Oskarżony o paserstwo aut z kradzieży dostanie 2 lata zamiast 1 roku i 6 miesięcy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 8 grudnia 2025 r. w sprawie sygn. akt

II K 346/24

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Obrońca oskarżonego

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Brak zarzutów

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

------------------

--------------------------------------------------

----------------

---------

Fakty uznane za nieudowodnione

------------------

--------------------------------------------------

--------------

---------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

------------------------------

--------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

---------------

------------------------------

--------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

W apelacji oskarżyciela publicznego zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, będący wynikiem dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, a polegający na niezasadnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż nie zostały wypełnione przez oskarżonego znamiona strony podmiotowej czynu z art. 291 § 1 k.k., tj. błędne ustalenie, iż oskarżony nie miał świadomości, że pomagał ukryć pojazdy wymienione w zarzucie, które pochodziły z kradzieży, w sytuacji gdy:

- oskarżony podpisał umowę najmu garaży na swojej posesji z osobą trzecią, której nigdy nie widział i nie widział, jak podpisuje umowę, a była to inna osoba niż T. C., który organizował zawarcie ww. umowy (T. C. jakby pośredniczył w zawarciu ww. umowy, choć żadnego umocowania do takiego działania od nikogo nie przedłożył, a podpisaną przez wynajmującego J. M. umowę najmu zabrał, a następnie zwrócił ją już podpisaną przez osobę trzecią jako najemcę)

- podczas zawierania umowy oskarżony J. M. pytał T. C., czy w jego garażach nie będą przechowywane skradzione pojazdy,

- oskarżony poznał T. C., kiedy obaj przebywali w zakładzie karnym w tym samym czasie,

- to T. C. otrzymał od oskarżonego pilot do bramy wjazdowej, pomimo że nie był wynajmującym garaże i nie on miał prowadzić działalność gospodarczą (wyłącznie jedna brama wjazdowa prowadziła na posesję, która otwierała się na pilota zdalnego sterowania)

- zgodnie z umową najmu w garażach miała być prowadzona działalność gospodarcza - warsztat samochodowy, jednak żadnego zgłoszenia do odpowiedniego urzędu nikt nie uczynił, a nadto przez okres ponad dwóch miesięcy, w wynajętych garażach nie tylko nie było oznaczenia, że jest to warsztat samochodowy, ale nie było żadnego sprzętu do naprawy samochodów, nie pojawili się żadni pracownicy, którzy naprawialiby samochody, ani jacykolwiek klienci, którzy chcieliby naprawić pojazdy

- T. C. w okresie od grudnia 2019 r. do lutego 2020 r. kilkukrotnie przebywał w okolicach Ł., co wynika z analizy logowania się telefonów ww, podczas gdy oskarżony zaprzeczył jakoby widywał się w tym czasie z T. C.

- J. M., wbrew wyjaśnieni nim i zeznaniom świadka T. H. miał dostęp do wszystkich garaży na swojej posesji, albowiem były one połączone wewnętrznie drzwiami,

- W dniu 13.02.2020 r. (...) ujawniło na posesji oskarżonego jednej pojazd marki C. z wybitą boczą małą szybą i kilka pojazdów marki C. które znajdowały się w wynajmowanych garażach, wszystkie pojazdy były nowe i nie miały (...) tablic rejestracyjnych, wszystkie pojazdy zostały przyprowadzone na posesję oskarżonego naraz i to w porze wieczornej, kiedy było już ciemno, a klucz do bramy wjazdowej na posesję, prócz J. M., posiadał wyłącznie T. C.

- w trakcie przeszukania posesji przez (...) J. M. schował się w domu na poddaszu, oskarżony został zatrzymany o godzinie 09:30, a pomiędzy 08:45 a 09:03 jeszcze dzwonił do T. C., czego w swoich wyjaśnieniach nie potrafił wyjaśnić,

co świadczy o tym, że oskarżony co najmniej godził się z ukrywaniem skradzionych pojazdów, które to uchybienie miało istotny wpływ na treść wyroku i skutkowało zmianą opisu czynu przypisanego oskarżonemu oraz kwalifikacji prawnej na czyn z art. 292 § 1 i 2 k.k., podczas gdy prawidłowa i kompleksowa ocena materiału dowodowego uzasadniani przyjęcie, iż oskarżony swoim zachowanie dopuścił się realizacji znamion zarzucanego występku z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

Zasadny

2. obrazy przepisów postępowania, mającej wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., poprzez niedostateczne przywiązywanie wagi do licznych okoliczności obciążających oskarżonego, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz wskazać wiedzy i doświadczenia życiowego w zakresie analizy wystąpienia znamion czynu z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., co doprowadziło do błędnego przyjcie, iż w zachowaniu oskarżonego nie było umyślnego działania, które to okoliczności miały wpływ na treść wyroku

Zasadny

3. Rażącą niewspółmierność wymierzonej kary wyrażającą się w wymierzeniu oskarżonemu kary pozbawiania wolności w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy, przez co kara ta nie jest adekwatną do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, a będącą rezultatem umniejszenia znaczenia, jakie przypisane zostało okolicznościom obciążającym, w szczególności zaś faktowi, że oskarżony działał w sposób umyślny, będąc uprzednio karanym, wartość ukrywanych pojazdów była wysoka, a czyn popełniony przez oskarżonego cechował się znaczną społeczną szkodliwością przypisanie nadmiernego znaczenia okoliczności łagodzącej tj. krótki czas przechowywania pojazdów

Zasadny

W apelacji osobiście wniesionej przez oskarżonego:

Oskarżony w sporządzonej osobiście apelacji nie sformułował jednoznacznie zarzutów, z jej treści wynika, że skierował ją przeciwko całości orzeczenia, zmierzając do uzyskania wyroku uniewinniającego. Wskazał na błędną ocenę dowodów, prowadzącą w konsekwencji do wadliwych ustaleń w zakresie jego winy i sprawstwa. Argumentacja zawarta w apelacji zmierzała do wykazania, iż oskarżony nie wiedział, że ujawnione pojazdy pochodziły z kradzieży. Alternatywnie podniósł, że nawet w przypadku uznania winy i sprawstwa, orzeczona kara cechuje się rażącą surowością, nieadekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oraz właściwości i warunków osobistych oskarżonego, a także iż nie uwzględnia okoliczności łagodzących w postaci jego sytuacji osobistej, postawy po popełnieniu czynu, braku demoralizacji, stabilnego życia oraz faktu popełnienia czynu relatywnie długo po odbyciu kary w innej sprawie za odmienne przestępstwo.

Niezasadny

W apelacji obrońcy oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. i art. 5 k.p.k. poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, z pominięciem istotnych okoliczności świadczących na korzyść oskarżonego, a niedające się usunąć wątpliwości, co do okoliczności zarzucanego czynu, zostały uzupełnione przez przyjęcie wersji zdarzeń najmniej korzystnej dla oskarżonego, co przejawia się przez:

a) nienadania właściwego znaczenia wyjaśnieniom oskarżonego w tej części, że:

– nie miał on wiedzy o zaparkowaniu jakichkolwiek pojazdów w dniu 12.02.2020 r. (poza samochodem, który użytkował tj. F. (...)) na terenie swojej posesji i wynajętych garażach

- że wieczorem dnia 12.02.2020 r. po powrocie z Z. ok. godz. 22:00, położył się spać, a został obudzony wizytą policji w kolejnym dniu o godz. 08:30

że skradzione pojazdy musiały zostać zaparkowane na jego posesji właściwe nocą z 12 na 13 lutego 2020 r. podczas snu oskarżonego.

b) Nienadaniu właściwego znaczenia informacji wynikającej z notatki urzędowej z dnia 13.02.2020 r. asp. C. A., z której wynika, że większość skradzionych pojazdów dokonanych w Niemczech, w nocy z 11 na 12.02.2020 r., a więc kierując się podstawowymi zasadami logiki i doświadczenia życiowego nie można uznać, że pojazdy te były ukryte na posesji oskarżonego wcześniej niż 12.02.2020 r.

c) Nienadaniu właściwego znaczenia zeznaniom świadków K. B. i W. N., z których wynikało, że skradzione pojazdy wjechały w kierunki posesji oskarżanego w dniu 12.02.2020 r. w późnych godzinach wieczornych tj, po godz. 23:00-23:30

które to informacje oznaczają, że skradzione pojazdy wjechały na posesję J. M. po tym gdy położył się spać, a w konsekwencji nie miał on obiektywem możliwości jakiejkolwiek reakcji, czy nabrania podejrzeń wobec pochodzenia zaparkowanych pojazdów, albowiem w ogóle nie miał wiedzy o ich umiejscowieniu na jego posesji.

d) Nienadaniu właściwego znaczenia informacji od (...) sp z o.o.o z dnia 23.03.2020 r. z której wynika, że J. M. wystawił ogłoszenie o możliwości wynajmu garażu na szeroko dostępnym portalu internetowym (...), z czego wynika, że ogłoszenie miało na celu przedstawienie oferty wynajmu garażu grupie jak największej osób i było dokonane w sposób transparenty, co kłóci się ze sposobem działania pasera, który działać w zamiarze ukrycia przedmiotów z przestępstwa w oczywisty sposób powinien działać w sposób skryty, nieoficjalny i cichy, nie zaś ogłaszając ofertę wynajmuj pomierzeń na „dziuplę” samochodową na największym portalu ogłoszeniowym w internecie.

e) nienadaniu właściwego znaczenia zeznaniom R. C. i T. H. w tej części zeznań, z których wynika, że w krótki okresie czasy przez interwencją policji z dnia 13.02.2020 r. swobodnie poruszali się po posesji J. M., który gdyby faktycznie miał przypuszczenia, że jakikolwiek przedmiot pochodzący z przestępstwa może być ukrywany na jego posesji, to unikałby zapraszania tych osób na posesję, lub zachowywałby się w nietypowy sposób, zapobiegając zbliżaniu się tych osób od wynajmowanych garaży, co nie miało miejsca w ustalonym stanie faktycznym

f) Zastąpieniem przez Sąd I instancji brakującego fragmentu okoliczności zdarzeń założeniem, z którego wynika, że oskarżony w nocy z 12 na 13.02.2020 r. świadomie przyjął na swoją posesję samochody pochodzące z kradzieży, podczas gdy brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego, że J. M., przyjął te pojazdy, pomógł je ukryć czy choćby miał świadomość, ze zostały zaparkowane na jego posesji, gdyż żaden przeprowadzony dowód (w tym analiza aktywności jego telefonu) nie wskazuje, aby oskarżony przejawił jakąkolwiek aktywność w nocy, mogącą być uznaną za jego aprobatę, lub brak sprzeciwu co do zaparkowania w nocy samochodów na jego terenie.

g) Nadanie błędnego znaczenia umowie najmu garażu zawartej przez oskarżonego z najemcą, który działał przez pośrednika (kolegę), poprzez przyjęcie, że występowanie pośrednika stanowiło przejaw akceptacji przez właściciela nieruchomości złego zamiaru najemcy, co do wykorzystania garażu do popełniania przestępstwa, podczas gdy powszechną praktyką w zawieraniu umów cywilnych, jest zawieranie jej za pośrednictwem pełnomocnika, lub pośrednika (jak w tym wypadku)

h) Nadanie błędnego znacznie tej okoliczności, że oskarżony miał wiedzę o uprzedniej karalności pośrednika w najmie garażu, co w ocenie sądu powinno wywołać wątpliwości wynajmującego co do słuszności zawarcia umowy, podczas, gdy sam fakt uprzedniej karalności nie powinien wykluczać takiej osoby z możliwości uczestnictwa w obrocie cywilnoprawnym, a tym bardziej brak wykluczenia takiej osoby z możliwości zawierania umów cywilnoprawnych przez stronę umowy, nie powinien przynosić negatywnych skutków prawnych (tym bardziej karnych) drugiej stronie umowy, Przeciwnie ustalenia skutkowałby absurdem, w których kontrahent osoby, która w przeszłości była skazana (lub która jest reprezentowana za osobę skazaną) były zobligowany do zaprzestania zawierania jakiejkolwiek umowy z osobą w obawie przez przypisaniem mu odpowiedzialności karnej za przestępstwo popełnione w przeszłości przez drugą umowy.

Niezasadny

W konsekwencji:

2. błąd w ustalaniach faktycznych przejętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia mający istotny wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że :

a) oskarżony pomagał w ukryciu skradzionych pojazdów, podczas gdy prawidłowe ustalenia faktyczne prowadzą do wniosku, że skradzione pojazdy nie były przechowywane na posesji przed dniem 12.02.2020 r., a oskarżony powziął informację o tych samochodach dopiero po zatrzymaniu przez policję, Nie mógł zatem popełnić przestępstwa paserstwa nie mając świadomości, że określone mienie jest ukrywane na jego terenie

b) że zapytanie się najemcy przez właściciela nieruchomości o to czy lokal/ garaż nie będzie służył do popełnienia przestępstw, stanowi okoliczność która obciąża właściciela nieruchomości negatywnymi konsekwencjami i sugeruje jego przyzwolenie na wykorzystanie lokalu/garażu do popełniani przestępstw;

Niezasadny

3. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary, tj. orzeczenia 1 roku i 6 miesięcy pozbawiania wolności, która to kara względem okoliczności zdarzenia, postawy oskarżonego, który zabiegał o wyjaśnienia sprawy, w tym pomagał organom ścigania wskazując informacje mogące mieć znaczenia dla przeprowadzenia potrzebnych dowodów i wykrycia sprawców przestępstwa, a także przy uwzględnianiu indywidualnych okoliczności dotyczących osoby oskarżonego jest rażąco surowa.

Niezasadny

W niniejszej sprawie wniesiono apelacje o przeciwstawnym kierunku, w istocie dotyczą one jednak tych samych kwestii tj. oceny zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście sprawstwa, winy i kwalifikacji prawnej czynu i w konsekwencji wymiaru kary. Wobec powyższego apelacje te zostaną omówione łącznie.

Oskarżyciel publiczny kwestionował przyjętą przez Sąd I instancji ocenę strony podmiotowej czynu, wskazując na jego umyślny charakter, podczas gdy oskarżony i jego obrońca zmierzali do podważenia przypisania sprawstwa i winy. Apelacja prokuratora która okazała się słuszna i jej uwzględnienie, poprzez odmienną ocenę dowodów i wyprowadzonych ustaleń faktycznych, rzutowało na niezasadność zarzutów podnoszonych przez obrońcę jak i argumentów wskazanych w apelacji oskarżonego. Decydujące znaczenie miały ustalenia w zakresie strony podmiotowej czynu, co skutkowało zmianą wyroku w sposób niżej opisany.

Zaznaczenia wymaga, iż proces w niniejszej sprawie miał co do zasady charakter poszlakowy. Wymagało to szczególnie wnikliwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w jego wzajemnym powiązaniu. Ustalenia w zakresie strony podmiotowej czynu w konsekwencji sprawstwa oskarżonego i kwalifikacji prawnej wymagały dokonania analizy całokształtu okoliczności ujawnionych w sprawie oraz wyprowadzenia wniosków w drodze logicznego rozumowania, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego. Przypomnienia wymaga, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. wówczas, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, a także znajduje wyczerpujące i logiczne uzasadnienie w pisemnych motywach rozstrzygnięcia, zgodne ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego. (vide: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 roku, II KR 355/74, OSNKW 1975/9/84; z dnia 22 stycznia 1975 roku, I KR 197/14, OSNKW 1975/5/58; z dnia 5 września 1974 roku, II KR 114/74, OSNKW 1975/2/28; z dnia 22 lutego 1996 roku, II KRN 199/15, PiPr. 1996/10/10; z dnia 16 grudnia 1974 roku, Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47). Co prawda w toku postępowania ujawnione zostały powiązania pomiędzy niektórymi świadkami zaangażowanymi w transport skradzionych pojazdów i występującymi w niniejszej sprawie, jednak poza świadkiem T. C. żaden z nich w składanych zeznaniach nie potwierdził bezpośrednio związku oskarżonego z opisanymi w zarzucie zachowaniami i świadomości oskarżonego co do przestępczego charakteru procederu przechowywania pojazdów. Zaznaczyć należy, że niekwestionowane przez strony procesu pozostawało, iż ujawnione na posesji oskarżonego pojazdy pochodzą z kradzieży i cechują się znaczną wartością, co potwierdziło szereg dokumentów otrzymanych od niemieckich organów ścigania.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że dokonana przez Sąd Rejonowy ocena materiału dowodowego miała charakter fragmentaryczny, bez należytego uwzględnienia wzajemnych powiązań poszczególnych dowodów oraz ich łącznej wymowy, co doprowadziło do wadliwego ustalenia w zakresie strony podmiotowej czynu. W konsekwencji zasadny okazał się zarzut apelacji oskarżyciela publicznego, kwestionujący prawidłowość dokonanej oceny dowodów oraz wynikających z niej ustaleń faktycznych, czyniąc tym samym apelację w omawianym zakresie w pełni zasadną i tym samym automatycznie podważając zasadność zarzutów i argumentów apelacji wniesionych w przeciwnym kierunku.

Sąd I instancji, dokonując oceny materiału dowodowego, zasadniczo przyjął za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego w zakresie braku wiedzy o przestępczym pochodzeniu pojazdów, jednocześnie uznając, że mógł i powinien przypuszczać iż pochodzą z kradzieży. Tak skonstruowane ustalenie nie uwzględnia w dostatecznym stopniu całokształtu ujawnionych okoliczności, które nie tylko wskazują na możliwość przypuszczenia, ale w świetle logiki oraz zasad doświadczenia życiowego prowadzą do wniosku o akceptacji przez oskarżonego przestępczego pochodzenia przechowywanych pojazdów. Na powyższe wskazuje szereg ujawnionych okoliczności, które Sąd I instancji ocenił w sposób niewystarczająco powiązany, niezasadnie zawężając ustalenia odnośnie strony podmiotowej ujawnionego czynu.

Wskazać należy, iż w wyjaśnieniach oskarżonego ujawniły się istotne niespójności dotyczące jego świadomości i sposobu postrzegania sytuacji. Z jednej strony oskarżony konsekwentnie dążył do wykazania, iż nie miał wiedzy o przestępczym pochodzeniu przechowywanych pojazdów, z drugiej jednak przyznawał, że przed zawarciem umowy najmu miał zwracać się do T. C. z pytaniem, czy w garażach nie będzie prowadzona nielegalna działalność, określając to działanie jako podjęte na wszelki wypadek. Okoliczność tę dostrzegł Sąd I instancji jednak nie poddając jej jednak dostatecznie wnikliwej analizie w kontekście niespójności twierdzeń oskarżonego, albowiem trudno w sposób logiczny pogodzić twierdzenie o braku jakichkolwiek obaw co do legalności przedsięwzięcia z jednoczesnym formułowaniem pytań dotyczących potencjalnie przestępczego wykorzystania nieruchomości już na etapie poprzedzającym zawarcie umowy. Jednocześnie Sąd Rejonowy nie nadał należytej wagi dalszym faktom, takim jak ukrywanie się oskarżonego w momencie przyjazdu Policji oraz jego kontakt telefoniczny z T. C. bezpośrednio przed podjęciem interwencji przez policjantów. Okoliczności te, oceniane zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego, nie odpowiadają typowej, naturalnej reakcji osoby, która nie ma świadomości prowadzenia działalności nielegalnej. W takich bowiem przypadkach oczekiwanym zachowaniem jest co do zasady pełna współpraca z organami ścigania oraz brak działań zmierzających do ukrywania swojej obecności lub kontaktowania się z osobami trzecimi w obliczu interwencji Policji.

W dalszej kolejności wskazać należy na okoliczności związane z zawarciem umowy najmu, które również nie zostały przez Sąd I instancji ocenione w sposób uwzględniający ich pełną wymowę dowodową. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż umowa najmu garaży została zawarta na dane domniemanej osoby trzeciej tj. M. P., przy czym jak wynika z opinii biegłego z zakresu badania pisma ręcznego podpis pod umową został złożony przez T. C., a nie przez wskazanego rzekomego najemcę. Powyższe podważa rzeczywisty charakter stosunku prawnego i wskazuje na jego pozorny charakter. Pomimo powyższego oskarżony przekazał dostęp do nieruchomości osobie, która nie była stroną umowy najmu tj. T. C., udostępniając klucze oraz pilot do bramy wjazdowej, co w praktyce oznaczało oddanie realnej, pełnej kontroli nad sposobem wykorzystania posesji. W tym kontekście istotne znaczenie ma również fakt, iż oskarżony – co zresztą potwierdził w swoich wyjaśnieniach - posiadał informacje o jej wcześniejszej karalności T. C. i jego powiązaniach ze środowiskiem przestępczym, a mimo to nie tylko zaakceptował jego udział w korzystaniu z nieruchomości. Tak ukształtowane relacje umowne oraz faktyczne władztwo nad nieruchomością nie mogą być oceniane w oderwaniu od całokształtu okoliczności sprawy, albowiem prowadzą do wniosku, iż oskarżony co najmniej godził się na sposób wykorzystania garaży pozostający poza kontrolą legalnego obrotu gospodarczego. Jednocześnie w dalszym ciągu dysponował możliwością wejścia do wynajmowanych pomieszczeń które przylegały do części budynku, w której stale mieszkał. Wbrew zarzutom obrońcy oskarżonego nie sposób przy tym przyjąć, że umowa została zawierania przez pełnomocnika, co stanowi powszechną praktykę przy umowach cywilnych. Brak jest pełnomocnictwa, wykazano że świadek T. C. podpisał umowę pomimo iż widniał na niej M. P.. Na kanwie logiki i zasad doświadczenia życiowego wskazać należy, że świadomość uprzedniej karalności strony faktycznie zawierającej umowę cywilną już na wstępie budzi niepokój, co zresztą sam oskarżony częściowo przyznał w wyjaśnieniach twierdząc, że na wszelki wypadek upewniał się, czy działalność nie będzie nielegalna. Również ten fakt, przeczy logice zawierania umowy z osobą nieobecną przy jej podpisywaniu i przekazania dostępu do garaży pełnomocnikowi, który

nota bene miał konflikty z prawem.

Ponadto zauważyć należy, iż również deklarowany przez oskarżonego sposób wykorzystania wynajętych pomieszczeń o którym zapewniać miał T. C. w postaci prowadzenia warsztatu samochodowego nie znalazł żadnego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W miejscu tym po wejściu policji nie ujawniono wyposażenia typowego dla działalności naprawczej, nie stwierdzono obecności narzędzi, urządzeń warsztatowych, pracowników ani jakichkolwiek śladów prowadzenia rzeczywistej działalności usługowej, a także brak było oznaczeń wskazujących na prowadzenie warsztatu lub kontaktów z klientami. Okoliczności te jednoznacznie przeczą twierdzeniom oskarżonego co do deklarowanego charakteru najmu. W dalszej kolejności wskazać należy, iż istotne znaczenie dla oceny strony podmiotowej oskarżonego ma również upływ czasu pomiędzy zawarciem umowy najmu, a ujawnieniem przedmiotowych pojazdów na terenie nieruchomości. Oskarżony dysponował bowiem realną możliwością obserwacji sposobu wykorzystania wynajętych pomieszczeń oraz weryfikacji, czy deklarowany cel w postaci prowadzenia warsztatu samochodowego jest rzeczywiście realizowany. To także całkowicie podważa prawdziwość jego twierdzeń.

Jednocześnie na terenie posesji ujawniono pojazdy pochodzące z kradzieży na terytorium Niemiec, których łączna wartość została określona na kwotę 108 000 euro. Sam fakt sprowadzenia i przechowywania na terenie nieruchomości tak wartościowych pojazdów, w których jeden miał wybitą szybę, w zestawieniu z brakiem jakiejkolwiek działalności warsztatowej, dodatkowo wzmacnia wniosek o pozorności deklarowanego celu wykorzystania garaży oraz o ich faktycznym przeznaczeniu do przechowywania rzeczy pochodzących z kradzieży. Ponadto pojazdy były umiejscowione w garażach jak i za budynkiem, czyli w miejscach niewidocznych dla przechodniów. Dodatkowo umowa najmu dotyczyła dwóch z trzech posiadanych przez oskarżonego garaży, natomiast pojazdy odnaleziono również w garażu który wedle ustaleń miał pozostać do dyspozycji oskarżonego. Powyższe prowadzi do wniosku, iż już na etapie wykonywania umowy widoczna była jej pozorność, a oskarżony godził się na faktyczny sposób wykorzystania garaży, który odbiegał od deklarowanego celu i pozostawał poza ramami legalnej działalności gospodarczej.

W tym kontekście podkreślić należy, iż zawarcie umowy najmu na osobę trzecią, przy jednoczesnym posłużeniu się podpisem złożonym przez T. C. i deklarowany brak kontaktu z widniejącym na umowie M. P. już na samym początku relacji najmu wskazywało na brak transparentności co do rzeczywistych stron umowy i celu stosunku prawnego. Okoliczność ta, w powiązaniu z faktycznym oddaniem kontroli nad nieruchomością osobie niebędącej formalnym najemcą, tworzyła od początku sytuację odbiegającą od typowych, legalnych relacji gospodarczych. Chybione są zarzuty obrońcy wskazujące, że była to zwyczajna umowa najmu zawarta przez pełnomocnika. Nie sprzeciwiają się temu ujawnione okoliczności związane z umieszczeniem ogłoszenia w tej sprawie na portalu aukcyjnym, również to działanie w świetle powyższych okoliczności należy oceniać jako pozorne.

Istotne znaczenie dla oceny strony podmiotowej oskarżonego mają również okoliczności dotyczące jego relacji z T. C.. Oskarżony konsekwentnie twierdził, że poznał tę osobę dopiero w momencie zawierania umowy najmu, choć wiedział o jego uprzedniej karalności, natomiast z materiału dowodowego, w tym z zapisów i notatek ujawnionych w miejscu jego zamieszkania, wynika, iż dane i kontakty z T. C. pojawiały się już w 2018 roku. Jednocześnie T. C. w swoich zeznaniach wskazywał, że znał oskarżonego wcześniej, w tym z okresu wspólnego pobytu w jednostce penitencjarnej, na wiele lat wstecz przed inkryminowanym okresem, co dodatkowo podważa wiarygodność wersji przedstawianej przez oskarżonego co do przypadkowego i późnego nawiązania z nim kontaktu. W tej sytuacji słusznie oskarżyciel publiczny podnosi w apelacji, iż oskarżony w swoich wyjaśnieniach umniejszał skalę znajomości z T. C., przedstawiając ją jako przypadkową i ograniczoną do zawartej umowy. Tymczasem zgromadzony materiał dowodowy, w tym dane dotyczące logowań telefonów, wskazuje, że T. C. przebywał w rejonie nieruchomości oskarżonego wielokrotnie w okresie objętym zarzutem, co pozostaje w sprzeczności z wersją o incydentalnym charakterze kontaktów. Okoliczność ta dodatkowo wzmacnia wniosek o wcześniejszym i utrwalonym charakterze relacji pomiędzy tymi osobami, co ma istotne znaczenie dla oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego oraz jego świadomości co do rzeczywistego sposobu wykorzystania nieruchomości.

Istotne znaczenie ma również sposób wprowadzenia pojazdów na teren posesji, albowiem z materiału dowodowego wynika, iż pojazdy były przywożone w porze nocnej, co potwierdzili świadkowie W. C., K. B. i W. N., co w zestawieniu z wartością pojazdów pozostaje okolicznością nietypową dla legalnego obrotu gospodarczego oraz deklarowanego przez oskarżonego przekonania o celu w postaci prowadzenia warsztatu samochodowego. W omawianym zakresie obrońca oskarżonego ze wskazanego faktu transportu pojazdów wyciąga natomiast w stawianych zarzutach zupełnie dowolne wnioski, że okoliczność ta potwierdza niewiedzę oskarżonego, bowiem w porze nocnej spał i nie używał telefonu komórkowego. Traci przy tym z pola widzenia, że oskarżony już wcześniej przekazał klucze jak i pilot umożliwiający dostęp do nieruchomości, natomiast przywóz pojazdów na jego posesję mógł przerwać jego spoczynek nocny. Takie okoliczności, oceniane łącznie z brakiem jakiejkolwiek rzeczywistej działalności naprawczej na terenie nieruchomości, jednoznacznie wzmacniają wniosek, iż oskarżony miał świadomość co najmniej podejrzanego charakteru przechowywanych pojazdów i godził się na możliwość ich przestępczego pochodzenia, akceptując ryzyko związane z ich przechowywaniem na własnej posesji.

W ocenie Sądu Odwoławczego, wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, rozpatrywane nie w sposób wybiórczy, lecz w ich wzajemnym powiązaniu i logicznym ciągu zdarzeń, tworzą spójny łańcuch poszlak, który nie pozwala na przyjęcie wersji o jedynie nieumyślnym charakterze działania oskarżonego. Sąd I instancji dokonał w tym zakresie fragmentaryzacji materiału dowodowego, odrębnie oceniając poszczególne okoliczności bez ich całościowego zestawienia. Tym samym Sąd Rejonowy dopuścił się błędu w ocenie dowodów, o którym mowa w art. 7 k.p.k., przyznając walor wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w tej części, w której twierdził on, że nie miał świadomości przestępczego pochodzenia przechowywanych rzeczy, mimo że pozostawały one w sprzeczności z całokształtem ujawnionych okoliczności sprawy oraz zasadami doświadczenia życiowego.

W związku z powyższym zarzuty apelacji obrońcy jak i argumenty podnoszone w apelacji oskarżonego nie zasługiwały na uwzględnienie, albowiem opierały się na eksponowaniu okoliczności oderwanych od całokształtu materiału dowodowego.

W szczególności podnoszone twierdzenia o braku wiedzy oskarżonego, wynikającym z faktu, iż w czasie przywiezienia pojazdów miał on spać, braku jego nocnej aktywności czy też jawnego charakteru ogłoszenia o wynajmie garażu, nie mogły przesądzać o braku świadomości co do przestępczego pochodzenia pojazdów. Okoliczności te nawet przy przyjęciu ich prawdziwości nie niweczą wniosków płynących z pozostałych, prawidłowo ocenionych dowodów, które w sposób spójny i logiczny prowadziły do ustalenia umyślnego, co najmniej w zamiarze ewentualnym charakteru działania oskarżonego. Podobnie irrelewantne dla oceny strony podmiotowej czynu pozostawały zeznania świadków E. C. i T. H., które nie odnosiły się do istotnych okoliczności związanych ze świadomością oskarżonego. Jednocześnie pierwszy z powoływanych świadków wskazywał na zamiar nabycia nieruchomości oskarżonego, co dodatkowo podważa wiarygodność wyjaśnień oskarżonego w zakresie chęci sprzedaży domu i garaży przy jednoczesnym zawarciu umowy najmu garaży w przekonaniu o prowadzeniu działalności mechaniki pojazdowej. Prowadzenie tego rodzaju działalności wymaga bowiem co do zasady długoterminowej współpracy między stronami umowy oraz wyposażenia lokalu w specjalistyczny sprzęt, co czyni nielogicznym łączenie deklarowanego celu najmu z jednoczesnym zamiarem zbycia nieruchomości. W konsekwencji argumentacja apelacji oskarżonego i obrońcy pozostawała chybiona.

Prawidłowa i kompleksowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż oskarżony nie tylko miał świadomość co najmniej podejrzanego charakteru sposobu wykorzystania nieruchomości, ale również godził się na taki stan rzeczy, akceptując ryzyko przechowywania na jej terenie pojazdów pochodzących z przestępstwa. Świadczy o tym zarówno sposób zawarcia umowy najmu, brak rzeczywistej działalności warsztatowej, przekazanie pełnej kontroli dostępu do posesji osobie niebędącej formalnym najemcą, relacje z T. C., jak i sposób organizacji oraz wprowadzenia na teren nieruchomości skradzionych pojazdów. W konsekwencji zasadny jest zarzut apelacji oskarżyciela publicznego, iż Sąd I instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegającego na nieuprawnionym przyjęciu, że oskarżony działał jedynie w warunkach nieumyślności. Ustalenia te determinują również fakt jego działania ze z góry powziętym zamiarem który zaistniał już w czasie zawarcia umowy najmu garaży z T. C.. Bezprzedmiotowa jest w tej sytuacji cała argumentacja obrońcy oskarżonego, że oskarżony spał w nocy z 12 na 13.02.2020 r. kiedy to większość pojazdów miała być przywieziona do garaży i nie mógł świadomie przyjąć ich na swoją posesję. Podkreślić należy, iż znamiona strony podmiotowej przestępstwa paserstwa z art. 291 § 1 k.k. zostają wypełnione zarówno wtedy, gdy sprawca wie (ma pełną świadomość), że nabywane przez niego rzeczy zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego, jak i wówczas, gdy na podstawie okoliczności związanych z nabywaniem rzeczy poweźmie przypuszczenie, że pochodzą one z czynu zabronionego. ( vide: wyrok SA we Wrocławiu z 27.09.2013 r., II AKa 283/13, LEX nr 1381621.) Prawidłowa ocena strony podmiotowej prowadzi do wniosku, że zachowanie oskarżonego cechowało się umyślnością i zamiarem co najmniej ewentualnym, działał on w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru. Godził się on na popełnienie czynu zabronionego, co uzasadnia przyjęcie kwalifikacji z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

W związku z poczynionymi ustaleniami w zakresie strony podmiotowej, tj. przyjęciem, że oskarżony działał umyślnie co najmniej z zamiarem ewentualnym, konieczna była ponowna ocena stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu, które w takiej sytuacji niewątpliwie kształtują się na poziomie wyższym niż przyjęty przez Sąd I instancji, opierający się na błędnym założeniu braku umyślności i nieuzasadnionej zmianie kwalifikacji prawnej z korzyścią dla oskarżonego w zaskarżonym wyroku.

Nie zasługują przy tym na uwzględnienie argumenty podnoszone zarówno przez oskarżonego w apelacji, jak i przez jego obrońcę wskazujące na rażąco surowy wymiar kary. Wskazywane przez oskarżonego okoliczności dotyczące jego sytuacji osobistej, rzekomo nienagannej postawy, braku demoralizacji oraz stabilnego trybu życia, jak również fakt uprzedniego odbycia kary pozbawienia wolności w innej sprawie, nie mogą prowadzić do złagodzenia oceny jego zachowania w niniejszej sprawie, zwłaszcza wobec charakteru przypisanego czynu i ustaleń odnośnie strony podmiotowej.

Podobnie niezasadny pozostaje argument podniesiony przez obrońcę, który eksponuje rzekomą współpracę oskarżonego z organami ścigania oraz jego pomoc w wyjaśnianiu sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, aby postawa oskarżonego miała charakter istotnie współpracujący, a przedstawiane przez niego wyjaśnienia stanowiły w znacznej mierze linię obrony zmierzającą do umniejszenia jego roli w ujawnionym procederze. Na niekorzyść oskarżonego przemawia również uprzednia karalność, w tym kwalifikacja jego działania w warunkach recydywy, co stanowi istotną okoliczność obciążającą, przemawiającą za koniecznością orzeczenia kary o charakterze izolacyjnym i to wyższym niż w zaskarżonym wyroku. . Jednocześnie brak jest podstaw do uznania, aby okoliczności łagodzące dostrzeżone przez Sąd I instancji mogły w istotny sposób wpływać na ocenę wymiaru kary, w szczególności w sytuacji przyjęcia wysokiej wartości przedmiotów przestępstwa i tym samym jego kwalifikacji prawnej z uwzględnianiem art. 294 § 1 k.k.

Wszystkie powyższe okoliczności, rozpatrywane łącznie, prowadzą do wniosku o istnieniu niekorzystnego dla oskarżonego układu czynników decydujących o wymiarze kary, który warunkuje surowszą sankcję karną, odpowiednią zarówno do stopnia winy, jak i społecznej szkodliwości czynu. W związku z powyższym za trafny w zakresie rażącej niewspółmierności kary należy uznać wyłącznie zarzut apelacji oskarżyciela publicznego podnoszony na niekorzyść oskarżonego, przy czym jego zasadność wynika nie tyle z odrębnej oceny okoliczności wpływających na karę, ile z koniecznej konsekwencji przyjęcia odmiennej niż dokonana przez Sąd I instancji oceny strony podmiotowej czynu oraz zmiany kwalifikacji prawnej na przewidującą surowszą odpowiedzialność karną. To właśnie ustalenie, że oskarżony działał umyślnie co najmniej z zamiarem ewentualnym, determinuje odmienną ocenę stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu, a w konsekwencji wpływa na konieczność zastosowania surowszej reakcji karnej.

W ocenie Sądu Okręgowego adekwatnym wymiarem kary dla oskarżonego J. M. w niniejszej sprawie pozostaje 2 lata pozbawienia wolności, m.in. w świetle uprzedniej karalności oskarżonego, jego działania w warunkach powrotu do przestępstwa, surowszej kwalifikacji prawnej ze względu na wartość mienia będącego przedmiotem paserstwa stopień winy i społecznej szkodliwości czynu. Oskarżyciel publicznego, domagał się orzeczenia jeszcze surowszej kary, co jednak wykracza poza adekwatną reakcję prawnokarną, prowadzi do przeszacowania znaczenia okoliczności obciążających i ich wpływu na wymiar kary, które choć co do zasady trafnie dostrzeżone nie uzasadniają aż tak daleko idącej ingerencji w rozstrzygnięcie Sądu I instancji.

W apelacji oskarżyciela publicznego:

O zmianę wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu za czyn z art. 291§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

Częściowo zasadny

W apelacji oskarżonego:

O uniewinnienie ewentualnie o nadzwyczajne złagodzenie kary do 1 roku pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie wykonania kary na okres próbny ustalony przez Sąd II Instancji, ewentualne zastosowanie systemu dozoru elektronicznego;

Niezasadny

W apelacji obrońcy:

O zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie przy nieuwzględnieniu tego wniosku o orzeczenie przy zastosowaniu art. 37a k.k. kary grzywny w wymiarze 200 stawek, przyjmując wysokość jednej stawki na 20 złotych

Niezasadny

Mając na względzie argumentację przedstawioną w poprzedniej części uzasadnienia oraz niezasadność apelacji wniesionych na korzyść oskarżonego, brak było podstaw do zmiany wyroku i uniewinnienia oskarżonego ani do orzeczenia łagodniejszej kary. Za zasadną należało natomiast uznać apelację oskarżyciela publicznego w zakresie kwestionującym przyjętą kwalifikację prawną czynu oraz kierunek represji karnej. Jednocześnie brak było podstaw do uwzględnienia wniosku prokuratora w zakresie orzeczenia kary pozbawienia wolności w oczekiwanym przez niego wymiarze.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy wobec oskarżonego co do sprawstwa i winy przy zmienionej kwalifikacji prawnej czynu, a także odnośnie pkt 2 – 5 części dyspozytywnej wyroku.

Rozstrzygnięcia w tym zakresie były prawidłowe, nie zostały skutecznie podważone przez strony apelujące, a Sąd Okręgowy nie dostrzegł podstaw do ingerencji w treść wyroku z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonego w istotnej części, w sposób wskazany w pkt I części dyspozytywnej, w zakresie opisu czynu, jego kwalifikacji prawnej, podstawy wymiaru kary i wysokości orzeczonej kary pozbawienia wolności. Czyn oskarżonego zakwalifikowany został z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., wymierzona została oskarżonemu kara 2 lat pozbawienia wolności.

Powody dokonanej zmiany zostały szczegółowo opisane w części uzasadnienia poświęconej analizie zarzutów apelacyjnych, toteż brak jest konieczności ich szczegółowego, ponownego przytaczania. Wskazać jedynie należy, że Sąd Okręgowy uznał iż wymierzona oskarżonemu kara 2 lat pozbawienia wolności uwzględnia tak potrzeby prewencji ogólnej jak i szczególnej.

Bezwzględna przyczyna odwoławcza

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zasada

ne peius

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

--------------

-------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

III. Sąd Odwoławczy w oparciu o art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie w kwocie 320 złotych, w tym wymierzył mu opłatę w kwocie 300 złotych za drugą instancję, której wysokość określono na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. opłatach w sprawach karnych i na którą to kwotę składa się także ryczałt za doręczenie wyzwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 złotych, zgodnie z regulacją zawartą w § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w prawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość wyroku

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość wyroku

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Brak zarzutów

Wnioski

Zmiana

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość wyroku

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana