarżony w żadnym materiale nie twierdził, że B. Ś. (1) była pokrzywdzona przez Ś. E., a ustalenia dotyczące B. C. Sąd oparł na relacji osoby trzeciej. Dodatkowo Sąd dokonał istotnej nadinterpretacji zeznań, przypisując świadkom twierdzenia, które z materiału dowodowego nie wynikają,

⚫

jako zarzut powiązany z zarzutem 5.2 podnoszę zarzut obrazy przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 167 oraz art. 410 k.p.k., mającej istotny wpływ na treść orzeczenia, polegającej na dokonaniu przez Sąd ustaleń faktycznych dotyczących rzekomych negatywnych skutków publikacji filmu (...) dla B. C. wyłącznie na podstawie zeznań osoby trzeciej, tj. Ś. N., blisko powiązanego z pokrzywdzonym, (mimo że B. C. oskarżony twierdził, że B. C. informowała go o tym, że została przez Ś. N. zmanipulowana), bez podjęcia jakichkolwiek działań zmierzających do weryfikacji tych twierdzeń, w szczególności bez przesłuchania samej B. C., a oskarżony kwestionował, jakoby B. C. odczuwała wskazywane przez świadka emocje i skutki działań oskarżonego,

⚫

w odniesieniu do konsekwencji filmu - obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegająca na dokonaniu dowolnych i jednostronnych ustaleń faktycznych w zakresie rzekomego związku inkryminowanej publikacji z późniejszą ofertą udziału w walce organizowanej przez federację (...);

6. obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., mająca istotny wpływ na treść wyroku, polegająca na dokonaniu nierzetelnej i jednostronnej oceny zeznań świadków, przejawiającej się w selektywnym uwzględnianiu wyłącznie tych fragmentów wypowiedzi, które wspierały przyjętą przez Sąd tezę o winie oskarżonego, przy jednoczesnym całkowitym pominięciu innych istotnych okoliczności wynikających z tych zeznań:

⚫

w odniesieniu do interpretacji zeznań świadków - obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., mająca istotny wpływ na treść wyroku, polegająca na dokonaniu nierzetelnej oceny zeznań świadka Ł. E. poprzez uznanie ich za w pełni wiarygodne przy jednoczesnym przypisaniu im treści, której w rzeczywistości nie zawierały, w szczególności poprzez przeinaczenie opisywanych przez świadka okoliczności związanych z treścią i sensem materiału (...), jego odbiorem, a także pominięciem korzystnych dla oskarżonego fragmentów zeznań świadka. Jednocześnie ustalenie wiarygodności nastąpiło z pominięciem przez Sąd dowodu z materiału filmowego, z którego wynika, że Ł. E. w późniejszej wypowiedzi częściowo zaprzeczył swoim zeznaniom złożonym przed Sądem, mimo że materiał ten został zgłoszony w toku postępowania,

⚫

w odniesieniu do interpretacji zeznań świadków - obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., mająca istotny wpływ na treść wyroku, polegająca na dokonaniu nierzetelnej oceny zeznań świadka Y. I. poprzez przypisanie jego wypowiedziom znaczenia, którego w rzeczywistości nie miały, w tym uznanie jego subiektywnych ocen i wrażeń za dowód faktyczny, pominięcie istotnych, korzystnych dla oskarżonego treści jego zeznań, a także całkowite zignorowanie tych elementów wypowiedzi świadka, które potwierdzały rzetelność działań oskarżonego i taktyczną siłę materiałów dowodowych przedstawionych w filmie,

⚫

w odniesieniu do interpretacji zeznań świadków - obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.k. oraz art, 410 k.p.k., mająca istotny wpływ na treść wyroku, polegająca na dowolnej i nierzetelnej ocenie zeznań świadka Ł. T., poprzez przypisanie jego wypowiedziom treści, których nie zawierały, w szczególności błędne uznanie, że świadek potwierdził, iż film przedstawiał Ł. I. jako pomocnika pedofila, podczas gdy z literalnej treści zeznań wynika jedynie, że I. został ukazany w negatywnym świetle jako przyjaciel osoby, wobec której formułowano zarzuty, a niejako osoba osobiście zaangażowana w te czyny,

⚫

w odniesieniu do interpretacji zeznań świadków - obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., polegająca na dokonaniu nierzetelnej i wybiórczej oceny zeznań świadka Ś. N., poprzez bezkrytyczne przyjęcie ich za wiarygodne mimo oczywistego braku obiektywizmu świadka wynikającego z jego wieloletniej, bliskiej relacji z pokrzywdzonym, a także skupienie się na interpretacji negatywnej i pominięcie istotnych okoliczności korzystnych dla oskarżonego, które z zeznań wynikały,

⚫

obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., mająca istotny wpływ na treść wyroku, polegająca na dokonaniu nierzetelnej i jednostronnej oceny zeznań świadka B. Ś. (1), przez nadanie im znaczenia nieadekwatnego do ich treści oraz całkowite pominięcie istotnych okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego,

⚫

obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.k. oraz art, 41 0 k.p.k., mająca istotny wpływ' na treść wyroku, polegająca na nierzetelnej, wybiórczej i stronniczej ocenie zeznań świadka B. Ś. (2), poprzez ich przeinaczenie, pominięcie istotnych fragmentów/ świadczących na korzyść oskarżonego oraz całkowite nieuwzględnienie materiału dowodowego, z którego jednoznacznie wynika, że działania Ł. I. wobec świadka miały związek z jej publicznymi wypowiedziami na temat Ś. E., co podważa prawidłowość ustaleń Sądu dotyczących braku podstaw do przyjęcia, że Ł. I. próbował dezawuować osoby ujawniające niewłaściwe zachowania jego przyjaciela,

⚫

w związku z zarzutem 6.6. zarzucam błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że publiczny wpis Ł. I. dot. B. Ś. odnosił się do bliżej niezidentyfikowanej relacji Ł. I. z partnerką, podczas gdy oczywiste jest, że wpis dotyczy Ś. E. i informacji upublicznionych przez B. Ś. - „Zniszczyłaś życie mojemu przyjacielowi Ś. E.. Oskarżyłaś go o rzeczy, których nie zrobił”,

⚫

obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., mająca istotny wpływ na treść wyroku, polegająca na błędnej interpretacji znaczenia dowodu z zeznań świadka B. F. poprzez przyjęcie, że ich celem było wykazanie wiedzy Ł. I. o rzekomych czynach pedofilskich Ś. E., a w konsekwencji wyciągnięcie błędnych wniosków, podczas gdy świadek została powołana wyłącznie w celu wykazania, że Ś. E. utrzymywał relacje z bardzo młodymi dziewczynami, a Ł. I. miał o tym wiedzę i mimo tej wiedzy nie tylko milczał, ale dyskredytował osoby, które zdecydowały się ujawnić niewłaściwe działania Ś. E.. Powyższe doprowadziło do nieuprawnionej dyskwalifikacji tego środka dowodowego oraz zniekształcenia rzeczywistej treści stawianych oskarżonemu zarzutów,

⚫

jako związany z zarzutem 6.7 podaję zarzut obrazy przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., mającej istotny wpływ na treść wyroku, polegającej na pominięciu w ocenie materiału dowodowego istotnych dowodów, w szczególności akt postępowania przygotowawczego, wskazujących, że Ł. I. miał wiedzę o relacjach Ś. E. z innymi bardzo młodymi dziewczynami, w tym z osobami poniżej 15-tego roku życia;

7. obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 170 § 1 pkt 2 i art. 171 § 1 i 6 k.p.k., mająca istotny wpływ na treść wyroku, polegająca na wielokrotnym uchylaniu przez Sąd pytań zadawanych świadkom przez oskarżonego i obrońcę jako rzekomo nieistotnych lub wykraczających poza tezę dowodową, co w rzeczywistości prowadziło do ograniczenia prawa oskarżonego do obrony i uniemożliwiało mu budowanie własnej narracji procesowej;

8. obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.k.. art. 410 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k., co skutkowało również błędnymi ustaleniami faktycznymi, polegająca na pominięciu i braku analizy materiału dowodowego w postaci filmu „Cała prawda o Ł. I.”, który został złożony do akt sprawy, lecz przez Sąd został uznany za nieistotny dowód, mimo że zawierał szereg kluczowych informacji odnoszących się zarówno do zachowań Ł. I., jak i do prawdziwości twierdzeń oraz intencji i zarzutów formułowanych przez oskarżonego Ś. H. (1). W szczególności z filmu wynikało, że Ł. I. namawiał 14-letnią dziewczynę do spotkania z dużo starszym Ś. E., uczestniczył w działaniach mających na celu manipulowanie jej uczuciami, oraz publicznie dyskredytował B. Ś. (2) w związku z jej wypowiedziami o Ś. E.. Film ten zawierał również jasne doprecyzowanie tezy oskarżonego, z której jednoznacznie wynikało, że celem Ś. H. (1) nie było przypisanie Ł. I. współudziału w ewentualnych przestępstwach seksualnych Ś. E., lecz przedstawienie mu zarzutu milczenia, wiedzy i biernego wspierania. W takiej sytuacji uznanie, że film nie miał znaczenia dla sprawy i zaniechanie wyciągania jakichkolwiek wniosków było niewłaściwe;

9. obrazę przepisów postępowania, a w szczególności art. 167 k.p.k., art. 170 k.p.k., oraz innych, a także art. 7 k.p.k., polegające na bezzasadnym oddaleniu wniosków dowodowych oraz niedopuszczenie dowodów z urzędu:

⚫

obrazę przepisów postępowania, a w szczególności art. 167 k.p.k., art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k., art. 170 § 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k., polegające na bezzasadnym oddaleniu wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka B. C., a także niedopuszczenie dowodu z urzędu, w sytuacji gdy Sąd przydał informacjom dotyczącym stanowiska tego świadka istotne znaczenie i na informacjach dotyczących B. C. oparł swoje rozstrzygnięcie, a wszelkie te informacje pochodziły „z drugiej ręki”,

⚫

obrazę przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, w szczególności art. 167 k.p.k., art. 170 § 1 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., polegające na bezzasadnym oddaleniu przez Sąd 1 instancji wniosków dowodowych obrony o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychologa dziecięcego oraz biegłego z zakresu medioznawstwa, przy jednoczesnym błędnym przyjęciu, że dowody te nie mają znaczenia dla sprawy, co doprowadziło do zaniechania wyjaśnienia kluczowych okoliczności związanych z wpływem działań pokrzywdzonego Ł. I. na dobro małoletnich oraz znaczeniem społecznym i edukacyjnym materiału filmowego objętego postępowaniem,

⚫

obrazę przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, w szczególności art. 167 k.p.k., art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., poprzez bezzasadne oddalenie dwóch wniosków dowodowych obrony o przesłuchanie świadków - I. Ś. oraz D. W., na okoliczność motywacji oskarżonego w opublikowaniu materiału filmowego oraz znaczenia tego materiału z perspektywy ofiar, przy jednoczesnym dopuszczeniu dowodów strony przeciwnej na analogiczne okoliczności oraz bezpodstawne uznanie, że dowody te zmierzały wyłącznie do przedłużenia postępowania,

⚫

przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, w szczególności art. 167 k.p.k., art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k., poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie oględzin filmu opublikowanego przez oskarżonego (...) (...) (...), (...), mimo że dotyczył on istotnych dla sprawy okoliczności, takich jak motywacja oskarżonego do opublikowania materiału (...), jego przewidywania co do konsekwencji finansowych tej publikacji, a także kontekst całego działania, który był przedmiotem negatywnej oceny Sądu, bez uprzedniego zapoznania się z treścią dowodu i przy błędnym założeniu, że wypowiedzi oskarżonego poza rozprawą nie mogą stanowić materiału dowodowego,

⚫

przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, w szczególności art. 170 § 1 pkt 2 i pkt 5 k.p.k., art. 170 § 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k., poprzez bezzasadne oddalenie wniosku obrony o uzupełniające przesłuchanie świadka Ł. E., mimo że okoliczności objęte wnioskiem dowodowym miały istotne znaczenie dla kwestii będących przedmiotem ustaleń Sądu, a ich wyjaśnienie było konieczne dla dokonania rzetelnych i zgodnych z rzeczywistością ustaleń dotyczących związku (...) z publikacją inkryminowanego filmu, której to kwestii Sąd nadał istotne znaczenie,

⚫

obrazę przepisów postępowania, a w szczególności art. 167 k.p.k., polegająca na niedopuszczeniu z urzędu dowodu z uzupełniających zeznań B. Ś., w niejednoznaczności tych zeznań oraz przyznanie wiarygodności zeznaniom C. W., które były sprzeczne z przedstawionym przez oskarżonego materiałem dowodowym;

10. naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, w szczególności art. 54 Konstytucji RP. art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, art. 41 ustawy - Prawo prasowe z dnia 26 stycznia 1984 r., a także postępowania w art. 7 k.p.k. w zw. z art. 213 § 2 k.k. i art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., poprzez wadliwą ocenę roli oskarżonego jako dziennikarza i niedostateczne uwzględnienie konstytucyjnych i konwencyjnych gwarancji wolności słowa oraz prawa społeczeństwa do informacji, skutkujące błędnym przyjęciem, że wypowiedzi oskarżonego nie korzystają z ochrony wynikającej z przysługujących dziennikarzowi kontratypów;

11. z ostrożności zarzucam również rażącą niewspółmierność orzeczonej kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k., przejawiającą się w wymierzeniu kary nadmiernie surowej, która nie uwzględnia całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania, w szczególności okoliczności łagodzących, znaczenia społecznego ujawnionych w materiale nieprawidłowości oraz motywacji oskarżonego przy publikacji filmu.

Niezasadny

Niezasadny

Apelacje pełnomocnika oskarżyciela prywatnego oraz obrońcy oskarżonego nie zasługiwały na uwzględnienie. Żaden z zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego nie okazał się trafny, a argumentacja na ich poparcie stanowiła tylko i wyłącznie własną ocenę materiału dowodowego i prezentowała ustalenia zgodne z interesem procesowym strony, nie zaś wykazanie uchybień w procesie wyrokowania przez Sąd Rejonowy. Z kolei, pełnomocnik oskarżyciela prywatnego w istocie ograniczył się do postulatu w zakresie wymiaru kary.

Na wstępie należy podkreślić, że Sąd Okręgowy, po wszechstronnym rozważeniu całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd Rejonowy, który dokonując analizy całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku przewodu sądowego, w sposób prawidłowy oraz w pełni odpowiadający zasadom wynikającym z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., ustalił, iż oskarżony za pomocą środków masowego komunikowania, tj. w sieci Internet za pośrednictwem portalu (...).(...), w materiale wideo opublikowanym w dniu 3 października 2023 r., pomówił pokrzywdzonego Ł. I. o to, że miał on wiedzę o kontaktach Ś. E. o charakterze erotycznym i seksualnym z osobami w wieku poniżej lat piętnastu, że był w tym zakresie wiedzącym o wszystkim pomocnikiem Ś. E. oraz, że go w tym zakresie latami krył, co mogło Ł. I. poniżyć w opinii publicznej oraz narazić na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywania przez niego działalności twórcy internetowego.

Tym samym, Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska obrońcy oskarżonego, jakoby Sąd Rejonowy naruszył przepisy postępowania karnego, tj. art. 14 k.p.k., polegającej – zdaniem autora apelacji – na wyjściu przez Sąd I instancji poza granice prywatnego aktu oskarżenia poprzez przypisanie oskarżonemu czynu o istotnie odmiennym, a nawet „

znacznie cięższym” znaczeniu. Zgodnie z art. 14 § 1 k.p.k.,

wszczęcie postępowania sądowego następuje na żądanie uprawnionego oskarżyciela lub innego uprawnionego podmiotu. Warto przypomnieć, że w orzecznictwie powszechnie akcentuje się, iż zgodnie z tą zasadą określoną w art. 14 § 1 k.p.k., ramy postępowania jurysdykcyjnego są określone przez zdarzenie historyczne opisane w akcie oskarżenia, a nie przez poszczególne elementy tego opisu. W konsekwencji, sąd nie jest związany ani szczegółowym opisem czynu zawartym w zarzucie aktu oskarżenia, ani kwalifikacją prawną nadaną temu czynowi przez oskarżyciela. Zasada skargowości nie ogranicza sądu w ustaleniach szczegółowych elementów faktycznych zdarzenia opisanego w akcie oskarżenia, ani w prawnej ocenie zarzucanego czynu

(vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2021 r., II KK 26/21, LEX nr 3219756, Postanowienie SN z 6.11.2025 r., II KK 317/25, LEX nr 3984104). Powyższe pozwala na przyjęcie jako zasadnego wnioskowania Sądu Najwyższego (

vide: wyrok z 30 października 2012 r., w sprawie II KK 9/12, LEX nr 1226693) w zakresie dopuszczalnych (mieszczących się w granicach skargi) uprawnień sądu do modyfikacji zarzutu i kwalifikacji prawnej. Zgodnie z powołanym orzeczeniem możliwe jest: ustalenie odmiennego czasu popełnienia czynu będącego przedmiotem rozpoznania; dokonanie odmiennych ustaleń faktycznych dotyczących zarówno strony przedmiotowej, jak i podmiotowej, ustalenie odmiennego sposobu zachowania się i działania poszczególnych sprawców; ustalenie odmiennego skutku i powiązanie go z zachowaniem oskarżonego

(por. Kodeks postępowania karnego. Komentarz. pod red. D. Świeckiego, wydanie 4, str. 116). W orzecznictwie przyjmuje się także, że nie narusza tożsamości czynu odmienne ustalenie przez sąd orzekający, w porównaniu z aktem oskarżenia, sposobu działania sprawcy, decydujące jest natomiast, by ocena taka zamykała się w ramach tego samego zdarzenia faktycznego

(vide: postanowienie Sądu Najwyższego z 30 sierpnia 2001 r. VKKN 111/01, podobnie wyroki w sprawach II KK 96/05 i V KKN 473/99). Nie dochodzi do wyjścia przez sąd poza granice skargi oskarżyciela, jeśli w czynie przypisanym oskarżonemu w wyroku skazującym zamieszczono, choćby w innej formule jurydycznej, opis tej samej czynności wykonawczej, skierowanej do tego samego przedmiotu, a więc podstawowe elementy określające fakt główny, który uzasadniał wystąpienie z oskarżeniem

(vide: postanowienie Sądu Najwyższego z 2.04.2003 VKK 281/04). Dla zobrazowania tego, czy w przedmiotowej sprawie doszło do wyjścia poza granice aktu oskarżenia, konieczne jest odniesienie się z jeden strony do tego, co zarzucono oskarżonemu w prywatnym akcie oskarżenia, a z drugiej do tego, za co został on skazany przez Sąd I instancji.

W przedmiotowej sprawie oskarżyciel prywatny zarzucił między innymi oskarżonemu, że za pomocą środków masowego komunikowania, tj. w sieci Internet za pośrednictwem portalu (...).(...) w materiale wideo opublikowanym w dniu 03 października 2023 r. pomówił pokrzywdzonego Ł. I. o to, że ten miał posiadać wiedzę o kontaktach bliżej nieokreślonych „

minecraftowych twórców”, w tym Ś. E., z osobami poniżej lat 15, które to kontakty według Ś. H. (1) miały mieć charakter o podłożu seksualnym oraz miał rzekomo pomagać w organizacji tych spotkań, jak również miał pomagać Ś. E. w ukrywaniu tych spotkań oraz w inkryminowanym materiale wskazuje, że Ś. E. ma rzekomo posiadać wiedzę, która mogłaby skompromitować Ł., co miało wzbudzić w osobach oglądających materiał przekonanie, że oskarżyciel prywatny utrzymywał kontakty o podłożu seksualnym z osobami poniżej 15. roku życia, jak również miał rzekomo namawiać co najmniej jedną domniemaną ofiarę do milczenia o opisywanych w materiale zdarzeniach, co jest nieprawdą. Sąd, dokonując zmiany opisu czynu, przyjął natomiast, że oskarżony Ś. H. (1) za pomocą środków masowego komunikowania, tj. w sieci Internet za pośrednictwem portalu A..(...), w materiale wideo opublikowanym w dniu 3 października 2023 r., pomówił pokrzywdzonego Ł. I. o to, że miał on wiedzę o kontaktach Ś. E. o charakterze erotycznym i seksualnym z osobami w wieku poniżej lat piętnastu, że był w tym zakresie wiedzącym o wszystkim pomocnikiem Ś. E. oraz, że go w tym zakresie latami krył, co mogło Ł. I. poniżyć w opinii publicznej oraz narazić na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywania przez niego działalności twórcy internetowego.

Nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego, że zarówno prywatny akt oskarżenia, jak i wyrok Sądu Rejonowego odnosiły się do tego samego materiału video, opublikowanego w określonym czasie, tj. w dniu 3 października 2023 r., za pośrednictwem tego samego portalu internetowego, dotyczącej osoby oskarżyciela prywatnego oraz tego samego dobra prawnego w postaci czci i jego dobrego imienia. Sąd Rejonowy nie przypisał oskarżonemu innego czy

[…]