Kierowca jadący rowerem do bramy zakładu. Zdarzenie uznane za wypadek przy pracy

Sąd Rejonowy w Opolu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 7 października 202r.

I. ustalił, że zdarzenie z dnia 24 listopada 2020 roku z udziałem powoda P. P. (1), mające miejsce przy ul. (...) w N., stanowi wypadek przy pracy;

II. nakazał pozwanym P. P. (3) i R. R. prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej w N. pod nazwą (...) Budowlane Spółka Cywilna R. R., P. P. (2) wydać powodowi P. P. (1) protokół ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy, do jakiego doszło w dniu 24 listopada 2020 r.;

III. w pozostałym zakresie powództwo oddalił;

IV. zasądził solidarnie od pozwanych P. P. (2) i R. R. prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej w N. pod nazwą (...) Budowlane Spółka Cywilna R. R., P. P. (2) na rzecz powoda P. P. (1) kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych 00/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

V. nakazał pozwanym P. P. (3) i R. R. prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej w N. pod nazwą (...) Budowlane Spółka Cywilna R. R., P. P. (2) uiścić solidarnie na rzecz Skarbu Państwa - kasy Sądu Rejonowego w Opolu kwotę 500 złotych (pięćset złotych 00/100) tytułem opłaty sądowej od pozwu, od uiszczenia której powód był zwolniony z mocy ustawy.

Apelację od powyższego wyroku złożył pełnomocnik pozwanego, który zaskarżył orzeczenie Sądu Rejonowego w całości, zarzucając mu:

I. Naruszenie prawa materialnego art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 października 2002r o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych poprzez uznanie zdarzenia z dnia 24 listopada 2020 r za wypadek przy pracy

II. Naruszenie prawa procesowego art. 233 kpc poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że powód nie zerwał związku z pracą w chwili wypadku.

Pełnomocnik pozwanego wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i oddalenie powództwa w całości ewentualnie uchylene zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych

W odpowiedzi na apelację pełnomocnik powoda, wniósł o oddalenie apelacji pozwanych w całości, przeprowadzenie rozprawy apelacyjnej, zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym według norm prawem przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, przy dokonaniu oceny tego stanu zastosował właściwe przepisy prawa materialnego tj. przede wszystkim art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych zawierający definicję wypadku przy pracy, jak również prawidłowo wykorzystał orzecznictwo Sądu Najwyższego, kluczowe dla rozstrzygnięcia sporu, przytaczając jego przykłady w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Sąd Okręgowy stwierdza zatem, że nie doszło do zarzucanych w apelacji naruszeń prawa materialnego ani prawa procesowego w postaci art. 233 k.p.c., wywody apelacji w tym zakresie należy ocenić jako bezpodstawne i nieuzasadnione. Teza ta dotyczy między innymi zarzutu naruszenia wyżej wymienionej normy art. 233 k.p.c. skoro równocześnie skarżący przyznał, że stan faktyczny między stronami był bezsporny i nie przytoczył żadnych przykładów błędnej, czy tez dowolnej oceny dowodów dokonanej przez Sąd Rejonowy. Obszerny wywód apelacji sprowadza się do zakwestionowania poglądu sądu I instancji o konieczności kwalifikacji przemieszczania się powoda rowerem w kierunku bramy zakładu po zakończeniu czynności pracowniczych jako pozostającego w związku miejscowym, czasowym i funkcjonalnym z wykonywaniem przez niego zwykłych obowiązków pracowniczych, a więc mieszczących się w ramach definicji wypadku przy pracy. Skarżący nadal utrzymywał, podobnie jak w postępowaniu przed Sądem Rejonowym, że powód po zakończeniu czynności kierowcy „zerwał związek z pracą” twierdzenie to jest błędne, ponieważ apelujący ignoruje w/w dorobek orzeczniczy mający charakter jednolity i utrwalony. W uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z 7.02.2013r. w sprawie III UZP 6/12 wskazano, że wytyczenia granicy pomiędzy drogą z pracy, a miejscem pracy, a w konsekwencji stosownej kwalifikacji zdarzenia jako wypadku przy pracy lub w drodze z pracy należy dokonywać w oparciu o kryteria przestrzenne [miejsca w którym doszło do zdarzenia], podstawowe znaczenie ma więc fakt, czy pracownik znajduje się jeszcze na terenie zakładu pracy, w takim przypadku mamy do czynienia z wypadkiem przy pracy. W przytoczonym przez Sąd Rejonowy wyroku Sądu Najwyższego z 20 listopada 2014r. w sprawie IUK 120/14 zamieszczono tezę znajdująca zastosowanie wprost w okolicznościach stanu faktycznego ocenianej sprawy, Sąd Najwyższy stwierdził, że droga z pracy do domu rozpoczyna się po przekroczeniu bramy zakładu pracy, czynność przemieszczenia się pracownika do wyjścia z zakładu pracy, po zakończeniu wykonywania obowiązków pracowniczych pozostaje w związku z wykonywaniem przez niego zwykłych czynności pracowniczych. Stwierdzić należy zatem, że podjętą w apelacji próbę pominięcia orzecznictwa Sądu Najwyższego należy uznać za nieskuteczną, związku z czym na podstawie art. 385 k.p.c. oddalono apelacje jako bezzasadną. Wysokość zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego wynika z § 9 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

sędzia Wojciech Sabat