Warunkowe umorzenie wobec kierowcy po wypadku utrzymane, apelacja oskarżyciela oddalona

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 23 lipca 2025 r. w sprawie o sygn. akt IV K 342/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel posiłkowy

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

V. V.

Dotychczasowa niekaralność

Przestrzeganie przepisów ruchu drogowego

Sytuacja majątkowa

Karta karna - k.131

Informacja o wykroczeniach - k.133

Informacja e-(...) - k.130

Fakty uznane za nieudowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dotychczasowa niekaralność

Przestrzeganie przepisów ruchu drogowego

Sytuacja majątkowa

Karta karna

Informacje o wykroczeniach

Informacja e-(...)

Dokumenty sporządzone przez uprawnione podmioty, nie kwestionowane i nie budzące wątpliwości.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Wskazać fakt.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Oskarżyciel posiłkowy zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który wpłynął na jego treść, kwestionując nadanie zbyt małej rangi okoliczności tj. rodzajowi i charakterowi atakowanego dobra, a zwłaszcza rozmiarowi wyrządzonej szkody lub grożącej szkody, podczas dokonywania, a zwłaszcza rozmiarowi wyrządzonej szkody lub grożącej szkody, podczas dokonywania przez sąd orzekający ocen ujętych w art. 115 § 1 kk celem zastosowania art. 66 § 1 kk skutkując przyjęciem w wyroku, że społeczna szkodliwość popełnionego przez sprawcę czynu V. V. (tj. wypadku drogowego z art. 177 kk w z art. 157 § 1 kk) nie jest znaczna.

Niezasadny

Zarzut był niezasadny.

Na wstępie wskazać należy, że Sąd Rejonowy prawidłowo, zgodnie z regułami art. 7 kpk, ocenił zgromadzony materiał dowodowy i poczynił trafne ustalenia faktyczne, uznając, że oskarżony dopuścił się popełnienia czynu z art. 177 § 1 kk. Prawidłowo, wbrew twierdzeniom oskarżycielka posiłkowego, przyjął także, że wina i społeczna szkodliwość nie są znaczne, a co za tym idzie, że należy zastosować dobrodziejstwo warunkowego umorzenia postępowania. Zgodnie z treścią art. 66 § 1 kk, sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu, zgodnie z dyrektywami art. 115 § 2 kk, bierze się pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, oskarżony nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Przede wszystkim poruszał się z bardzo małą prędkością, a wykonany przez niego manewr skrętu w lewo nie cechował się gwałtownością. Ponadto nie zauważył zbliżającego się pokrzywdzonego, który mógł być zasłonięty przez element nadwozia samochodu, na co również mogły mieć wpływ promienie słoneczne, zajeżdżając mu drogę. Doszło do tego zatem w wyniku zwykłej nieuwagi, która może przytrafić się każdemu kierowcy, w tym również pokrzywdzonemu, a nie ryzyka, brawury czy braku podstawowych umiejętności. Po drugie, nie negując bólu, cierpienia i szeregu niedogodności pokrzywdzonego, odniesione przez niego obrażenia - uraz wielomiejscowy pod postacią złamania nasady bliższej I kości śródstopia i kości klinowatej pośredniej stopy lewej, skręcenia stawu skokowego prawego oraz powierzchownego stłuczenia barku lewego i kolana prawego - nie były bardzo poważne, zostając zgodnie z opinią biegłego z zakresu medycyny sądowej zakwalifikowane jako średni uszczerbek na zdrowiu z art. 157 § 1 kk. W/w nie kwestionował tego ustalenia. W tym miejscu przypomnieć należy, że do znamion czynu z art. 177 § 1 kk należą obrażenia określone właśnie w w/w przepisie. Gdyby był to lekki uszczerbek na zdrowiu, to nie doszłoby do popełnienia przestępstwa, ale wykroczenia. Nie można też zapominać, że jest to występek nieumyślny. Oznacza to, że sprawca nie chce go popełnić, jednak dochodzi do tego wskutek niezachowania, w tym przypadku nieumyślnego, reguł ostrożności.

Ponadto oskarżony nie był dotąd karany. Co więcej, przestrzegał przepisów ruchu drogowego, ani wcześniej, ani później nie popełniając żadnego wykroczenia. Wynika to wprost z informacji w tym zakresie. Wszystko wskazuje zatem, że był to jedynie incydent w jego życiu, spowodowany zwykłą nieuwagą, który więcej się nie powtórzy. Jednocześnie jest człowiekiem młodym, prowadzącym spokojny i ustabilizowany tryb życia, w tym mając stałe miejsce zamieszkania i pracę, który zasługuje na danie mu szansy. Tym bardziej, że przyznał się do winy, wyraził skruchę i przeprosił pokrzywdzonego. Prawidłowo uznano więc, że zachodzi wobec niego pozytywna prognoza kryminologiczna, a więc że pomimo warunkowego umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa. Zarazem brak było podstaw do przyjęcia, że oskarżony w niewłaściwy sposób zachował się na miejscu zdarzenia. Raz, że znajdował się w szoku, będąc zaskoczony tym, co się stało i zwyczajnie się denerwując. Dwa, że właściwe służby wezwał już jeden ze świadków zdarzenia. Kolejne zgłoszenie, jedynie angażujące osoby obsługujące numer alarmowy, było zbędne, wcale nie pomagając, a wręcz mogąc zaszkodzić innym osobom potrzebującym pomocy. Trzy, że wokół pokrzywdzonego było dużo osób nadzorujących jego stan, którego nie sposób uznać za niestabilny i zagrażający jego życiu. Wkrótce potem pojawiło się pogotowie ratunkowe i udzielono mu profesjonalnej pomocy medycznej. Zainteresowanie oskarżonego, w tym pytanie jak się czuje człowiek, co do którego wiadomym jest, że odczuwa ból i cierpienie, nic by nie wniosły.

Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku doprowadziła do wniosku, że jest on prawidłowy. Raz, że stwierdzono sprawstwo oskarżonego, a dwa, że jego zachowanie zostanie poddane próbie. Co więcej, zasądzono od niego na rzecz oskarżonego zadośćuczynienie w kwocie 10.000 złotych, które choć w niewielkim stopniu zrekompensuje mu ból, cierpienie i inne niedogodności, jak również orzeczono wobec niego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 2.000 złotych. Powyższe, jak również sam fakt prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego, spełni cele wychowawcze i spowoduje zmianę postępowania w przyszłości. Nie można zgodzić się z pokrzywdzonym, że niezbędne jest tu skazanie. Zarazem podkreślić należy, że zarówno kolizje, jak i wypadki są wpisane w ruch pojazdów mechanicznych. Niezależnie od podejmowanych działań, w tym znaków drogowych, sygnalizacji świetlnych i przestrzegania reguł ostrożności, dochodziło, dochodzi i dochodzić będzie do tego typu sytuacji. Wprawdzie kierowcy poruszają się coraz lepszymi samochodami, które są wyposażone w coraz lepsze systemy wspomagające bezpieczeństwo, to ich percepcja jest w dalszym ciągu ograniczona. Tym bardziej, że do wielu sytuacji dochodzi w wyniku tak zwanego nieszczęśliwego zbiegu okoliczności. Zarazem pokrzywdzony powinien dochodzić od ubezpieczyciela niewątpliwie należnego mu odszkodowania i zadośćuczynienia w wysokości przewyższającej w/w kwotę. Do tego sprowadza się istota ubezpieczeń komunikacyjnych, które mają stanowić źródło rekompensaty w przypadku zdarzeń generujących odpowiedzialność cywilną.

Oskarżyciel posiłkowy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Niezasadny

Z uwagi na opisaną wyżej niezasadność zarzutu skorelowany z nim wniosek nie mógł zostać uwzględniony.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

1

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 23 lipca 2025 r. w sprawie o sygn. akt IV K 342/25

Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Rejonowego, że w realiach niniejszej sprawy doszło do spełnienia przesłanek warunkowego umorzenia postępowania karnego, do czego szczegółowo odniesiono się powyżej.

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

Konieczność umorzenia postępowania

4. Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

5.

Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

Koszty procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

V. V.

Punkt II wyroku

Mimo niezasadności apelacji Sąd Okręgowy, na podstawie art. 624 § 1 kpk, zwolnił oskarżyciela posiłkowego od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa, uznając, że przemawiały za tym względy słuszności. W/w odniósł bowiem obrażenia, które spowodowały ból, cierpienie i inne niedogodności. Również w aspekcie finansowym. Obciążanie go tymi należnościami było zbędne.

Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel posiłkowy

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość wyroku

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie