Wjechał do rowu z 1,7 promila alkoholu. Sąd utrzymał wyrok dla kierowcy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 13.11.2025 r. sygn. akt II K 153/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

--------------------------

--------------------------------------------------------------------------

-----------------

-----------------

Fakty uznane za nieudowodnione

--------------------------

---------------------------------------------------------------------------

-----------------

-----------------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

--------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

--------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1.błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym ustaleniu że stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czyny są znaczne, co doprowadziło do obrazy prawa materialnego, a to art. 66 § 1 k.k. poprzez niezastosowanie w stosunku do oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania, pomimo iż spełnione zostały wszystkie przesłanki jego zastosowania;

Niezasadny

2.obraza prawa materialnego tj. art. 115 § 2 k.k. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności świadczących o społecznej szkodliwości czynu i pominięcie tych które świadczą na korzyść oskarżonego tj. rozmiarów wyrządzonej szkody, postaci zamiaru, motywacji oskarżonego, w tym w szczególności brak uwzględnienia przyczyn popełnienia przestępstwa, trudnej sytuacji życiowej i stanu psychicznego oskarżonego, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia;

Niezasadny

3.obraza prawa materialnego a to art. 53 § 2 k.k. w zw. z art. 56 k.k. poprzez nieuwzględnienie przy wymiarze kary i środka karnego wielu szczególnych dyrektyw wymiaru kary tj. motywacji i sposobu zachowania się oskarżonego, rodzaju i rozmiaru ujemnych następstw czynu, właściwości i warunków osobistych oskarżonego a także jego sposobu życia przed popełnieniem czynu jak i po jego popełnieniu, starań oskarżonego o naprawienie szkody i jego naprawienia, co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia oskarżonemu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na rażąco długi okres;

Niezasadny

4.obraza przepisów postępowania mogąca mieć wpływ na treść wydanego wyroku a to art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i:

a. nieprawidłowe uznanie iż oskarżony był wulgarny w stosunku do funkcjonariuszy Policji, uniemożliwił przeprowadzenie badania krwi alkomatem lub utrudniał przeprowadzenie badania krwi, a w konsekwencji uwzględnienie tych okoliczności, jako okoliczności obciążających dla oskarżonego;

b. przyjęcie w całości wersji wydarzeń przedstawionych w zeznaniach świadków i pominięcie w tym zakresie opisu wydarzeń przedstawionego przez oskarżonego oraz okoliczności przedstawianych przez oskarżonego dotyczących traumatycznych zdarzeń, które przed zdarzeniem miały miejsce w jego życiu i ich wpływu na zachowanie oskarżonego, pomimo że prawidłowa ocena okoliczności faktycznych sprawy, w tym właściwości osobistych oraz postawy oskarżonego winna skutkować przeciwnym rozstrzygnięciem;

Niezasadny

5.rażąca niewspółmierność kary poprzez przyjęcie, że kara wymierzona oskarżonemu oraz orzeczony środek karny są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynu zabronionego którego popełnienie przypisał oskarżonej Sąd I instancji, jak również do stopnia winy oskarżonego w zupełności zarazem uwzględniającą właściwości i warunki osobiste oskarżonego pomimo że w.w kara i środek karny są zbyt surowe i rażąco niewspółmierne, zaś karą uwzględniającą w sposób prawidłowy dyrektywy wymiaru kary jest kara łagodniejsza przy jednoczesnym braku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Niezasadny

Ad. 4

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu nr 4, który wydaje się najdalej idący, dotyczy bowiem naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów z art. 7 k.p.k.

Skarżący obrońca nie kwestionuje ustaleń w zakresie sprawstwa i winy oskarżonego odnośnie przypisanego w zaskarżonym wyroku przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., zarzuca natomiast że Sąd I instancji nieprawidłowo ustalił że oskarżony nagannie zachowywał się na miejscu zdarzenia wobec funkcjonariuszy policji i że Sąd ten nie poczynił ustaleń odnośnie powodów które zaistniały w życiu oskarżonego rzutujących na jego zachowanie. Zarzut ten jest pozbawiony racji.

