Brama uszkodzona przez ubezpieczonego kierowcę. Sąd częściowo zasądził odszkodowanie od ubezpieczyciela

Powód wniósł o zasądzenie od pozwanego kwoty 26.471,10 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 6 stycznia 2022r. i kosztami procesu. W uzasadnieniu pozwu podał, że na skutek uderzenia przez pojazd mechaniczny w należący do Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe (...) Spółki jawnej w W. budynku położony w W. przy ul. (...) uległa uszkodzeniu brama wjazdowa do hali magazynowej. Sprawcy wypadku pozwany udzielał ochrony ubezpieczeniowej. Pozwany w postępowaniu likwidacyjnym ustalił odszkodowanie w łącznej wysokości 15.022,01 zł obejmujące koszt naprawy bramy i dozoru. Powód ustalił koszt naprawy uszkodzonej bramy na 26.373,11 zł, a dochodzona kwota stanowi różnicę między należnym odszkodowaniem z tytułu naprawy bramy a wypłaconym (10.702,01 zł) oraz koszty dozorowania nieruchomości w okresie naprawy bramy w wysokości różnicy między kwotą należną (10.800,- zł), a wypłaconą (4.320,- zł).

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 8 lutego 2022r., sygn. akt VI GNc 56/22 nakazano pozwanemu, aby zapłacił na rzecz powoda kwotę

26.471,10 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 6 stycznia 2022r. oraz kwotę 3.741,- zł tytułem kosztów procesu.

W sprzeciwie od tego nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu. Wskazał, że ustalone w postępowaniu likwidacyjnym koszty naprawy bramy zostały ustalone prawidłowo, były ekonomicznie uzasadnione i zapewniały przewrócenie jej walorów techniczno – eksploatacyjnych i estetycznych. W zakresie kosztów dozoru wskazał, że zapłacił odszkodowanie obejmujące koszt dozorowania do dnia wykonania oględzin, po którym możliwe było prowizoryczne zabezpieczeni wjazdu – i na ten cel zapłacono powodowi dodatkową kwotę 1.000,- zł.

Pismo powoda z dnia 12 stycznia 2023r. zawierające oświadczenie o rozszerzeniu powództwa został zarejestrowane w Repertorium GC pod nowym numerem jako odrębne powództwo – z uwagi na ograniczenia procesowe z art. 458

8 § 2 k.p.c.

Sąd ustalił.

Powód jest właścicielem hali magazynowej położnej w W. przy ul. (...), którą od 1,5 roku udostępnia na podstawie umowy najmu innym podmiotom jako magazyn spedycyjny, czynny 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu. Magazyn nie jest objęty stałą ochroną fizyczną. Magazyn był objęty ochroną fizyczną w czasie, gdy powód korzystał z niego na potrzeby własnego przedsiębiorstwa.

Dowód:

przesłuchanie stron (powoda) [00.02.03 – 00.11.25] – k. 59.

W dniu 24 sierpnia 2021r. na skutek uderzenia przez pojazd objęty ochroną ubezpieczeniową udzielaną przez pozwanego, doszło do uszkodzenia elementu hali magazynowej powoda położonej w W. przy ul. (...), w postaci bramy wjazdowej obejmujące całkowite uszkodzenie lewego skrzydła obejmujące wygięcie i poluzowanie paneli z blachy (o wymiarach 1,2 m x 1,5 m), grożące ich odpadnięciem. Zakres uszkodzeń i wymiary bramy wykluczały wykonanie jej prowizorycznej naprawy. Zakup paneli z blachy na wolnym rynku był możliwy z 21 dniowym terminem dostawy. Powód zgłosił szkodę pozwanemu.

Dowód:

przesłuchanie stron (powoda) [00.02.03 – 00.11.25] – k. 59.

W dniu 24 sierpnia 2021r. powód zawarł z M. S. umowę o ochronę mienia polegającą na stałym dozorowaniu hali magazynowej położonej w W. przy ul. (...) za wynagrodzeniem w wysokości 30,- zł za godzinę. Do wykonania umowy przystąpiono w dniu 24 sierpnia 2021r. i zakończone je po montażu naprawionego skrzydła blachy – w dniu 13 września 2021r. około godziny 10.00 – 12.00. Z tego tytułu powód został obciążony wynagrodzeniem w wysokości za 504 godziny (21 dób) w łącznej wysokości 15.120,- zł netto (18.597,60 zł brutto), które zostało zapłacone przez powoda.

Dowód:

umowa Nr (...) – k. 12 – 13, faktura VAT nr (...) – k. 15, potwierdzenia przelewu – k. 16, 17, przesłuchanie stron (powoda) [00.02.03 – 00.11.25] – k. 59.

W dniu 26 sierpnia 2021r. powód zlecił naprawę uszkodzonej bramy polegająca na: wykonaniu skrzydła bramy o wymiarach 4,2 m x 2,2 m z blachy ocynkowanej 0,8 mm, wraz z montażem, prostowaniu skrzydła bramy o wymiarach 4,2 m x 2,2 m oraz malowanie. W dniu 30 sierpnia 2021r. podjęto próbę prostowania bramy; w dniu 31 sierpnia 2021r. zdemontowano bramę; w dniu 13 września 2021r. zamontowano naprawioną bramę. Po naprawie brama nadaje się do użytku, ale posiada wady wykonawcze, których wykonawca nie usunął mimo wezwania powoda. Powód dotychczas nie zapłacił wynagrodzenia za naprawę. Kosztorysowa wartość prac naprawczych obejmujących prawidłowe wykonanie naprawy bramy wynosi 26.373,11 zł netto (32.438,93 zł brutto).

Dowód:

zlecenie (...) – k. 14; kosztorys – k. 18 – 20, przesłuchanie stron (powoda) [00.02.03 – 00.11.25] – k. 59.

Pozwany uznał swoją odpowiedzialność i przyznał odszkodowanie w wysokości:



10.702,01 zł netto z tytułu kosztów naprawy uszkodzonej bramy;



4.320,- zł z tytułu dozoru nieruchomości w okresie 6 dni;



1.000,- zł z tytułu kosztów prowizorycznej naprawy bramy.

Dowód:

pismo z d n. 15.11.2021r. – k. 10, pismo z dn. 5.01.2022r. – k. 11, kosztorys (...) – k. 41 – 44.

Uzasadniony koszt naprawy bramy wjazdowej do magazynu powoda wynosił 21.712,12 zł netto (26.705,91 zł brutto). Naprawa powinna zostać wykonana w ciągu 121,38 rbh, tj. 16 dni roboczych (w przypadku pracy 1 pracownika).

Dowód:

opinia biegłego – k. 64 – 74, opinia uzupełniająca biegłego – k. 101 – 109.

Sąd zważył.

Stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd ustalił na podstawie powołanych przez obie strony dowodów z dokumentów – prawdziwości i rzetelności których żadna z nich nie zaprzeczyła, co pozwalało uznać je za właściwe i miarodajne źródło informacji o stanie faktycznym sprawy.

Nadto przeprowadzono dowód z przesłuchania stron, ograniczając go – wobec niestawiennictwa przedstawiciela pozwanego – do przesłuchania przedstawiciela powoda (art. 302 § 1 k.p.c.), którego relacja jawiła się jako spójna i przekonująca.

Sąd przeprowadził także dowód z opinii biegłego na okoliczność uzasadnionych kosztów naprawy bramy wjazdowej do magazynu powoda. Opinia ta jawi się jako rzetelna i spójna, dając rzetelne źródło informacji o tym istotnym elemencie stanu faktycznego, określając koszty naprawy.

Zarzuty pozwanego do opinii okazały się zasadniczo chybione, gdyż – jak wskazał biegły w opinii uzupełniającej: uwzględnienie kosztów montażu bramy (poz. 2) było konsekwencją jej demontażu (poz. 3); w prawidłowości obmiaru ściany do przemurowania (poz. 4 kosztorysu biegłego), że przemurowanie ścian i nadproży wynika z faktu ich uszkodzenia siłą uderzenia – przy czym poprawiono obmiar powierzchni do naprawy na 17.719 cm

2 (ciężar bramy (1t) wymaga prawidłowego stabilnego osadzenia; w wyniku uderzenia mury zostały uszkodzone i wymagały naprawy – istotnie nie było tego elementu w kosztorysie sporządzonym w postępowaniu likwidacyjnym, ale powinien się tam znaleźć, gdyż jest konieczny dla bezpiecznego zamontowania i użytkowania bramy po naprawie); uwzględnienie ocieplenia budynku (przewidziane także w kosztorysie powoda – poz. 7), którego wykonanie biegły stwierdził w trakcie oględzin. Opinia uzupełniająca nie została już zakwestionowana przez żadną ze stron.

Sąd pominął dowód z akt szkodowych (z wniosku obu stron) w zakresie w jakim strony nie wskazały na konkretne, znajdujące się w tych aktach dokumenty. Powołanie jedynie okoliczności na jakie dowód z tych akt winien zostać przeprowadzony jak również opisanie środka dowodowego w miejsce jego wskazania jest bowiem niewystarczające i skutkowałoby w istocie przeniesieniem na Sąd obowiązku doboru środków dowodowych, co jest niedopuszczalne w świetle zasady kontradyktoryjności i równości stron procesu.

W oparciu o przeprowadzone dowody, Sąd ustalił istotne okoliczności sprawy, w tym bezsporną w istocie okoliczność zaistnienia zdarzenia powodującego szkodę w mieniu powoda oraz udzielania sprawcy tego zdarzenia ochrony ubezpieczeniowej przez pozwanego.

Zakres uszkodzeń nieruchomości powoda potwierdziły wnioski opinii biegłego. Godzi się zauważyć, że przedsięwzięta przez pozwanego a etapie zarzutów do opinii biegłego inicjatywa kwestionowania zakresu szkody musiała być uznana za spóźnioną w świetle art. 458

5 § 1 k.p.c. W tym zakresie zarzutu pozwanego powinny być zawarte już w sprzeciwie od nakazu zapłaty, gdyż odnosiły się faktycznie do kosztorysu powoda załączonego do pozwu, w oparciu o który sporządzono następnie opinię biegłego.

Odpowiedzialność pozwanego nie była w niniejszej sprawie kwestionowana i wynikała z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (dalej: „ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych”). Pozwany przyjął ją na siebie co do zasady, nie kwestionując sprawstwa i odpowiedzialności sprawcy szkody oraz wypłacając odszkodowanie w łącznej wysokości 15.022,01 zł. Jako ubezpieczyciel sprawcy szkody w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów, pozwany ponosił bowiem odpowiedzialność za skutki zdarzenia z dnia 24 sierpnia 2021r. W myśl przepisu art. 435 § 1 k.c. w zw. z art. 436 § 1 k.c., prowadzący mechaniczny środek komunikacji poruszany za pomocą sił przyrody ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch tego pojazdu, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności. Przewidziana w powołanym przepisie odpowiedzialność oparta jest na zasadzie ryzyka, a zatem dla odpowiedzialności sprawcy nie ma znaczenia kwestia zawinienia w jego działaniu. W niniejszej sprawie podstawę prawną odpowiedzialności sprawcy szkody stanowi powołany przepis, gdyż szkoda wynikła wyłącznie z ruchu pojazdu sprawcy szkody. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Ubezpieczeniem tym jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu o czym stanowi art. 35 cyt. ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Z kolei zgodnie z art. 361 § 1 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Skoro bezpośrednim skutkiem zdarzenia z dnia 24 sierpnia 2021r.. było uszkodzenie bramy wjazdowej do magazynu powoda, to pozwanego, jako ubezpieczyciela sprawy szkody, obciążał obowiązek jej naprawienia.

Sprawstwo i wina sprawcy szkody, któremu ochrony ubezpieczeniowej udzielał pozwany nie było w niniejszej sprawie kwestionowane. Również zakres uszkodzeń bramy wjazdowej do magazynu powoda pozostawał w istocie niesporny. Spór koncentrował się jedynie na wysokości należnego powodowi w związku z powstałą szkodą odszkodowania. Roszczenie obejmowało koszt naprawy uszkodzonej bramy oraz koszt dozorowania magazynu powoda w kresie, w którym brama była naprawiana.

W pierwszym rzędzie należy przypomnieć, że prawo powoda do zwrotu kosztów naprawy zniszczonego mienia, jest niezależne od tego czy dokonał on jego restytucji. W niniejszej sprawie powód zlecił naprawę i została ona wykonana, jednak nie doprowadziła uszkodzonej bramy do stanu sprzed szkody. O ile funkcje bramy zostały zachowane, o tyle posiada ona wady wykonawcze, które dotychczas nie zostały usunięte. Należało zatem ustalić koszt naprawy bramy, który umożliwiałby jej przywrócenie do stanu sprzed szkody. W ślad za opinią biegłego Sąd przyjął, że winien on wynosić 21.712,12 zł netto. Z tego tytułu pozwany zapłacił już kwotę 10.702,01 zł, co powodowało, że roszczenie powoda w tym zakresie pozostawało aktualne co do kwoty 11.390,50 zł. Pozwany w żaden sposób nie wyjaśnił też przyczyn ustalenia kosztów naprawy na niższym poziomie, a tym bardziej w sposób umożliwiający uznanie że przyjęte przez niego w tym celu kryteria były uzasadnione.

Roszczenie o zwrot kosztów dozoru okazało się usprawiedliwione co do zasady. Powód nie posiadał wcześniej zawartej, obowiązującej w chwili szkody umowę o ochronę. Wbrew stanowisku pozwanego, brak było możliwości wykonania prowizorycznej naprawy bramy, gdyż – jak wynika z przekonujących i niekontestowanych przez pozwanego – zeznań przedstawiciela powoda, uszkodzone skrzydła bramy nie mogły zostać wyprostowane (podjęta w tym zakresie próba zakończyła się niepowodzeniem), natomiast zakup nowych paneli blaszanych w celu zastąpienia nimi wygiętych elementów wymagałby 21 dni oczekiwania – a zatem dłużej niż wykonanie naprawy bramy (wynoszące 19 dni bieżących). Zważywszy, że powód udostępniał przedmiotowy magazyn swoim kontrahentom z przeznaczeniem na magazynu spedycyjny, koniecznym było zapewnienie bezpieczeństwa zgromadzonych w nim towarów. Uzasadniało to skorzystanie z usług ochrony fizycznej na czas naprawy uszkodzonej bramy. Zgodnie z umową Nr (...) wynagrodzenie za usługi ochrony maiło być rozliczone w ujęciu godzinowym. Dozór rozpoczęto w dniu 24 sierpnia 2021r. (w dniu szkody) około 8 rano (dokładne ustalenie tego czasu nie jest możliwe, jednak do uszkodzeni bramy doszło w dniu szkody w godzinach rannych ale i godzinach otwarcia magazynu) i zakończono w dniu 13 września 2021 (data zakończenia naprawy) około godziny 12.00 (gdyż wówczas zamontowano naprawioną bramę). Oznacza to, że łączny czas dozorowania nieruchomości powoda wynosił 484h, co przy stawce za 1 godzinę wynoszącą 30,- zł dawało łączny koszt w wysokości 14.520,- zł netto (17.859,60 zł brutto). Podkreślenia wymaga, że ustalony przez biegłego, szacunkowy czas naprawy uszkodzonej bramy wynosił 16 dni roboczych, który liczony od 26 sierpnia 2021r. (data zlecenia naprawy) upływałby w dniu 16 września 2021r. (uwzględniając dni wolne od pracy: 28 – 29 września 2021r.; 4 – 5 września 2021r.; 11 – 12 września 2021r.), a zatem później niż faktyczny czas, w którym naprawa była wykonywana jak i świadczono usługę dozoru. Uwzględniając zapłacone przez pozwanego odszkodowanie z tego tytułu (4.320,- zł) a także dalszą kwotę 1.000,- zł zapłaconą przez niego z przeznaczeniem na koszty prowizorycznej naprawy (przeznaczenie tej kwoty – na zabezpieczanie mienia powoda, uzasadnia uwzględnienie jej przy ustalaniu aktualnego roszczenia z tego tytułu), aktualne roszczenie powoda z tytułu kosztów dozoru mienia zamykało się kwotą 9.200,- zł netto (14.520,- zł – 4320,- zł – 1000 zł).

Co za tym idzie, należne powodowi odszkodowanie obejmujące uzasadnione koszty naprawy bramy wjazdowej do magazynu powoda oraz koszty dozorowania wynosiły łącznie 20.590,50 zł (11.390,50 zł + 9.200,- zł). Należności te ustalono w kwotach netto, gdyż powód jako przedsiębiorca jest uprawniony do obniżenia należnego podatku od towarów i usług od podatku zapłaconego. Zresztą roszczenie zostało w ten sposób skonstruowane.

Od zasądzonych kwot przysługiwały powodowi także odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie z art. 481 § 1 i 2 k.c. Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie, przy czym gdyby wyjaśnienie w tym terminie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. Poszkodowany zgłosił pozwanemu szkodę w dniu 15 listopada 2021r., co wobec braku innych dowodów ustalono przyjmując za datę doręczenia zgłoszenia szkody, datę pisma pozwanego z dnia 15 listopada 2021r. stanowiącego odpowiedź na to zgłoszenie. Termin do spełnienia świadczenia ubezpieczeniowego przypadał więc w dniu 15 grudnia 2021r., a zatem żądanie zasądzenia odsetek było uzasadnione od dnia 16 grudnia 2021r., przy czym Sąd był związany żądaniem powoda, który domagał się ich od dnia 6 stycznia 2022r. (art. 321 § 1 k.p.c.).

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w pkt. I wyroku

Powództwo podlegało oddaleniu co do części kosztów naprawy uszkodzonej bramy oraz części kosztów dozoru.

Jak wskazano wyżej, sąd ustalił koszty naprawy oparciu o opinię biegłego, z godnie z którą łączny koszt wynosił 21.712,12 zł. Opinia odnosi się przy tym do warunków rynkowych oraz charakteru szkody, uwzględniając wszystkie czynności niezbędne do przywrócenia nieruchomości powoda do stanu sprzed szkody. Wyznacza ona zatem maksymalną wysokość uzasadnionych kosztów naprawy – niższą niż przyjęta przez powoda w pozwie. Po pomniejszeniu jej o zapłacone już odszkodowanie, ustalono uzasadnione roszczenie powoda z tego tytułu (11.390,50 zł) powyżej którego powództwo nie mogło zasługiwać na uwzględnienie.

Również roszczenie związane z kosztami dozoru okazało się częściowo nieuzasadnione. Jak wskazano wyżej, łącząca powoda z M. S. umowę o ochronę mienia nr (...) przewidywała rozliczenie godzinowe. Tymczasem powód domagała się zwrotu kosztów ochrony za pełne dni jej świadczenia. Skoro jednak rozpoczęcie usługi nastąpiło w dniu 24 sierpnia 2021r. o godzinie 8.00 a zakończona w dniu 13 września 2021r. o godzinie 12.00, to powodowi służył – niezależnie od faktycznego rozliczenia z usługodawcą – zwrot kosztów jedynie za ten okres. Nadto powód ustalając roszczenie, nie uwzględnił otrzymanej od pozwanego kwoty 1.000,- zł przeznaczonej na prowizorycznie zabezpieczenie wjazdu do hali magazynowej. O ile faktycznie, tego rodzaju rozwiązanie okazało się niemożliwe do wdrożenia, o tyle uzyskana w na ten cel kwota, jako przeznaczona na zabezpieczenie mienia powoda, winna była zostać uwzględniona w rozliczeniu kosztów dozorowania (spełniających ten sam cel). W konsekwencji po odpowiednim skalkulowaniu kosztów dozoru i pomniejszeniu o zapłacone już odszkodowanie, roszczenie powoda o zwrot kosztów dozoru ponad kwotę 9.200,- zł podlegało oddaleniu.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w pkt II wyroku.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 i art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Powództwo zostało uwzględnione w 78% i oddalono w 22% co uprawniało strony do adekwatnego do w/w wskaźnika zwrotu kosztów procesu. Poniesione przez powoda koszty procesu wynosiły łącznie 5.941,- zł i obejmowały: opłatę sądową od pozwu w wysokości 1.324,- zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3.600,- zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie – Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.), koszty opłaty skarbowej uiszczonej od złożonego dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17,- zł oraz koszty przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, pokryte z zaliczki powoda w wysokości 1.000,- zł. W zakresie kosztów procesu powodowi służył zwrot opłaty skarbowej uiszczonej od jednego pełnomocnictwa. Do celowych kosztów dochodzeni należność wchodzą bowiem koszty związane z występowaniem jednego pełnomocnika (art. 98 § 3 k.p.c.). Poniesione przez pozwanego koszty procesu wynosiły łącznie 3.617,- zł i obejmowały: koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3.600,- zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.) i koszty opłaty skarbowej uiszczonej od złożonego dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17,- zł. Uwzględniając zakres, w jakim każda ze stron wygrała spór, powodowi przysługiwały koszty procesu w wysokości 4.633,98 zł (5.941,- x 78%), zaś pozwanemu w wysokości 795,74 zł (3.617,- zł x 22%), co po zbilansowaniu dawało kwotę 3.838,24 zł (4.633,98 zł – 795,74 zł) należną powodowi.

Z tych przyczyn orzeczono jak w pkt III wyroku.

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić […], sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu (art. 98 § 1 k.p.c.). Łączne koszty przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego ustalone prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 20 października 2022r. wynosiły 1.625,14 zł i zostały pokryte z zaliczki powoda do kwoty 1.000,- zł, a w pozostałym zakresie tymczasowo przez Skarb Państwa. W/w koszty w zakresie niepokrytym z zaliczki – tj. w wysokości 625,14 zł, podlegały rozliczeniu stosownie do wyniku sprawy. W konsekwencji powód zobowiązany jest do pokrycia tych kosztów w 22% co daje kwotę 137,53 zł, zaś pozwany w 78% co przekłada się na kwotę 487,61 zł i kwoty te winny zostać uiszczone na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wałbrzychu – o czym orzeczono w pkt IV wyroku.

/SSR Łukasz Kozakiewicz/