Przypomnieć należy, że oskarżony B. I. jadąc swoim samochodem K. (...) w dniu 2.02.2025 r. ok. godz. 9.00 – 9.20 w kierunku miejscowości Z. wjechał do rowu, i do tego zdarzenia wezwani zostali funkcjonariusze policji. Nie była to więc z ich strony typowa kontrola stanu trzeźwości kierowcy zatrzymanego do kontroli drogowej. Świadek F. B.- funkcjonariusz policji który przyjechał na miejsce zdarzenia zeznawał, że zaraz po podejściu do oskarżonego czuć było od niego woń alkoholu, jego mowa była bełkotliwa, mówił do policjantów „(...)” tu przyjechali, utrudniał badanie alkomatem nie wykonując poleceń odnośnie poddania się badaniu, a gdy funkcjonariusze podjęli decyzję o pobraniu od niego do badania krwi w szpitalu upierał się że nie pojedzie, co skutkowało założeniem mu kajdanek i wprowadzeniem do policyjnego samochodu. W szpitalu oskarżony dalej nie wykonywał poleceń, nie chciał zdjąć bluzy, stawiał opór, przed pobraniem krwi policjanci zmuszeni zostali do ponownego założeniu mu kajdanek przy zastosowaniu chwytu obezwładniającego ( k. 20 – 21 ). Zeznania tego świadka znajdują potwierdzenie w sporządzonej przez niego notatce urzędowej ( k. 1 – 2 ). Sąd I instancji działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów władny był dać wiarę zeznaniom świadka F. B. i zeznaniom drugiego policjanta - świadka W. B., odmówić zaś w tej części wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, w szczególności tym z rozprawy kiedy to głównie skarżył się na zachowanie policjantów.

Z pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Rejonowy ustalił zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonego iż powodem wjechania do rowu była przebiegająca drogą sarna. Nie zmienia to jednak faktu że oskarżony miał opóźnioną reakcję z powodu wypitego w znacznej ilości alkoholu. Eksponowane w apelacji okoliczności dotyczące życia prywatnego oskarżonego - domniemana trauma związana z wypadkiem jego partnerki na terenie (...) i zakończeniem jego kilkuletniego związku - nie są to okoliczności które w sposób istotny wpływałyby na stopień społecznej szkodliwości jego czynu czyniąc go niższym niż to ustalił Sąd I instancji.

Ad 1 i 2

Obydwa zarzuty oparte na różnych podstawach odwoławczych w istocie dotyczą tej samej kwestii tj. zastosowania wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania z art. 66 § 1 k.k. Zarzuty te są niezasadne, gdyż wbrew przekonaniu skarżącego nie zostały spełnione wszystkie przesłanki do zastosowania tej instytucji. Oskarżony B. I. nie był dotychczas karany za przestępstwa, jest to jednak tylko jedna z przesłanek o których mowa w wyżej wymienionym przepisie. Żadną miarą nie sposób przyjąć że społeczna szkodliwości czynu oskarżonego nie jest znaczna. Wśród elementów kształtujących tą przesłankę, wymienionych w art. 115 § 2 k.k. są sposób i okoliczności popełnienia przestępstwa, postać zamiaru, motywacja sprawcy. Oskarżony kierował samochodem mając we krwi 1.7 promila alkoholu, a więc znaczną ilość znamionującą wręcz upojenie alkoholowe, wsiadł za kierownicę aby udać się do sklepu „po papierosy” co nie jest motywacją doniosłą, jechał drogą publiczną nr (...) w godzinie w której panuje już duży ruch, wjechał do rowu, był arogancki wobec funkcjonariuszy policji, utrudniał badanie mające ustalić jego stopień nietrzeźwości. Przestępstwo to oskarżony popełnił w zamiarze bezpośrednim. Wszystkie powyższe okoliczności wykluczają warunkowe umorzenie postępowania w niniejszej sprawie.

Ad 3 i 5

Wymierzona oskarżonemu kara grzywny a także środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych jak również pozostałe środki karne i środki kompensacyjne nie są rażąco surowe.

Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu wyroku precyzyjnie wskazał okoliczności obciążające i łagodzące mające wpływ na wymiar kary, w tym także te które skarżący podnosi w apelacji ( str. 6 uzasadnienia, k. 98 odwrót akt ). Mając na uwadze te okoliczności wymierzona oskarżonemu kara wolnościowa grzywny w wysokości 350 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 10 zł. z pewnością nie razi surowością. Obligatoryjny za popełnione przez oskarżonego przestępstwo środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych został orzeczony na okres 3 lat tj. najniższy przewidziany w art. 42 § 2 k.k. Nie było także podstaw do ingerencji w pozostałe rozstrzygnięcia o środku karnym i środku kompensacyjnym.

1.o warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonego na okres próby wynoszący 2 lata bez orzekania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów;

2.uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Niezasadny

Żaden z wniosków złożonych w apelacji nie był zasadny. Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej niezasadnie skarżący wnioskował o zmianę wyroku i warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonego. Nie było także żadnych podstaw do wydania w sprawie wyroku kasatoryjnego.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego B. I..

Zarzuty i wnioski apelacji okazały się niezasadne w związku z czym wyrok należało utrzymać w mocy.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Bezwzględna przyczyna odwoławcza

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zasada

ne peius

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

-------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

Punkt II wyroku

Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 370 zł. ( 350 zł. opłaty za II instancję + 20 zł. ryczałt za doręczenia ).

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość rozstrzygnięcia, w tym niezastosowanie warunkowego umorzenia postępowania

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana